Bölümler 31Şu an: Bölüm 6
- 1 Bölüm 1158 kelime
- 2 Bölüm 22.484 kelime
- 3 Bölüm 32.439 kelime
- 4 Bölüm 41.969 kelime
- 5 Bölüm 5528 kelime
- 6 Bölüm 6591 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm 72.459 kelime
- 8 Bölüm 8956 kelime
- 9 Bölüm 92.523 kelime
- 10 Bölüm 102.465 kelime
- 11 Bölüm 112.417 kelime
- 12 Bölüm 122.498 kelime
- 13 Bölüm 13149 kelime
- 14 Bölüm 145 kelime
- 15 Bölüm 15271 kelime
- 16 Bölüm 162.446 kelime
- 17 Bölüm 1742 kelime
- 18 Bölüm 18121 kelime
- 19 Bölüm 19303 kelime
- 20 Bölüm 20140 kelime
- 21 Bölüm 21261 kelime
- 22 Bölüm 22167 kelime
- 23 Bölüm 23257 kelime
- 24 Bölüm 24368 kelime
- 25 Bölüm 25309 kelime
- 26 Bölüm 2688 kelime
- 27 Bölüm 2759 kelime
- 28 Bölüm 28412 kelime
- 29 Bölüm 29231 kelime
- 30 Bölüm 30143 kelime
- 31 Bölüm 31162 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
II
İşte o adamın hikâyesi:
Akdeniz'in yalı şehirlerinden birinde öyle bir genç vardı ki, kendisine rastladıkları zaman mahcubiyetle başlarını eğen kadınlar, onu çok kere rüyalarında görürlerdi.
Ve zerdeva tüyleri gibi yumuşak olan kumral bıyıkları, genç kızların minimini kalplerini gıcıklamaktan geri kalmazdı.
Fakat bu gencin, dalgalı saçlarından, lacivert gözlerinden ve bir şark kamçısı gibi kıvrılan vücudundan daha kıymetli bir şeyi vardı:
Güzel nişanlısı…
Bir zamanlar bütün şehir delikanlılarının hayalini dolduran bu genç kızın, daima düşünüyormuş gibi gergin duran alnı, artık bir kardeş busesi için en münasip yerdi. Çünkü o delikanlılar biliyorlardı ki, doğunun donuk pembeliğini taşıyan dudaklar başkasına nasip olmuştur. Ve menevişlerindeki manayı kimsenin okuyamadığı kahverengi gözler, yalnız bir kişinin önünde kıvılcımlanacaktır.
Bu kız aynı zamanda şehrin en iyi viyolonsel çalanıydı.
Oturduğu iskemlede bir ayağını geri uzatıp dolgun göğsünü çalgısına dayadığı zaman öyle sesler çıkarırdı ki, memleketin ihtiyar ve üstat musikişinasları bile başlarını arkaya çevirerek gözlerini kurulamaya mecbur olurlardı.
Genç kız, nişanlısıyla beraber olmadığı zamanlar yalnız viyolonseliyle konuşurdu; ve ona, nişanlısından dinlemek istediği şeyleri söyletirdi.
Lakin gafil genç bunu bilmiyor, onun, çalgısını kendisi kadar çok sevmesini kıskanıyordu.
Ve bir gün:
“Ey sevgilim” dedi, “ey narin vücudunun, ipek saçlarının, donuk pembe dudaklarının değil, bütün ihtiras ve iptilalarının da bana ait olmasını istediğim sevgilim, artık viyolonseli bırak, yalnız beni dinle, yalnız benim kalbimin tellerinde nağmeler bulmaya çalış.”
– Aşk ne kadar hodbindir! –
Genç kız:
“Mademki sen istemiyorsun sevgilim” dedi, “ben artık viyolonsel çalmayacağım… Nağmelerimi yalnız senin sözlerinde arayacağım.”
Gözlerinde, sahibi için yaşadığı ormanı bırakan bir ceylanın garip mahzunluğu vardı. Sanat, ilahi sanat aşka yenilmişti.
– Ve aşk ne kadar kudretlidir! –
“Lakin sevgilim!” dedi genç kız ve bunu söylerken elleri delikanlının avuçlarındaydı. “Elbet bir gün ihtiyarlayacağız ve ölüm bizi alacak. Eğer o, bana senden evvel gelirse, bil ki tek isteğim, gözlerim hayata kapanırken başucumda bir viyolonsel dinlemektir; bunu bana vaat ediyor musun?”
“Evet” diye cevap verdi, “senden sonra yaşamak gibi bir ceza bana mukadderse, kahverengi gözlerinin üstüne yemin ederim ki, başucunda en yüksek sanatkâra, en güzel besteyi çaldıracağım.”
Bunun üzerine başlar geriye doğru uzandı. Söylediklerini tekit etmek isteyen dudaklar birleşti.
– Ve aşk ne kadar ateşlidir! –
* * *
Heyhat, saadet dedikleri el, insanları okşamakta pek hasistir. Yalnız gülümsemek ve sevişmek için yaratıldıklarını sanan bu gençler de o elin mukadder tokadını yemekte geç kalmadılar.
Evlenmişler, birbirlerinin olmuşlardı. Bahtiyardılar. Bahtiyarlıklarını bulundukları yerde hapsetmek istemediler. Onu her tarafa gösterebilmek için bir gün, şehrin rıhtımında duran gemilerden birine binerek seyahate çıktılar.
Gezdikleri yerde her gördükleri şeyin kendilerini sevindirmek için yaratıldığını sanıyorlardı. Deniz onlara bir aşk masalı, ormanlar bir vefakârlık hikâyesi anlatıyordu.
Özellikle denizi çok seviyorlardı. Bazı yerlerde erkeğin gözleri gibi lacivertleşen sular, bazı yerlerde her ikisinin kalpleri kadar berrak ve şeffaf oluyordu… Ve dalgaların kıvrımlarındaki köpükler, sulara sürünerek uçan beyaz kuşlar gibiydi.
Lakin bir gün, ufuklar karardı. Bir fırtına başladı. Öyle bir fırtına ki, tasvirini ancak herkesin kendi muhayyilesi yapabilir.
Geminin kaburgaları çatırdamaya başladığı zaman, birbirlerine sarıldılar. Gözlerini kapadılar…
................................................
Ancak ertesi gün –kendilerini sahilin kumlarına uzanmış bularak yabani otlarla tedaviye çalışan zencilerin arasında– gözlerini açtılar.
Ve uzak kayalarda parçalanan enkazdan başka canlı bir şey göremediler.
Zencilerin sahilden epey içeride olan köylerinde birkaç ay oturup, onların dillerini öğrenmeye başlayınca anladılar ki, burası Afrika’nın en kimsesiz yerlerindendir ve on sekiz seneden beri hiçbir beyaz adam uğramamıştır.
Ara sıra sahilde balık tutmaya giden kafileler tekrar söylediler ki, o denizde şimdiye kadar uzaktan geçen bir gemi bile gözlerine ilişmemiştir. Ve artık hissettiler ki –fırtına kendilerini baygın olarak kıyıya attığı zaman– vahşileri orada bulunduran tesadüfe minnettar olmaktan başka yapılacak şey yoktur.
Erkek: “Mademki beraberiz” dedi, “ve birbirimizi seviyoruz, yaşayışımızın herhangi bir yerde olması bizim saadetimizi bozmamalı!”
Fakat kadın hastaydı…
Bölüm etkileşimi
