Bölümler 31Şu an: Bölüm 24
- 1 Bölüm 1158 kelime
- 2 Bölüm 22.484 kelime
- 3 Bölüm 32.439 kelime
- 4 Bölüm 41.969 kelime
- 5 Bölüm 5528 kelime
- 6 Bölüm 6591 kelime
- 7 Bölüm 72.459 kelime
- 8 Bölüm 8956 kelime
- 9 Bölüm 92.523 kelime
- 10 Bölüm 102.465 kelime
- 11 Bölüm 112.417 kelime
- 12 Bölüm 122.498 kelime
- 13 Bölüm 13149 kelime
- 14 Bölüm 145 kelime
- 15 Bölüm 15271 kelime
- 16 Bölüm 162.446 kelime
- 17 Bölüm 1742 kelime
- 18 Bölüm 18121 kelime
- 19 Bölüm 19303 kelime
- 20 Bölüm 20140 kelime
- 21 Bölüm 21261 kelime
- 22 Bölüm 22167 kelime
- 23 Bölüm 23257 kelime
- 24 Bölüm 24368 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 Bölüm 25309 kelime
- 26 Bölüm 2688 kelime
- 27 Bölüm 2759 kelime
- 28 Bölüm 28412 kelime
- 29 Bölüm 29231 kelime
- 30 Bölüm 30143 kelime
- 31 Bölüm 31162 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII
Rüyada gibiydi… Ne yapacaktı?.. Kime gidebilirdi bu yabancı yerde?..
Hükümet yok muydu?.. Başlarında kendilerinin hür, namuslarının emniyette olduğunu söyleyen bir hükümet yok muydu?..
“Oh!” dedi, “Sahi… kaymakama çıkmadım. Ona söylerim, yalvarırım, hatta tehdit ederim.”
Yürüdü… Hükümet konağına girdi:
“Beyim… Akşam siz de vardınız… Kadınlarımızdan birisini kaçırdılar… Bir takip çıkarsanız.”
“Hay hay… Şimdi candarma kumandanına yazarım.”
“Efendim, ben ona gittim: Beni dışarı attı. Bu havada takip olmaz, dedi. Yalvardım… Bağırdım… Dinlemedi…”
“Ya…”
Düşündü… Herhalde kumandanın istemeyişinde bir sebep vardı… Pencereden baktı… Hakikaten kar çılgın gibi savruluyordu.
“Peki… Siz gidin, ben çaresine bakarım.”
“Çok teşekkür ederim beyim.”
Rahmi çıktı. Söz almış demekti… Handa biraz oturdu… Öğleden sonra hükümete uğradı. Kaymakamın yanına girdi:
“Beyim… Takip çıktı mı?..”
“Haaa… Bak unutmuştum!”
“Oh... beyim, nasıl olur ya?..”
“Hem biliyor musun… Boşuna külfet… Nasıl olsa birkaç güne kadar getirirler.”
“Fakat bu birkaç günde… Buna nasıl tahammül edilir?..”
“Canım herhalde kadının da gönlü vardı. Bak… Öteki nasıl kurtulup gelmiş…”
“Baygınmış efendim…”
“Laf!..”
“Beyefendi… Boş şeyler konuşuyoruz… Vakit geçecek!..”
Öteki kızdı… Kendisine, kazanın kaymakamına bu laf söylenir miydi?..
“Boş şeyler mi konuşuyoruz?.. Biliyor musun ne dediğini?.. Bir orospu için başımıza iş mi açacaksın?”
Bu sefer Rahmi kızdı:
“Orospu... Orospu ha... Kaymakam bey... O, sizin namuslu geçinenlerinizden bile namusludur!..”
Bu lafa da kızmak lazım geldiğini hissetti:
“Edepsiz... Takip çıkarmıyorum!..”
Nasıl?.. Takip çıkarmıyor muydu?..
Niçin kendisine hâkim olamamıştı, niçin böyle münasebetsiz laflar söylemişti?.. Bunu tamir etmeliydi:
“Beyim…” dedi, “beyciğim… Kusuruma bakmayın… Pek perişan oldum… Aklım başımda değil… O benim için her şeydir beyim… Ben onsuz yapamam… Siz de gençsiniz; siz de sevmek nedir bilirsiniz… Şimdi onun ne halde olduğunu düşünmek bile beni çıldırtıyor… Yalvarırım kaymakam bey… Emredin de iki candarma olsun çıkarsınlar…”
“Havalar açılsın da o zamana kadar gelmezse karakollara sordururuz…”
“Bekleyemem… O kadar bekleyemem… Muhakkak deli olurum…”
Ellerini uzatarak yalvardı:
“Oh beyim… Onu buldurunuz, onu buldurursanız size ne kadar dua edeceğiz… Sizi ne kadar seveceğiz… İnsanlardan büsbütün yüksek bir kimse olarak tanıyacağız, –sözlerine bir dram edası verdi– siz bizim aşkımızın yegâne mabudu olacaksınız… Siz bizim…”
“Amma yapışkan şeysin be!” diye bağırdı, “Odacıyı çağıracağım şimdi…”
Bu adamı rikkate getirmeye çalışmak neticesizdi… Gözyaşlarını avuçlarına silerek çıktı…
Kaymakam koltuğunun arkasına yaslanarak derin bir oh çekti:
“İyi ki candarma kumandanına sordum… Çömlekçizadelerle uğraşıp dertsiz başıma dert mi açacaktım?..” diye söylendi.
Bölüm etkileşimi
