Bölümler 31Şu an: Bölüm 16
- 1 Bölüm 1158 kelime
- 2 Bölüm 22.484 kelime
- 3 Bölüm 32.439 kelime
- 4 Bölüm 41.969 kelime
- 5 Bölüm 5528 kelime
- 6 Bölüm 6591 kelime
- 7 Bölüm 72.459 kelime
- 8 Bölüm 8956 kelime
- 9 Bölüm 92.523 kelime
- 10 Bölüm 102.465 kelime
- 11 Bölüm 112.417 kelime
- 12 Bölüm 122.498 kelime
- 13 Bölüm 13149 kelime
- 14 Bölüm 145 kelime
- 15 Bölüm 15271 kelime
- 16 Bölüm 162.446 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Bölüm 1742 kelime
- 18 Bölüm 18121 kelime
- 19 Bölüm 19303 kelime
- 20 Bölüm 20140 kelime
- 21 Bölüm 21261 kelime
- 22 Bölüm 22167 kelime
- 23 Bölüm 23257 kelime
- 24 Bölüm 24368 kelime
- 25 Bölüm 25309 kelime
- 26 Bölüm 2688 kelime
- 27 Bölüm 2759 kelime
- 28 Bölüm 28412 kelime
- 29 Bölüm 29231 kelime
- 30 Bölüm 30143 kelime
- 31 Bölüm 31162 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
II
Reis bey, müsaade ederseniz artık her şeyi, bütün hakikati söyleyeceğim! Ben, reis bey, komisyoncu Nuri Efendi’yi sizin bildiğiniz, şimdiye kadar da benim söylediğim gibi, para için öldürmedim. Ben onu, kendisiyle münasebeti bile olmayan bir mesele yüzünden, bir aşk, bir gönül meselesi yüzünden öldürdüm. Bunu size başlangıcından anlatayım:
Bir gün, arkadaşlarım, İstanbul liselerinden birinden bu sene mezun olan bir hanımın benimle tanışmak istediğini söylediler. Peki dedim, fakat pek o kadar da alakadar olmadım. Çünkü bilirsiniz ki erkekle kadın arasında daimi bir arz ve talep vardır: Birincisi kadın, ikincisi erkek tarafından; eğer talep kadın tarafından olursa o kadar hoş olmuyor.
Neyse, tanıştık… Görünüşte alelade bir kızdı. Beni bizim mektebin müsamerelerinde görmüş, rollerimi beğenmiş, onun için konuşmak istiyormuş.
İlk günlerde o beni arıyor, ben çekingen durdukça üstüme düşüyordu. Elimde olmayarak alaka gösterdim. Uzun uzun her mevzudan konuştuk. O zaman anladım ki bu kız göründüğü gibi değil: Çok zeki, her şeyi kavrıyor, her şeye aklı eriyor.
Zeki kimseler çok hoşuma gider. Ben de onu aramaya başladım. Ve bu sefer de gördüm ki reis bey, bu kız bana çok benziyor: Huyları, düşünceleri, hayata karşı telakkileri, itiyatları… Hatta yüzü bile… Görenler bizi kardeş sanıyorlardı.
Bu defa da ben onun üstüne düştüm… Ve münasebetimizi arkadaşlık hududunun dışına çıkarmak istedim… O zaman aramızda birbirimize hissettirmeden bir mücadele başladı… Bu mücadelede ikimiz de bütün zekâmızı kullanıyorduk. Ben bu gibi şeylerde pek acemiydim reis bey, onun için her mübahaseden yenilerek çıkıyordum. O serseri ruhluydu, birleşmeyi, bir bağla –velev manevi olsun– bağlanmayı havsalası almıyordu. Ben kapalı olarak onu ne kadar iknaya çalıştımsa olmadı. Ne cepheden hücum etmek istesem daha evvel anlıyor, cevabını veriyordu. O çok zekiydi: İnsanın söyleyeceği şeyleri değil, söylemek isteyebileceği şeyleri bile hissediyordu. Bir gün dedim ki:
İki kişi mücadele ederken birisi mağlubiyeti kabul ederek diğerine dehalet etmek istese ötekisi ne yapar?
“Muhtariyet verir!” dedi.
Benim dehaletimi bile kabul etmiyordu.
Düşünün efendim, bu kadar alıştıktan, onu bu kadar tanıdıktan, kendime bu kadar yakın bulduktan sonra ondan nasıl ayrılabilirdim? Bunun imkânı yoktu reis bey. Ben de artık her şeyi bırakarak yalnız ona sahip olmak gayesine kendimi verdim… O yavaş yavaş kendini çekti. Benimle konuşmamak için bahaneler buluyor, bana elinden geldiği kadar az rastlamaya çalışıyordu. Şimdi başka arkadaşları, başka ahbapları vardı.
................................................
Ah, reis bey, sevmek, hele benim gibi sevmek berbat bir şeydir. Hayatımda yalnız o vardı. Gözümü kapadığım zaman onu, açtığım zaman onu, uyuduğum zaman onu, uyandığım zaman onu görüyordum.
Halbuki ben onun için bir hiçtim; gelmiş ve geçmiş birisi… Nasıl anlatayım efendim, çorabının yırtığı, şapkasının kurdelesi kadar benimle alakadar olmuyor, evlerindeki kedi kadar bile beni sevmiyordu.
(Dinleyiciler arasında iki üç kişi güldü. O, müfrit jestler yaparak, ellerini göğsüne vurarak devam etti.)
Ne yaptımsa, reis bey, fayda etmedi. Üstüne düştükçe benden kaçtı. Her şeyi açıkça söylemek istiyor, fakat cesaret edemiyordum.
Hatta bir akşam, arkadaşların düzenlediği bir vapur gezintisinde, ona bir kelime, “Seni seviyorum!” kelimesini söyleyebilmek için içtim, yıkılıncaya kadar içtim.
Beni dinlemedi bile… Yanına gittiğim zaman kaçtı, en sonunda da: “Sarhoş olduğun zaman çok can sıkıcı oluyorsun!” dedi. Artık birbirimize karşı son derece soğuk ve resmiydik.
................................................
Gelelim asıl olaya reis bey:
Bir gün ona birkaç arkadaşıyla beraber yolda rastladım. “Adliyeye gidiyoruz” dediler, “Necmi’nin duruşmasına. Haydi bize yer bul!..”
Döndüm; ona hizmet etmek bile tatlıydı. İçeride yer bulamadık. Fevkalade üzüldüler. Adeta büyük bir fırsatı kaçırmış gibi telaş ediyorlar, “Ne diye biraz daha erken gelmedik!..” diyorlardı.
Bir han bekçisini para için keserle parçalayan bir katilin duruşmasına bu kadar ilgi göstermek bana garip geldi; bu alelade bir merak falan değil, bir hırstı.
Uğraşa uğraşa onları yerleştirdim, kendim de aşağıda katili beklemeye başladım. Ben de elimde olmayarak merak ediyordum. Biraz sonra hasır şapkasıyla göründü. Yirmi beş yaşlarında, çilli yüzlü, sade, hatta bayağı tavırlı; aşağılık bir yapısı olan birisiydi.
O da tıpkı demin benim geldiğim gibi elleri kelepçeli, iki yanı jandarmalı olarak geçti. Bir sirk gibi buraya toplanan halk onu görmek için de birbirinin omzuna çıkıyordu.
Duruşma bittikten sonra kızların yanına gittim. Necmi’nin tartışmasıydı. Şaşırdım: Aman yarabbi, sokakta görseler başlarını bile çevirmeyecekleri bu adam katil olunca gözlerinde bir önem kazanmıştı. Bir kahraman gibi ondan bahsediyorlar, ağzını açışında, söz söyleyişinde, elini kaldırışında, her hareketinde bir güzellik, bir kibarlık buluyorlardı.
Bunlar lisede okumuş, liseyi bitirmiş kızlardı. Bilhassa o en baştaydı.
“Ah” dedi, “hiç adam öldürecek kıyafet var mı onda! Yazık vallahi…”
“Yahu” dedim, “katil olacak surat olmasa katil olmazdı.”
O zaman hepsi birden itiraz ettiler. Erkeklerin zaten birbirlerini beğenmediklerini, birbirlerini kıskandıklarını söylediler.
Kendimi yoklayınca Necmi’yi sahiden kıskandığımı hissettim: Güzelliğini, tavırlarını değil, katilliğini…
Çünkü onun bu kadar beğenilmesine sebep, yalnız katil olmasıydı. Adam öldürünce bunların gözünde yükselmişti…
Düşündüm: O bana bu kadar ilgi gösterse ben neler yapmazdım?..
Acaba, dedim, birisini öldürsem benimle bu kadar meşgul olurlar mı?
Düşündükçe bu fikir beynimi sarmaya başladı.
Gözümün önüne, bu salonda duruşması yapılırken onun ilgiyle beni dinlemesi geldi. Kaşlarını kaldırmış, zeki, afacan gözlerini açmış, bana bakıyor, şimdiye kadar görmediği güzellikler keşfediyordu.
Adam öldürmek ve mahkemeye düşmek bende değişmez bir fikir oldu.
Halbuki hoca olmuş, harcırahımı almıştım. Düşündüm, aklıma bir fikir geldi: Bu parayı barlarda falan yer, yol parası için de birisini öldürürdüm.
Öyle yaptım.
Kumar falan bilmiyordum. Elimdeki yüz lirayı iki gecede yemek için çekmediğim kalmadı. Onu bitirir bitirmez, bir gece, eskiden tanıdığım komisyoncu Nuri Bey’in evine gittim.
Hiçbir şeyden haberi olmayan zavallı adamı üç dört kurşunda yere serdim…
Hapishanede, reis bey, mahkeme gününün heyecanıyla yaşadım. Seyirciler arasında onun ince uzun yüzünü görüyordum. Oysa ilk duruşmaya gelmedi. Belki haberi yoktu, dedim, yahut işi çıkmıştır. İkincisinde de yoktu. Gözlerimi bütün localarda ve sıralarda gezdirdimse de onu bulamadım. Bilseniz reis bey, üzerinize garip bir hayvana bakar gibi merakla dikilen yüzlerce göze bakmak ne zor şey… Ben üçüncü duruşmada, dördüncü duruşmada hep baktım, gelmemişti. Her bulamayışımda, muhakkak gelecek sefere gelir, diyordum. Onun gözünde bu kadar hiç olacağımı düşünemiyordum.
Hele bu sefer, önceden gelen bir his onu herhalde içeride bulacağımı söyledi. Dışarıda da birkaç arkadaşı gözüme ilişince, muhakkak, dedim, gelmiştir.
Aman Allahım, reis bey!.. Ben onun için, yalnız onun için adam öldürmüşken, bu sefer de gelmedi reis bey, bu sefer de gelmedi…
1927
Erteletiyor.
Konuşmadan.
Sığınmak.
Özerklik.
Aşırı.
Can sıkıcı, rahatsız edici.
Burada “dış görünüş” anlamında.
Bir Siyah Fanila İçin
Kadıköy vapuru bir lodos dalgası gibi şiddetle çarparak köprüye yanaştı. Önce bir iki cesaretli kendini iskeleye fırlattı. Arkasından sarsıntıyla çözülüp içindekiler dağılan bir kırpıntı bohçası gibi alacalı bulacalı bir kalabalık söküldü.
Kısa lacivert etek, beyaz bere giymiş, uzun burunlu, gözlüklü, elindeki çantasından mektepli, hatta darülfünunlu olduğu anlaşılan bir hanım kız İstanbul tarafına yürüdü. Tam Ada iskelesinin yanından geçerken kulağının dibinde birisi bağırdı:
“Boyyalıııım!.. Ayna gibi… Küçük hanım tozunu alalım!..”
Mektepli kız tozdan beyazlaşan iskarpinlerine baktı, o tarafa yürüdü, sildirdi.
Sandığın üstüne bir yüzlük atıp giderken boyacı arkasından seslendi:
“Güzin Hanım!.. Beni tanımadınız mı?..”
Güzin Hanım hayretle döndü. Bu eski püskü elbiseli, siyah fanilalı, ince kumral bıyıklı külhanbeyini süzdü. Evet, gözleri yabancı değildi, ama ne münasebet! Şiddetle başını salladı:
“Hayır!”
Öteki güldü:
“Azıcık gelir misiniz?..” dedi.
Güzin Hanım istemeyerek yaklaştı:
“Tanıyamadım dedim ya!”
“Düşünün bakalım!.. O kadar uzak değil canım… Şöyle bir sene evvel… Ömer… Mülkiyeli Ömer!..”
“Ömer!.. Sahi sen misin?..”
“Ha bileydin şunu!..”
“Fakat bu ne hal?..”
“İşte böyle Güzin abla, boyacılık yapıyoruz!..” Öteki hâlâ inanamıyor gibiydi.
“Hani seni bir yere kaymakam yapmışlardı ya?.. Neydi oranın ismi?.. Tuhaf bir şey canım… Adana mıydı?..”
“Adana kaymakamlık değildir!..”
“Peki, nasıl oldu bu? Anlatsana!..”
“Tuhafsın be Güzin!.. Burada olur mu?.. Dur yahut, gel şuraya girelim!..”
Beraber yürüdüler, Ada iskelesinin ikinci mevki bekleme salonuna girdiler… Tahta kanepelerden birine yan yana oturdular. Ara sıra kapıdan uzanıp bakanlar, sandığını yanına koymuş genç bir boyacıyla gözlüklü bir mektepli kızın hararetle konuştuğunu görüyorlar, acayip acayip başlarını sallayarak çekiliyorlardı.
* * *
Erenköy’üne gidiyormuş kadar basit ve üzüntüsüz, İstanbul’dan ayrıldım. Öyle Pendik’i geçince içime bir gariplik falan da çökmedi; gittiğim kazayı, staj gördüğüm vilayetin ufak bir numunesi gibi düşünüyor, “İki sene oturmaktan ne çıkar?..” diyordum, “İnsan pişkinleşir, hayatı anlar!”
Kasaba, istasyona üç saat uzaktaydı. Ancak gece yarısı gelebilen köhne forda binerken şoför:
“Yollar bozuk, beyim,” dedi, “birkaç yerde ineceğiz!”
Bu laf kafamı biraz karıştırdı.
Ancak yarım saat gitmiştik ki birden durduk.
“Yolu kaybettik!” dediler.
“Şose yok mu?”
“Var ama tamir ediliyor, otomobil geçmez!”
“Ne yapacağız?”
“Yolu arayacağız!”
Gece zindan gibiydi. Otomobil, karanlık bir odaya kapatılmış bir kedi gibi alevden gözleriyle dört tarafa atılıyor, duruyor, geri dönüp tekrar koşuyordu. Ova düzdü. Karanlık göz alabildiğine uzuyordu. Tam iki saat böyle kâh otomobille, kâh inip fenerle dolaştık. Sonunda yol dedikleri birkaç araba izini bulabildik.
Sallana sallana yarım saat daha gitmiştik ki arabamız yine durdu:
“İneceksiniz, beyim!”
İndik, önümüzde yaya çıkılması bile güç bir yokuş vardı. Kısa ama dik bir yokuş. Otomobil önce geriledi. Sonra avına atılan bir tazı gibi şiddetle fırladı. Bu hız onu ancak yarıya kadar çıkarabildi. Artık canlı bir yaratık gibi soluyor, homurdanıyor, ama bir adım ileri gidemiyordu. Döndü, yokuşa arkasını verdi; böyle çıkmak istedi... Ama yalnızca bir iki adım fazla yürüdü. Şoför kan ter içinde iniyor, artık isyan eden motorun kolunu çeviriyor, arkadan dayanıyor, bu sırada küfürlerin binini bir paraya savuruyordu. Sonunda bizim de yardımımızla makine yokuşun başını buldu.
Bu şekilde birkaç kere daha inip bindikten sonra hızlı hızlı sarsılmamızdan kasabanın kaldırımlarına geldiğimizi anladım.
Güneş uzaktaki dağların arkasında kollarını gererek uyanırken ben belediye reisinin evinde yumuşak bir yer yatağında uykuya dalmıştım...
* * *
Birkaç hafta içinde şehri ve civarını gezdim. Halkını gözden geçirdim.
Hayatımda bu kadar hayal kırıklığına uğrayacağımı düşünemezdim.
Memleketin bende bıraktığı tek izlenim basitlik oldu. Burada tabiat basit, çevre basit, halk basit, kısacası her şey basitti...
Benim gibi karmakarışık ruhlu bir adamın böyle yerlerde ne hale geleceğini sen düşün.
Halk anlamsız ve bozuktu.
Bilirsin Güzin, bambu bastonlar olur, ben onları çok severim; çünkü yapılarında değişiklik vardır, düz değildirler...
Bir de hezaren bastonlar vardır. Bunlar düz olmakla birlikte ağaçları asildir, temizdir, onun için iyidirler.
Bazen kavak ağacından da baston yaparlar... Düşün, ne berbat şeydir bunlar!.. Düz, basit, sonra da türleri adi.
Hadi bunlara da saf oldukları için katlanılabileceğini varsay!.. Ya içleri de kurtlu olursa?..
İşte burada halk adi, sıradan ve çürük ruhluydu.
Anadolu’da işsizliğin doğurduğu tek iş olan dedikodu almış yürümüştü. Mektep muallimi hususi muhasebe memurunu, tapucu müddeiumumiyi, malmüdürü şube reisini çekiştirir, on dakika sonra da kahvede beraberce tavla oynayıp garson kızlara sarkıntılık etmekten sıkılmazdı.
İlkokul müdürü müfettiş olmak için çalışırdı, çünkü alacağı harcırahlarla çalgılı kahve kızları uğruna girdiği borçları ödeyecekti...
Belediye reisi mebus olmak için çaba gösterirdi, çünkü şimdi diş geçiremediklerinin o zaman tepesine binecek, ahbaplarına caka satacaktı...
* * *
Tabiatta da hiç değişiklik yoktu… Oh... O birbiri arkasına uzanan nihayetsiz sıra dağlar!.. Gerçi kasabanın karşısında –herkesin ilk vesilede methini yaptığı– bir çamlık vardı, güzeldi, ama buraya yakışmıyordu. Bu esmer dağların ortasında, kirli bir bakkal önlüğüne yamanmış yeşil kadifeyi andırıyordu.
Dağların üstünde ne bir ağaç, ne iri bir kaya vardı. Yalnız ufak ufak çakıllar… Hani şose yollarına dökerler, en büyüğü yumruk kadar taşlar olur ya, sanki onları almışlar, avuç avuç serpmişler… Neye benziyordu biliyor musun?.. Zımpara kâğıdına; ömrümüzü, zevklerimizi törpüleyecek bir zımpara kâğıdına…
Köyler, bilmem neden, dağ köşelerine, çukur vadilere yapılmıştı. Kireçli, beyaz dağların dibine sığınan bu mamureler insana cibinlik köşelerindeki tahtakurusu yuvalarını hatırlatıyordu.
“Konuşacak, dert yanacak bir adam!..” diye kendi kendime haykırdım…
Yoktu… Malumat sahibi, derin, muğlâk bir kimseye rast gelmek mümkün değildi.
Müthiş surette yalnız kaldığımı hissettim. Ah!.. Bilhassa bu kadar kalabalığın içinde yalnızlık ne acı oluyor yarabbi!..
İstanbul hasreti beni fena halde sardı. Evleri, sokakları, denizleri, insanları gözümden gitmiyordu. Aksaray’da karpuz satan bir külhanbeyi, bana bu Orta Anadolu kazasının en yüksek memurundan daha cana yakın, daha tabii, daha konuşulur geliyordu.
Bir gün İstanbul’a gönderilen bir tahriratı imzalatmaya getirdikleri zaman:
“Ah!..” dedim, “Şu mübarek yerin ismini yazmak bile tatlı!..”
Yerli kâtibin yanında yaptığım bu hafifliğe sonra kendim de kızdım.
Her şeyi bırakarak buraya gelmek isteyince, karşıma istikbal hülyalarım, mektepte muhayyilemin süsleyip püsleyerek kafama yerleştirdiği tasavvurlarım çıkıyordu. Ama öyle bir hale geldim ki, çıldıracaktım. Düşünüyordum: Gidersem istikbalimi kaybedecektim, fakat durursam aklımı… Yalnız kaldığım günlerde benim yegâne dostum olan aklımı… Her şeyden fazla sevip beğendiğim akılcağızımı!
Ne kuvvetliymişim ki, bir siyah fanila bana oradan ayrılmak çılgınlığını yaptıracak tahassüsleri verinceye kadar tahammül ettim.
Kış gelmiş; kar, yerli tabirle, güdük devenin kuyruğuna çıkmıştı. İstanbul’unki onun yanında konfetidir. Orada kar her yerdeki gibi yumuşak, tatlı değil; dolu gibi iri, yerleri tekmeler gibi sert yağar, biraz sonra da rüzgâr onları alarak çöl kumları gibi yüzünüze fırlatırdı… Güneşi bulutların arasından alay eder gibi dilini çıkardığı zaman görebilirdik…
Bir sabah uyanınca gene kar yağmakta olduğunu gördüm. Hava bazan önümüzdeki camii göstermeyecek kadar bulanıyor, bazan da ta uzaklardaki dağlar bile görünüyordu. Sanki tabiat büyük bir sinema makinesini net yapmaktaydı… Karşımızdaki çamlığa yakın karlar, aktörlerin beyazlatmak için saçlarına serptikleri pudraları andırıyordu.
Titreye titreye kalktım. Ceketi omuzuma atarak yüzümü yıkamaya gittim…
Gelip aynanın karşısına geçince, tanımadığım birisi bana baktı… Şaşırdım. Aynada ince bıyıklı, siyah fanilalı, ceketi omuzunda bir külhanbeyi duruyordu. Bu… Bu… Bendim, yeni bırakmaya başladığım bıyıklarım, dağınık saçlarım, aba ceketimle bendim… Ama sırtımdaki siyah fanila? Nereden gelmişti bu?.. Bu bıçkın fanilasını ne zaman giymiştim?..
Zihnimde bir şimşek çaktı: Dün bir kutu fanila alarak eve yollamıştım, demek içlerinde bir tane de siyah varmış; ben de gece çamaşır değiştirirken farkında olmadan giymişim!..
Birden değiştiğimi hissettim… O kadar hızlı değişmiştim ki, eski benliğimle yeni benliğim arasındaki ayırıcı çizgiyi elimle tutabileceğimi sanıyordum…
Aynadaki adam gözleriyle bana şöyle diyordu:
“Gafil!.. Burada seni sıkan, halk, çevre değil kendi mevkiindir; sen efendi olmak kabiliyetinde değilsin… Sen nizam, kanun gibi kayıtlara bağlı olamayacak kadar serserisin… Belirli bir daire, belirli bir ikametgâh seni sıkar, sana her gün değişen bir iş, her gece değişen bir yatak lazımdır… Ne yazık ki bunları daha şimdi anlayabiliyorsun… Artık yapacağın, kaderin olan yaşayışa dönmektir. Bunun için de önce başından melon şapkayı, sırtından kolalı gömleği çıkarmalı, siyah fanilayla tam bir uçarı olmalısın… Göreceksin ki hayatın zevki değişikliktedir… Ama öyle elbise değiştirir kadar basit olanlarında değil, hayatına yeni bir yön verecek kadar büyük değişikliklerde…
Bundan sonra aç kalmayı spor, dayak yemeyi eğlence bilecek, kendinden güçlü olanlara aktör, kendinden zayıf olanlara hâkim, enayilere karşı insafsız olacaksın… Bilmelisin ki, yaptıkların zekânın ahmaklığa üstünlüğünden ibarettir… Artık hayatının sayfalarından yeisi, karamsarlığı, kederi sil, çünkü güçlü bir kafanın sevince çeviremeyeceği ıstırap yoktur… Hadi… Düşünme... İstanbul’a dön... Kendi hayatına dön!..”
Aynadaki adam sustu. Dikkat ettim, eski kaymakama hiç benzemiyordu. Vücudunda bir kıvraklık, gözlerinde hayatı anlayan bir parıltı vardı…
Bu adam saçlarını tarar, kollarını gerdiği zaman fanilasının altında şişkin memeleri belirse çok güzel olacaktı… Siyah elbiselerine aykırı düşen bıyıkları bile, şimdi dudaklarını tatlı tatlı gölgelendirmeye başlamıştı.
İki gün sonra İstanbul’daydım. Tasavvur ettiğim hayata kavuştum. Bana vatanperverlikten, oraların aydınlatılmaya ihtiyacından bahsetme! Söyleyeceklerin doğrudur, lakin –burada sesini alçalttı– lakin bizim için, yani benim içinde yetiştiğim gençlik için, memleket sevgisi bir fantezi, feragat lugatten silinen bir kelime, hodbinlik en makul mizaçtır.
Benim başkalarından farkım, samimiyetim, düşüncelerimi açıkça söyleyip yapmamdır.
Adaaam sen de, işte aç kaldığım yok. Ara sıra ahbaplara da rastlıyorum, beni davet ediyorlar, gülüp eğleniyoruz. Ama bazıları yol göstermeye, nasihat etmeye kalkıyorlar ki, gece yarısı evlerini bırakıp kaçtığım oluyor.
* * *
Yavaşça ellerini uzatarak sandığın kayışını yakaladı.
“Uzun konuştuk, Güzin!” dedi, “Canını sıktım. Ara sıra geçerken uğrarsan hem boyarız, hem de bir iki laf atarız… Bana müsaade…”
Bölüm etkileşimi
