Bölümler 31Şu an: Bölüm 5
- 1 Bölüm 1158 kelime
- 2 Bölüm 22.484 kelime
- 3 Bölüm 32.439 kelime
- 4 Bölüm 41.969 kelime
- 5 Bölüm 5528 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Bölüm 6591 kelime
- 7 Bölüm 72.459 kelime
- 8 Bölüm 8956 kelime
- 9 Bölüm 92.523 kelime
- 10 Bölüm 102.465 kelime
- 11 Bölüm 112.417 kelime
- 12 Bölüm 122.498 kelime
- 13 Bölüm 13149 kelime
- 14 Bölüm 145 kelime
- 15 Bölüm 15271 kelime
- 16 Bölüm 162.446 kelime
- 17 Bölüm 1742 kelime
- 18 Bölüm 18121 kelime
- 19 Bölüm 19303 kelime
- 20 Bölüm 20140 kelime
- 21 Bölüm 21261 kelime
- 22 Bölüm 22167 kelime
- 23 Bölüm 23257 kelime
- 24 Bölüm 24368 kelime
- 25 Bölüm 25309 kelime
- 26 Bölüm 2688 kelime
- 27 Bölüm 2759 kelime
- 28 Bölüm 28412 kelime
- 29 Bölüm 29231 kelime
- 30 Bölüm 30143 kelime
- 31 Bölüm 31162 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I
Güneş, yüzüne yeşil yelpaze tutan mahcup bir kadın gibi iri yapraklı ağaçların arkasına saklanırken, çeşitli milletlere mensup bir gezgin kafilesi –sarı otlardan yapılmış evleri arı kovanına benzeyen– bir zenci köyüne girdiler.
Kabile reisi, yirmi seneden beri Afrika'nın bu sapa köşesine uğramayan beyazları güzel karşılayabilmek için bütün boncuklarını, fildişinden yapılmış süslerini taktı, eline, üzerine işlemeli büyük yayını alarak maiyetiyle beraber köyün ortasındaki meydanda bekledi.
Birtakım gösterişli törenlerden sonra gezginler, reisin kulübesinde dinlenmekteydiler ki, köyü dolaşmaya çıkmış olan melez tercüman koşarak geldi, elli adım kadar ötede bir Avrupalı tarafından yapılmış olması pek muhtemel olan tahta bir kulübe gördüğünü söyledi.
Golf pantolonlarının altına çoraplarını tekrar giymeye vakit bulamadan hep birden oraya koştular. Tercüman doğru söylüyordu. Bu, düzensiz kerestelerden yapılmış bir yerdi ve önünde vahşi orman çiçeklerinden meydana getirilmiş bahçemsi bir meydanlık vardı.
Yanlarına gelen reis, binanın iki seneden beri aralarında yaşayan bir beyaza ait olduğunu söyledi.
Tercümana sordular:
“Neredeymiş kendisi?”
“Belli olmaz” dedi reis, “o, buradan çalgısını alır çıkar ve ne zaman isterse o zaman gelir!”
“Ne çalgısı?”
“Büyük… adeta bir timsah yavrusuna benzeyen bir çalgı…”
Gezginler birbirlerine sordular:
“Belki bir harp?..”
Reis:
“Bir değneğe gerilen at kıllarıyla çalınıyor!” dedi.
“Öyleyse bir kontrbas…”
“Yahut bir viyolonsel…”
“Evet, evet… Herhalde bir viyolonsel.”
Gezginler, reise tekrar sordular:
“O, bu çalgıyı nerede çalıyor?”
Elini uzatarak gösterdi:
“Ormanda!”
“Peki, bizi oraya götürür müsünüz?”
“Olmaz, o çalgısını çalarken hiç kimseyi istemez…”
Gezginler:
“Biz uzakta dururuz, kendisinin haberi olmaz!” dediler ve ısrar ettiler.
Reis razı oldu. Alacakaranlıkta köyden çıkarak ormana doğru yürüdüler. Yaklaştıkları zaman, kulaklarına tok bir viyolonsel sesi geldi. Alman gezgin biraz dinledikten sonra:
“Sonbahar şarkısı!..” dedi.
Rus ekledi:
“Çaykovski'nin.”
Ormana girince reis durdu ve on adım kadar ileride, geniş gövdeli baobap ağaçlarının altındaki karaltıyı gösterdi: “İşte!..”
Dikkatle baktılar ve dinlediler. Gölge hiç kımıldamadan, büyük bir ustalıkla aynı parçayı çalıyordu.
Sesler, birbirine giren yaprakları titreterek dağılırken İngiliz gezgin:
“Bu adamın ne olması mümkündür?” diye söylendi.
Fransız gezgin: “Bir sanatçı…” dedi, “Ümidi kırılmış bir sanatçı… Gerçek sanatın takdir edilmediğini görerek insanlardan kaçan bir talihsiz.”
Rus: “Hayır, bu belki toplumun haksızlıklarından kurtulmak için buraya gelen birisi ki, sanatı kendisine teselli aracı yapmış…” diye görüşünü ileri sürdü.
Alman: “Bana kalırsa” diye fikrini söyledi, “bu geniş arazide rahat ve dertsiz yaşamayı, bu basit refahı, medeniyet dünyasının didişmelerine tercih eden bir akıllı.”
“Zannediyorum ki” dedi İngiliz, “vahşilerin hükümdarlığını eline geçirmek için kendisine göre bir plan yapan onu sabırla uygulayan bir açıkgözdür bu ve belki de tehlikelidir.”
Gece olmuş, ay çıkmıştı. Ay ışığı ormanın içindeki küçük bir açıklığı aydınlatınca, çevresine taşlar dizilmiş bir toprak yığınına dayadığı viyolonseli gözlerini kapatarak çalan adamı daha iyi gördüler… Siyah, kıvırcık sakallarının çerçevelediği yüzünde, nerede başlayıp nerede bittiği belli olmayan çizgiler vardı. Alnına doğru dağılmış saçları solgun yanaklarına gölge düşürüyordu.
Gezginler sordular:
“Hep burada mı çalar?”
“Bir de şu toprak yığını nedir?”
“Burada çalar” dedi reis, “karısının başucunda…”
“Karısı da mı vardı?”
“Vardı ve öldü.”
Sustular. “Gidelim!” dediler. “Köye döndüğü zaman anlarız…”
Ama ertesi sabah geri dönen adam, onlara kendi hayatı hakkında neredeyse hiçbir şey söylemedi.
“Bir vapur kazasından sonra buraya düştüm, karım da burada öldü… Ben başka bir yere gitmek istemem” dedi.
Gezginler yollarına devam etmek için bu tuhaf münzeviyi bıraktılar. Her biri günlüğüne başka başka şeyler yazdı, ama hiçbiri o adamın asıl hikâyesine değinmedi.
Bölüm etkileşimi
