Bölüm-12

İso

Amcamla konuştuktan sonra abimleri aradım ve taş köprüye gelmelerini söyledim.Adil abime de haber vermiştim.Neredeydi bu kız?kafayı yemek üzereyken sırayla arabalar gelmeye başladı.
Gelen herkese durumu anlattım.
Ama Adil abi tahmin ettiğimden de sinirliydi. Arabadan inip hızlıca üzerime geldi.Yakalarıma yapışıp konuştu.

A:Nerde lan benim kardeşim!?Önce aklını karıştıp evlendin sonrada kaçırdın demi lan!

İ:Yok abi valla yok.Ben deliridim nerde bu kız? ben onu en son konağa bırakmıştım nereye gitti?

Benimde çaresiz olduğumu görünce anlamış olacak ki üzerimden çekilip konuştu.

A:Kaybedecek zamanımız yok.Çakır siz ahıra bakın.Gezep sende benimle gel koçariyi arayacağız.Bana bak küçük furtuna sende git furtunanın köpeklerine haber sal akşama kadar bulucaksın kardeşimi.Yoksa gerisini sen düşün.

İ:T-tamam

Diye bilmiştim sadece.
"kendine gel iso yoksa işler hiç iyi olmayacak kalk bul karını"diye düşündüm.

Abimler de furtunayı aramaya gitmişti.Aklıma bakılacak tek bi yere geldi:Orman.

Ormana arabayla gidemeyeceğim için yürümeye başladım.
Ne ara koşmaya başladım hatırlamıyorum ama ormanın girişine vardığımda nefes nefeseydim.
Ben fadimeye bi söz vermiştim ve onu tutacaktım.Fadimeye zarar gelmesine izin veremezdim.Bi yandan bunları düşünürken karşımda savunmasızca yatan fadimeyi gördüm.Korkudan elim ayağıma dolaşdı.Hızlıca yanına çöktüm.Yüzünü avuçlarımın içine aldım.

İ:Fadime'm aç gözünü burdayım ben.Bak kocan geldi ne olur bi ses ver

Konuşurken gözüm dolmuştu.

F:İ-iso

Şükürler olsun yaşıyodu.Ama sesi çok zayıf çıkmıştı.Dikkatlice kucağıma aldım onu.Aceleyle arabaya doğru yürüdüm.Bi yandan da abimi aradım.

O:Heh iso bende tam seni arayacaktım.Noldu,varmı Fadimeden bi haber?

İ:Buldum abi şükürler olsun.Ama bilinci yerinde değil gibi sen sağlık ocağı geç ben de şimdi getiriyorum Fadimeyi

O:Geçiyorum hemen

Telefonu kapatıp cebime koydum.Arabaya vardığımızda sanki kucağımda dünyanın en kırılgan camını tutuyormuş gibi dikkatlice yerleştirdim Fadimeyi.

Yol boyunca arkamı dönüp kontrol ettim.Ama ne gözü açıyordu ne de konuşuyordu.
Sağlık ocağına vardığımızda herkes oradaydı.Arabadan inip fadimenin kapısını açtım.Kendisi yürüyemeyeceği için tekrardan kucağıma aldım.
Kapıdan içeri girerken arkamda yüzlerce soru soruyolardı ama benim ne onları dinleyebilecek halim vardı ne de cevap verecek.Şuan aklımda olan tek şey kollarımda ki karımın bir an önce kendine gelmesiydi.
İçeride abim ve Aleyna hazır bir şekilde bekliyorlardı.Fadimeyi yavaşça sedyeye yerleştirdim ve abime döndüm.

İ:Nasıl abi? ne zaman kendine gelir? ciddi bi şey yok demi?

Dedim endişeyle.

O:Sakin ol oğlum.Sen bi git elini yüzünü yıka da kendine gel hadi.İyi olacak fadime merak etme sen.

Ne kadar kalmak istesemde Aleyna beni zorla çıkardı.
Arka kapıdan çıkmıştım çünkü kimseyle konuşmak istemiyordum.
Bi banka oturup düşünürken korku yerine derin bir öfkeye bırakmıştı.
"Karıma bunu yapanların hesabını tek tek soracağım!" Dedim kendime.Sinirden yerimde duramıyordum artık.
Ne gelmişti bu kızın başına?Hırsla bi sağa bi sola yürüyordum."Bi uyansın fadime,öğrenicem kimin yaptığını." dedim sinirle.
Tüm bu düşüncelerle cebelleşirken kaç saat geçti fark etmedim ama güneş batmak üzereydi.
O sırada arkadan Aleynanın sesini duydum.

Al:İso!Gel hadi fadime uyandı seninle konuşmak istiyor.

* * *

Selamm🫶
Öncelikle iyi okumalarr💖
Size bir kaç duyurum vaar💌
Uzun zamandır düzenli bölüm atamıyordum fakat artık geri döndü döndümm.Bölümler daha sık gelecek.
Vee ikinci bir kitap yazdım oneshot olarak isterseniz profilimden bakabilirsinizz😻
Hoşçakalınn...