13.Bölüm

10 Yıl sonra

"Babaa abim defterimi vermiyor " Alara'nın bağırışı Baran'ı yerinden kaldırdı . Odadan çıktı . On yıl önce hamile olduğumu öğrendim sonra da bir kızım olacağını. Alara doğunca Aras onu biraz kıskandı . Ama sonra ona alıştı onu sevdi ve onu gıcık etmeyi seviyordu .

Baran bıkmış bir şekilde yanıma geldi . Başını omzuma koydu.

" Aşkım biz daha önce Aslı'dan önce seninle tanışsaydık ne olurdu " elim yumuşak saçlarına gitti .

" Ben sana söyleyim biz evlenirdik ve çocuklarımız olurdu "

" Çocuklarımız ama "

" Evet " Alara geldi ve Baran'ın yanına oturdu . Bu akşam maç vardı ve Baran'ın arkadaşları ve eşleri bizde toplanacaklardı . Baran çocuklar ile ilgilenirken ben mutfağa geçtim . Ama mutfaktan onların seslerini duyuyordum .

" Baba abimle çarşıya gidebilir miyiz?"

" Hadi Baba ne olacak sadece kardeşimle çarşıya gitmek istiyoruz " Beraber bir şey yapamak istemeleri beni o kadar mutlu ediyordu ki .

" Annenize sorun o izin verirse gidin "

İki çift ayak sesleri duyuyordum . Alara yanıma geldi . Kollarını belime sardı .

" Anne abimle çarşıya gidebilir miyiz?" Arkasından Aras geldi . Bir Aras'a bir Alara'ya baktım . Parmağımla ikisini işaret ettim .

" Siz ikiniz beraber? " İkiside kafasını salladı .

" Bir sorun çıkarmayacaksanız çıkın"

" Söz anne hiç bir sorun olmayacak "

Koşarak mutfaktan çıktılar.

Misafirlerimiz gelmiş maç başlamıştı. Baran ve iki arkadaşı içeride maç izliyor bizde mutfakta sohbet ediyorduk .

10 Yıl sonra

" Baran artık Aras'a gerçekleri söylemeliyiz "

" Biliyorum ama ne tepki verecek "

" Bilmiyorum bunu görmeden bilemeyiz "

Baran Aras ve Alara'yı çağırdı. Onlar beraber karşımızdaki kanepede oturuyordu .

" Aras aslında sana Bir şey dememiz gerekiyor bizim "

Aras anlamaz gözlerle bize baktı .

" Anne?"

Kafamı salladım " evet " bunu söylemeye ben cesaret edemezdim .

" Aras aslında Yalina senin gerçek annen değil" Aras şok olmuş gözlerle Baran'a bakıyordu . Gözleri bana dönünce gözlerimi kaçırdım .

" Ne yani benim annem sen değil misin?" Kafamı iki yana salladım .

" Peki gerçek annem nerede?" Baran yutkundu . O sustu ben sustum .

" Baba benim gerçek annem nerede ?" Aras hafiften sinirleniyordu .

" Öldü...Sen doğarken annene sormuşlar sen mi yaşamak istersin yoksa oğlun mu yaşasın demişler Aslı'da oğlum yaşasın nede olsa bir babası var demiş " bunu bende yeni öğreniyordum .

" Adı Aslı'mıydı?" Baran kafasını salladı . " Fotoğrafı var mı ?" Baran cebinden telefonunu çıkardı. Baran ve Aslı vardı . Aslı hamileydi ve baran ona gülerek bakıyordu . Sonra bir diğer fotoğraf. Yine ikisi vardı . Baran Aslı'nın burnunun ucunu öpüyordu. Daha ikiside çok küçük duruyorlardı . Baran'la bizim hiç böyle fotoğrafımız yoktu .

" Baba peki annemle sizin hiç böyle fotoğrafınız varmı ?" Benden mi bahsediyordu? Kafamı kaldırıp ona baktım . Bana bakıyordu . Kafamı iki yana salladım.

" Neden anne " öğrendilerinden sonra bana anne demesi bile benim için mutluluktu . Omuz silktim . Kafamı geri yere eğdim .

" Anne " kafamı kaldırdım direkt bana bakıyordu. " Senin olmayan bir çocuğa bakmayı gerçekten istedin mi ? Yada annesini kaybetmiş bir çocuğa neden baktın ?"

Aras ve Baran'ı ilk gördüğüm an geldi aklıma . Gözlerim dolmaya başladı.

" Gerçekten istedim çünkü...Daha iki yaşında bir çocuktun gözlerime hüzünle bakıyordun , tek ondan değil sürekli yanımdaydın ayrılmıyordun yanımdan "

Gözlerimden yaşlar akıyordu . Ama umursamadım .

" Peki babamı beni ilk nerede gördün "

" Bir gün üniversitem bitmiş ve Karadeniz'e gelmiştim annemin zoruyla çay toplamaya girmiştim sonra ileriden gülüşme sesleri geldi , oraya baktığımda bir adam ve iki yaşlarında bir çocuk çocuk çamurun içinde topuyla oynuyordu sonra top ayağımın ucuna geldi , topu çocuğa verdim babasının yanına gitti koşarak , ertesi gün komşularla birlikte parkta kahvaltı yapıyorduk o küçük çocukta babanesiyle gelmişti, birlikte parka gitmek isteyince onu parka götürdüm , sonra babası geldi " gerisinde sinirle Baran'a döndüm " geldi yanıma Seni aldı yanımdan dediki 'Siz kimsiniz ve oğlumla oynama hakkını size kim kazandırıyor ' sonra sessizce ' Annem aras'ın tanımadığı insanlarla oynamasına nasıl izin veriyor ' dedi " sonra Aras'a döndüm . " Benim duymadığımı sanıyordu ama duymuştum bile sonra bana tamam sen git ben oynarım Aras'la dedi gidiyordum sen kolumu tuttun , Sende bizimle oyna dedin Baran biraz ters karşılasada sizinle oynadım bende sonra evlendik filan öyle gidiyor "

Baran bana şaşkınca bakıyordu.

" Ben senin onu duymadığını düşünüyordum" ona yaklaştım . " Duydum ama sen o tanımadığı kişiden şuan o kişiden çocuğun bile var "

" Tamam sorun yok annem benim hala annem "

Aras'a döndüm . " Gerçekten mi?" Kafasını salladı . Alara hiç konuşmadı .

" O zaman benimde size söylemem gereken bir şey var "

" Söyle bebeğim "

Aras yüzünü buruşturdu . " Bebeğim mi " Aras'a küçüklüğünden beri bebeğim demeyi çok seviyordum . Onun yeri bende hep farklıydı. O sanki bana Aslı'dan emanet gibiydi . Kafamı salladım .

" Ben sevgilimle sizi tanıştırmak istiyorum ilişkimiz çok ciddi "

Ben kaşlarımı çatarken baran gülüyordu .

" Tabi oğlum gelsin"

Ertesi gün

Aras aramış ve sevgilisiyle geleceğini söylemişti . hazırlıkları yapmış onları bekliyorduk .

Kapı çalınca ayağa kalktım . Aras ve bir kız el ele tutuşuyorlardı . Güldüm onlara . Önce Aras'a sonra kıza sarıldım . Salona geçtik .

" Tatlım ben yalina Aras'ın annesiyim o halen benim için bebek "

" Annee "

" Ne var Aras bebeğim değil misin?"

" Ya anne bebeğinim tabiki ama yani şuan 22 yaşındayım ya hani ondan başkalarının yanında öyle seslenmesen "

" Oğlum başkası yok ki burada kız arkadaşın başkası mı ?"

Benden sonra Baran konuştu . " Hem korkma evlendikten sonra oda sana bebeğim der " dönüp Baran'a baktım . Sonra Aras'ın kız arkadaşına

" Tatlım sen bunları boş ver sen tanıt kendini "

" Adım Mine yirmi bir yaşındayım"

1 Yıl sonra

Baran ve Mine bugün evlenmişlerdi .

2 Yıl sonra

Bugün torunum olacağını öğrendim .

9 Ay sonra

Bugün Emine doğdu . Torunum .

5 yıl sonra

Bugün Alara evlendi. Baran'la tek başımıza kaldık .

İşte bizim hikayemizde böylece sona erdi .

~Son~