VIII. Bölüm-Karanlıkta Gizli Duygular

"yağmur olsan binlerce damla arasında bulur tutardım seni, çünkü korkarım, toprak vermiyor aldığını geri..."

- Cemal Süreya

"O Damien ordam-" diyerek Karina'da kapıdan bakınca kadromuz tamamlanmış oldu!

Ah,tabi ne düşünebilirlerki? Üst tarafı çıplak, yatağa uzanmış bir adet Damien ve gecelik ile Damien'in üstüne yaslanmış bir adet Star. Ne ironi ama...

Dark, gözlerini kaçırarak," Ee şey biz yani şey rahatsız etmek ee şey yaptığınızı yani bilmiyorduk kusura bakmayın siz devam edin kolay gelsin." diyerek kapıyı kapatacağı sırada Karina, odaya daldı.

"Arkadaşımın ırzınamı geçtin!" sonunda aklım başıma gelince Damien'in üstünden kalktım. Şimdi kesin yüzüm domates püresi gibidir! En nefret ettiğim huyumda buydu. Tenim çok çabuk kızarıyordu. İster utançtan olsun ister sıkmaktan. "sandığınız gibi birşey yok." dedim ve elimle devrilmiş sandalyeyi gösterdim. "takılıp düştüm o kadar sizde o anda geldiniz." dedim.

"aa tamam şey biz yanlış anlamışız." dedi Karina mahçup bir sesle ve kolumdan tuttuğu gibi beni kızlar kulesine doğru sürüklemeye başladı. Kızlar kulesine girdiğimiz an Karina beni bıraktı ve başını ellerinin arasına aldı.

"Star. Saf kuzum benim. Sen salakmısın?!" dedi. "Karina olanları anlattım sizin aklınıza edepsiz şeyler gelmesi benim suçum değil!" Karina kahkaha atmamak için yanağını ısırdı. "şey öyle görünce ben bi an sizi yakıştırmıştım." dedi gülerek.

"Karina kapa çeneni!" diye bağırdım. "tamam tamam" diyip ellerini yukarı kaldırdı. "neyse yürü hadi." diyerek yürümeye başladım. "garip birşey oldu." dedi yürürken. "ne oldu? " diyerek sordum. "fotoğraf gelmedi."diye yanıtladı beni." "sanırım kuçu kuçu yorulmuş tavanlara halat bağlamaktan. Yazık ona bırak az dinlensin" dedim gülerek. Karina'da kıkırdadı.

"gerçekten Damien seni neden götürdü?" diye sordu. "bilmiyorum niye gidip ona sormuyorsun?" diye yanıtladım onu. "ona hesap sormaktansa Dark'ın başının etini yolmak hoşuma gidiyor." dedi. Koridora girdiğimizde koltuklara oturduk.

"dersler iptal oldu yarın." dedi. "herkes nerede?" diye sordum. "bahçede geziyor herkes." dedi ve alaycı bir şekilde gülümseyip parmağı ile etrafımızı yavaşça gösterdi. "uğursuz bir yer burası."diye devam etti." bahçeye çıkalım. " dedi ve ayağa kalktı. Bende ayağa kalktım ve bahçeye gitmeye başladık.

Bahçeye vardığımızda herkes gruplar halinde takılıyordu. Bizde uzak bir köşeye çekildik ve yere oturduk. Hala geceliğimi giyiyordum ve hava gerçekten soğuktu. Geceliğimin ceketi ayak bileklerime kadar uzanıyordu ama yine de ısınamıyordum. Ve ona daha çok sarıldım.

Üşümekten titriyordum. Ancak bunun için mızmızlanamazdım. Karina'nında benden bir farkı yoktu. Burnumun direği sızlıyordu. Elimi burnuma götürerek onu ısıtmaya çalıştım. Bu gidişle burnum kanayacaktı. Saat gecenin 2'si olmalıydı.

Başımı kaldırıp yıldızlara baktım. Yine parlıyorlardı. "Karina." "efendim?" "biraz ateş veremezmisin?" diye sordum. Karina başını iki yana salladı. "dövüşte iyi olabilirim ancak element konusunda pek iyi değilim. Elimden bir kaza çıkarsa tüm okul yanabilir." dedi. "tamam" dedim bıkkınlıkla.

Tam o an bir ısı hissettim.

Lavanta kokusuyla beraber.

Başımı çevirip ısının geldiği yöne baktım. Damien ve Dark yanımıza oturmuştu. Damien, elinde bir ateş topu tutuyordu. Ve hay aksi!

Yağmur yağıyordu.

Damien'in elindeki top söndü. Dark, yarım yamalak bir gülümseme ile "sanırım şansımız yaver gitmiyor bugün." Karina gözlerini devirdi. "şansımız yerlerde sürünüyor." dedi. Ben kıkırdarken Dark aynı şekilde Karina'ya göz devirdi. Damien ise Damien'lik yapıyordu. Bizimle ilgilenmiyordu. Ve yine o yıldıza bakıyordu.

"Ben gidiyorum" dedi aniden. Sesi normal çıkmış gibi gözüksede zorlamaydı. Öfkeli ve üzgün gibi duruyordu. O gittikten bir kaç dakika sonra bende izin isteyip gittim. Odasının yerini artık biliyordum.

Odasının kapısını tıklatacağım sırada kapı hızla açıldı. Bana bakmadan tekrar pencereye döndü. Üstü çıplaktı ve sargısı temizdi. "onları bırakmasaydın Dark." diye mırıldandı. Beni Dark sanmıştı.

Kapıyı kapattım. Elinde içinde içki olan bir şişe tutuyordu ve kadehe dökmek yerine direk şişeyi kafasına dikti. Dibinde biraz olan şişeyi tek dikişte bitirdi. Masaya gitti ve başını kaldırıp bana baktı kaşlarını çattıktan sonra masanın üzerindeki şişeyi kaptı ve tekrar bana sırtını dönerek pencerenin yanına geldi. "ne istiyorsun?" diye sordu boğuk bir sesle. "öncelikle" dedim ve kapıyı kapatıp şişeyi elinden aldım. "bırak şunu" diye devam ettim. Şişeyi masaya bıraktım. Kollarını göğsünde bağladı. "ikincisi üstünü giy" dedim.

Siyah tişörtünü üstüne geçirdi. "üçüncüsü ise; neyin var?" diye sordum. "yok birşeyim. " "hı-hı Damienciğim hı-hı. " "yok birşeyim."buz gibi çıkan sesi beni üşütmüştü. Gözleri yavaştan parlamaya başlıyordu." Damien anlatabilirsin."" Yok dedim birşeyim." gözleri iyice parlamaya başladı." "Damien sorun n-" "Sorun kahrolası sensin. Kahrolası gülüşün. kahrolası kokun!" diye bağırdı aniden. İrkilmiştim. "bunca yıldır hissetiğim tek şey nefret ve öfkeyken gelip bir anda bana farklı birşey hissetirmen!"

"anlamıyorum." dedim kısık bir sesle. "ben bile anlayamamışken sen nasıl anlarsınki?" üzerime doğru gelmeye başladı. Geriye doğru iki adım atmıştımki sırtım duvarla buluştu. İyice dibime girdi. "bana bir bilinmezlik veremezsin!" diye bağırdı. "sana bir bilinmezlik vermiyorum bilinmezliği yaratan sensin!" "sebebi sensin!" diye bağırdı.

Bakışlarımı ondan kaçırdım. Çenemi sertçe tutup ona bakmam için beni zorladı. Onu hiç böyle sinirli görmemiştim. "seninle ilgili ne hissediyorum bilmiyorum! Bana sen söyle!" cevap vermedim. Bunu onun bilmesi gerekiyordu benim değil.

Bir kolunu belime doladı ve tüm bedenini bana yaslayarak beni duvarla kendisi arasında sıkıştırdı. Sıcak nefeslerini dudaklarımda hissediyordum. Göğsü hararetle inip kalkarken bana çarpıyordu "biliyormusun? Söyleme. Bunu öğrenmek için kendi yöntemlerim var." diye fısıldadı.

Bakışlarındaki öfkeye hızlıca şehvet eklendi. Kararmış bakışları dudaklarımda oyalandı. Ve beni aniden kendine çekerek dudaklarını dudaklarıma sertçe bastırdı. Alt dudağımı dişlerinin arasına alarak hafifçe sıktı. Dudaklarımı sertçe öpmeye başladı.

Sanki benden hıncını alıyordu. Ama ben haksız değildim. Birşey yapmamıştım. O duygularını anlayamıyorsa bu benim sorunum değildi. Eğer haksız olduğumu düşünüyorsa ona bir süprizim vardı.

Ona direnmeye çalıştım, karşılık vermemeye çalıştım ancak çok zordu. Başta onu acemice öpüyordum ama kolu belimi daha sıkı sarınca kendimi bırakmaya başladım.

Sonuçta o sarhoştu. Yarın herşeyi unutacaktı. Elleri bulduğu heryeri keşfedercesine bedenimde dolanıyordu. Sırtımda, omuzlarımda, boynumda, belimin çukurunda. Heryerimde alev alev yanan parmaklarını hissediyordum.

Kollarını iyice belime sardı. Titreyen ellerimi yavaşça onun ensesine koydum. Ve daha da ileri giderek onu kendime iyice çektim. Benden fazla uzun olduğu için bir hayli eğilmesi gerekiyordu. Ellerine belimden kalçama kaydırdı ve kalçamdan tutarak beni yukarı kaldırdı. Bacaklarımı onun beline doladım.

Artık ona daha kolay ulaşabiliyordum. Geceliğin etekleri dizimin yukarısına kadar çıkmışlardı. Bacak aramı zorlayan sertliği umursamadan ona daha sıkı sarıldım.

Sadece onu istiyordum. Kalçamı daha fazla sıkarak beni kendisine kenetledi. Bacak aramdaki sertlik artınca sırtımdan bir ürperti geçti. Fazla mı ileri gidiyorduk? Bilmiyordum. Bacak aramdaki sertlik beni fazlasıyla zorlamaya başlayınca "Damien..." diye hafifçe inledim.

Durdum ve onu omzundan tutarak kendimden yavaşça ayırdım. "aklıma delice şeyler getiriyorsun kadın."diye mırıldandı. Bacaklarımı onun belinden çekerek kucağından atladım.

"Yıldız ışığı." "hım?" "bana yarın bunu hatırlat." "bakarız" sarhoşluğun verdiği etki ile yarım bir şekilde gülümsedi ve banyoya girdi. Odadan çıktığım gibi hızla kızlar kulesine gittim. Kızlar kulesine girdiğim gibi nefesimi verdim ve soğukkanlılığım uçup gitti.

Utançtan geberiyordum. Şişmiş dudaklarıma parmak ucumla dokundum. Hala sıcak ve ıslaklardı.

Tanrım beni öpmüştü...
Tabi ki bunu ona hatırlatmayacaktım.