BÖLÜM 6 ~ DEPO

Bazen, Aklını dinlemek kalbinin peşinden gitmekten daha cazip gelir. Ve ben o yolun başındaydım.

Deniz

Başım dönüyordu. Gözlerim kararıyor her an ölecekmişim gibi geliyordu. Bazende ölmek istiyordum. Ama sonra yüzüme bir kova su dökülüyor, kendime geliyordum.

"Yeter..." Dedim genzimden zar zor çıkan sesimle.

Ama dinlemiyorlardı. Her gözümü kapattığımda üstüme yine bir kova su boşaltılıyordu. Ben deniz. Yüzmeyi bilmiyorum. Ve sudan ölümüne korkuyorum. Ama şimdi beni korktuğum o suyla boğmaya çalışıyorlardı.

"Bari onu bırakın lan! Görmüyormusunuz nefes alamıyor şerefsizler!"

Arasın sesiyle birlikte tekrar öksürdüm. İçim dışıma çıkacakmış gibi hissediyordum. Bir sandalyeye bağlı, Ruhsuzca karşımdaki haysiyetsizlere bakıyordum. Ben nefes alamıyorken onlar bu halimden baya keyif alıyor gibi görünüyordu.

Arasın'da benden bir farkı yoktu. Oda yanımdaki sandalyeye bağlı yüzü gözü kan içinde bana bakıyordu. Kahve gözleri yorgunluktan kısılmış, kumral saçları darmadağın olmuştu. Bana vurmamışlardı. Hiç bir yerimde kan yoktu ama içim kan ağlıyordu. Bu halde olduğum için kendimden nefret ediyordum. Karşımda dört kişi vardı. Bunlar, Evren,Kutay sıla ve o Teoman Akkaya.

Belki onun gözlerinden birçok duygu geçip gitti ama ben sadece birini yakalayabildim. Saf nefret

Bana nefretle bakıyordu. Gerçi benimde aşkla baktığım yoktu. Bende ona tüm bedenim soğuktan titrerken nefretle bakıyordum. Bunu bana o yapmıştı. Köpekleri umrumda değildi. İntikam için yanıp tutuştuğum kişi oydu. Bana bunu neden yapmıştı bilmiyordum ama bir depoda çürük bir sandalyeye bağlanıp bu işkenceye maruz kaldığım günü asla unutmayacaktım. Ona da unutyurmayacaktım.

"Sen hiç sevilmedin değilmi? Bu yüzden bu kadar ruhsuz davranıyorsun? Bu yüzden acılarını kötü kalbinin arkasına saklamaya çalışıyorsun?"

Aniden ona yönelttiğim soruyla bedeni kasıldı. Neden böyle bir soru sormuştum bilmiyordum ama bildiğim tek şey bunun doğru olduğuydu. Sevilmeyen insanlar acımasız olmaya çalışır. Bunu kenimden biliyordum.

****

(İlahi bakış açısı)

Denizin sorduğu soruyla teoman'ın bedenindeki tüm kan çekildi. Nasıl ona böyle birşey söylemeye cesaret edebilirdi?

"Kes sesini!" Dedi Teoman. Sesi depoda yanlılanırken herkes nefesini tutmuş onu izliyordu. Ardından başını evrene çevirdi Teoman.

"Yeterli. Çözün." Teoman'ın verdiği komutla evrenle Kutay harekete geçti.

Kutay denizin ellerini ve ayaklarını çözlerken ona acıyan gözlerle bakıyordu. Teoman bu sefer çok ileriye gitmişti. Ama Kutay buna karşı gelemezdi.

Bedenindeki tüm ipler çözüldüğünde Deniz ayağa kalktı. Tüm kıyafetleri ıslanmıştı. Ve bedeni soğuktan titriyordu. Hasta olacağını biliyordu. Bedeni hassastı ve soğuk'a dayanıklı değildi. Teoman denizin karşısında durduğunda elini onun çenesine koydu ve çenesinden tutup ona bakmasını sağladı.

"Burada kimseye güvenmeyeceksin Deniz kızı. Yoksa seni arkandan vuran güvenip sırtını dayadığın kişi olur." Ardından durdu ve elleriyle kendini gösterdi.

"Hele ki bana hiç güvenmeyeceksin. O zaman benimle beraber boğulmana göz yumarım." Deniz afallamış gözlere Teoman'a bakmayı sürdürdü. Ne dediğini, neyi ima ettiğini anlamamıştı.

Depoda teoman'ın dediğini anlayabilen tek bir kişi vardı. Oda kutaydı. Kutayın gözleri ise şaşkınlıkla büyüdü.

Böyle birşeyin olmasını hiç istemedi Kutay. O zaman zarar gören sadece deniz olmaz teoman'da olurdu.

Deniz, teoman'ın ellerini sertçe itip ona vurmak için elini kaldırmıştı ki Teoman denzin ellerini havada yakaladı.

"Sakın." Dedi uyarırcasına.

Ardından elini sertçe bıraktı.

Deniz ise nefretle Teoman'a bakıp arkasında duran Aras'a çevirdi bedenini. Yanına gidip gözlerinin içine baktı.

"İyimisin?" Diye sordu endişeli çıkan sesiyle. Aras iyi görünmüyordu. Beyaz gömleği kana bürünmüştü. Yüzüde aynı şekilde kan içindeydi. Bunlar ne tür bir piskopattı?

"İyiyim Deniz. Sen kötü görünüyorsun."

Deniz başını iki yana sallayıp gülümsedi.

"Ben iyiyim. Hadi çıkalım buradan." Hemen çıkmak istiyordu bu pislik yerden. Okulun deposundalardı. Biliyordu.

Aras başını sallayıp Deniz onayladı. Ardından Teoman'a baktı.

"Şerefsiz köpek"

Arasın dediğiyle teoman başını arkaya atıp histerik bir kahkaha attı.

"Ne tür bir piskopatsın sen?"
Bu soru denizden gelmişti. Ardından bakışlarını teoman'ın yanında duranlara çevirdi.

"Sizinde şu pislikten bir farkınız yok. Ama bu yaptığınız yanınıza kalmayacak."

Teoman gülümsedi.

Bu söylediğine sadece güldü.

Oda neden böyle birşey yaptığını bilmiyordu. Ama deniz ona nefretle bakarken tutamamıştı kendini. Daha önce bir çok kişi ona nefretle bakmıştı ama onun canını sadece bir kişinin bakışları acıtmıştı. Neden... Bilmiyordu.

****

Bölüm soooonuu bir sonraki bölümde grşrz 😝