BÖLÜM 17 ~ MARİN

Deniz yılmaz

Teoman'ın söylediklerinden sonra sınıftan çantalarımızı alıp onun istediği yere gidecektik. Nereye gideceğimizi ne kadar ısrar etsemde bana söylememişti.

Benim çanta taşımak gibi bir sorunum yoktu. Teoman hem kendi çantasını, hemde benim çantamı taşıyordu çünkü...

Okulun çıkışına geldiğimizde Teoman yine birşey söylemeden sadece yürümeye başladı. Bir kaç dakika sonra siyah bir motosikletin önünde durduğumuzda kaşlarım havaya kalktı.

"Seninmi bu?" Meraklı çıkan sesimle birlikte ela gözleri bana döndü.

"Benim. Seni başkasının motoruna bindireceğimi sanıyor olamazsın." Dediğinde dudaklarımı öne doğru büzüp kaşlarımı kaldırdım.

"Kıskanç teomanmı? Severiz" Söylediklerimle başını arkaya atıp gür bir kahkaha attı.

Sonra ise tekrar bana döndü. Ama bu sefer çok yakındık...

"Hmm. Severmisin? Pek sanmam" Dediğinde kaşlarımı çattım.

"Nedenmiş o?"

"Çünkü o hallerimi görmek isteyeceğini sanmıyorum." Dedikten hemen sonra motosiklete bindi. Bu ne demek şimdi?

Benim hala binmediğimi gördüğünde kaşlarını çattı.

"Binsene yavrum?" Dediğinde dudaklarım yukarıya kıvrıldı. Birazda biz oynayalım.

"Neye?" Mahzun bir sesle söylediklerimi önce anlamadı. Ama sonra kafasına dank edince bir kaç saniyeliğine ciddi olup olmadığımı sorgulamaya başladı. Ama sonra kaşları düz bir çizgi halini aldı ve dudakları kıvrıldı.

"İstediğin yere" Dediğinde gözlerim fal taşı gibi açıldı.

"Ya salak! Şaka yapmak istemiştim..."

Gözlerini kısıp beni baştan sona süzdü.

"Bana böyle şakalar yapma Güzelim ciddiye alırım sonra" Dedikten sonra ona doğru eğildiğim için yüzünü yüzüme yakınlaştırıp tam öpecekken elimle dudaklarını kapattım.

"Teoman! Hala okuldayız ve herkes bize bakıyor!" Dediğimde istemeye istemeye geri çekildi. Ama bu sefer elimden tutup beni motosiklete çekmesiyle bende arkasına oturup kollarımı karnına doladım.

"Bizde başka bir yerde devam ederiz ozaman" başına hafifçe vurduğumda delisi olduğum gülüşü doldu kulaklarıma. Bu adam gerçekten akıllanmazdı.

Motosikleti çalıştırdığında bilerek benim için yavaş sürüyordu.

Başımı sırtına yaslayıp derin bir nefes aldım. Ve rüzgarın saçlarımı uçuşturmasını zilemeye başladım.

****

Yazarın ağızından

Yarım saat sonra teoman denizi getirmek istediği yere nihayet gelmişti. Ama Deniz geldikleri yerin neresi olduğunu fark ettiğinde sertçe yutkundu. Ne oluyordu?

"T-teoman neden buraya geldik?"

Denizin söyledikleriyle Teoman motosikletten indi.

Kaza yaptıkları uçuruma gelmişlerdi.

Bu çok ağırdı. İkisi içinde.

Öyleki Deniz önce inmek istemedi. Ama sonra teomanı yanlız bırakmak istemediği için mecburen indi.

Teoman ellerini cebine koyup uçurumun tam dibinde durup oturdu. Aşağıya baktığında aklına o gece geldi. O gece Deniz kızını sonsuza kadar kaybedebilir di. Ki Teoman bunu kaldıramazdı. Buraya neden gelmişti onu bile bilmiyordu. Ama öğrendiklerinin bunda büyük bir payı vardı. İçini dökmek istiyordu, çünkü öğrendiği şey çok korkunçtu.

Denizde gelip teoman'ın yanına oturdu. Birşey olmuştu. Tahmin edebiliyordu. Çünkü onunda kalbi ağrımaya başlamıştı.

Teoman'a döndüğünde onu gözleri dolmuş bir şekilde görmeyi beklemiyordu. Kalbinin ağrısı dahada büyüdü.

"Teoman... Kötü birşeymi oldu?"

Teoman sertçe yutkunup sevdiği kızın gözlerinin içine baktı.

"Öğrendim Deniz..." Dediğinde Deniz dudaklarını birbirine bastırdı. Neyi öğrenmişti?

"O gece arabanın frenlerini kimin kestiğini öğrendim" dedi Teoman titrek bir sesle.

"Kimmiş?" Dedi Deniz alacağı cevaptan delice korkarken.

"Babam. Babam yapmış Deniz... Aslında o gece sadece benim ölmemi istemiş" Teoman'ın söyledikleriyle denizin gözlerinden bir damla göz yaşı süzüldü. Anlamıyordu. Bir baba nasıl yapardı böyle birşeyi? Babalığı bırak insanlığa sığmazdı bu!

Deniz sustu. Teoman içini dökmeye devam etti.

"Ölmemi istemiş Deniz. Öz babam ölmemi istemiş. Lan beni sevmediğini hatta onu bırak nefret ettiğini biliyordum ama bu nasıl birşey? İnsan evladına nasıl böyle birşey yapar?" Artık teoman'da ağlıyordu.

Deniz Teoman'a daha fazla yaklaşıp göz yaşlarını sildikten sonra omuzundan öptü. Tüm yüklerini almak için. Sonra dudakları yukarıya çıktı. Teoman'ın dudaklarına uzun bir öpücük bıraktıktan sonra geri çekildi.

"Bilmiyorum. Ama bildiğim tek birşey var oda o adamın bir kalbi olmadığı Teoman." Dediğinde Teoman çaresizce basını aşağı yukarı salladı. Haklıydı.

Teoman denizin uçuşan saçlarını toplayıp uzunca saçlarından öptü. Deniz kızının kokusu ona iyi gelen tek şeydi.

"Ben bir gün baba olursam iyi bir baba olabilirmiyim sence Deniz kızı" o baba sevgisi görmemişti. Ama ileride bir çocuğu olursa ona dünyanın en iyi babası olacaktı.

"Sen çok güzel bir baba olursun." Dedi Deniz, gözlerinden tekrar yaşlar akarken.

Teoman gülümseyip denizin anlından öptü.

"Ben Birtek senden olacak çocuklara baba olurum." Dediğinde Denizin dudaklarında bir gülümseme belirdi.

"Bende birtek senin çocuklarına anne olurum." Dedikten sonra Teoman'a sımsıkı sarıldı.

"Ben ileride bir kızım olsun isterdim. Sana benzesin bana yeter o zaman" dediğinde Deniz kahkaha attı.

"Sen şimdi adını da düşünmüşsündür" dedi alaya vurarak.

"Marin. Anlamı denizden gelen demek biliyormusun?" Dediğinde deniz sertçe yutkundu. Gerçekten düşünmüştü.

"Çok güzelmiş"

****

Bölüm sonuuuu yorum ve oylarınızı bekliyorummm

Bu arada arkadaşlar kitabın finali ile ilgili bir spoiler vermek istiyorumm

İlk önce kararsız kaldım ama sanırım spoiler vermek istiyorum ksksjd

Önceden söyleyeyim spoiler yemek istemiyorum diyenler varsa burayı geçsin.

Sonra gelipte "kitabı random yazsaydın daha iyidi" gibi alakasız şeyler söylemeyin.

Spoiler

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Alıntı;

"Duydunmu? Teoman akkaya'nın bir kızı olmuş. Adını da Marin koymuş" ~