♡

Herşeyden önce bu hale nasıl gelmiştim.Benim karanlığa yolculuğum Ben daha yeni 5. sınıfı geçtiğimde başlamıştı.Annemle birlikte okula gelmiştim annem beni sırama oturtup yanıma geçmiştim.Anneme dönüp " keşke babamda olsaydı dimi anne " diyerek tebessüm ettim.Annem biraz üzülmüştü bu sözüme Ama yinede cevapladı " belki daha sonra ama şimdi gelemez biliyorsun " söyleyip devam etti " hem benim neyim yetmiyor sana " diye buruk bir gülümsedi. Annemin elini tuttup gülümsedim.Biraz geçtikten sonra telefon çaldı annem açtı ve " alo buyrun " dedi biraz geçmeden annem telefonu düşürdü sonra ise yere yığıldı gözlerimin önünde telefondan gelen bir ses duymuştum " başçavuş Melih Bilgin şehit olmuştur başınız sağolsun " ağlamak istedim ama olmadı ağlayamadım ben şok içinde öylece dururken sadece omzumda tek bir el hissettim. Borayın eli omzumdaydı bana sarılmıştı. Benim hislerimi anlamıştı. Borayı çok seviyordum ilk ve son arkadaşım olmuştu zaten.Bir günde tüm sevdiklerimi kaybetmiştim. En sevdim şehirden Hakkariden , en sevdim insanlaradan halam, Boray , dedem , babaannem ve amcamdan ayrılmıştım.Birde bunun üstüne Antalyada olan hiç görmediğim ailemle tanışmıştım.İki teyzem ve bir dayım vardı. Dayım Ali , büyük teyzem Meltem ve küçük teyzem Esin bize bir aile olmuşlardı.Dayım ve büyük teyzem evliydi.Birde bundan 1 yıl sonra ise annem gözümün önünde canına kıymıştı. Annem öldükten sonra ben , Melis ve Emir tek kalmıştık.Tek yaşam nedenim onlar olmuştu zaten. Esin teyzem bize bakmasaydı belkide şimdi bir arada olmaz her birimiz bir yetimhanedeydik.Annem öldünde ben 11, Melis 8 , Emir ise sadece 3 yaşındaydı. Emir teyzemsiz uyuyamaz asla onsuz olamazdı. Annem gittikten sonra teyzemi kendimize bir Anne olarak görmürmüştük.Ben bu dönemlerde sadece okula gider ders çalışı hiç bir sosyal aktiviteteye katılmazdım.İşte şimdi anlıyorum nerden sert olmuştum diye tabiki benimle dalga geçmesinler küçük görmesinler diyeydi.Ben sert bir doktodum.Sadece doktordum.Taki o güne kadar...