Bölümler 9Şu an: Karışan sular
- 1 GECE'NİN KIYISINDA İLK SATIR580 kelime
- 2 GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE713 kelime
- 3 GÜNDÜZ GÖZÜYLE BİR ADIM547 kelime
- 4 Işıkların altında709 kelime
- 5 KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR520 kelime
- 6 İnce bir çatlak574 kelime
- 7 Gölgeden uzanan el715 kelime
- 8 İzlerin peşinde912 kelime
- 9 Karışan sular719 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mira
Durağın önündeki o saniyeler kafamda hâlâ tazeydi. Siyah montlu adamın o adamı bir bakışla uzaklaştırışı, sırtı dönük duruşu ve telefonuma düşen o serinkanlı ama koruyucu cümleler...
Ertesi sabah işe giderken ya da okul yolunda —her zamanki o telaşlı sabah saatinde— aklım tek bir noktada düğümlenmişti: Bu kişi kimdi ve neden çevremde bu kadar çok şey olup bitiyordu?
Öğlene doğru ofiste veya okulda işlerin en yoğun olduğu saatte, masamın yanına Deniz geldi. Dün akşamki mekân olayından sonra aramızda garip bir mesafe oluşmuştu; ama o hiçbir şey olmamış gibi gülümseyerek yanıma yaklaştı.
"Dün akşam birden daldın gittin Mira," dedi hafifçe masaya eğilerek. "Yoksa o telefonun başındaki gizemli biri mi var? Bütün akşam elinden düşürmedin."
İçimden bir cız etti. Bakışlarımı yüzüne diktim. "Öyle biri yok. Sadece... kafam biraz karışıktı."
Deniz kaşlarını hafifçe kaldırıp başını eğdi. "Emin misin? Dün akşam mekândan çıkarken de arkana bakıp durdun. Sanki birini arıyor gibiydin. Hatta kapıdan çıkarken o köşede oturan adam da..."
Duraksadı. Sözcükleri ağzında geveledi ama cümlesini tamamlamadı. Kalbim bir anlığına tekledi. "Hangi adam?" diye sordum sesimi sabitlemeye çalışarak.
"Boş ver, kalabalıktı zaten," diyerek elini salladı Deniz. "Ama dikkat et Mira. Son günlerde etrafında garip tipler dolanıyor gibi. Dün akşam da mekânın civarında pek hoşuma gitmeyen birini gördüm."
Tam o sırada masamdaki telefonum titredi. Ekranı çevirmeden bile kimin yazdığını biliyordum.
Yaman
Deniz’in Mira’nın masasına yaklaştığını dışarıdan, caddenin karşısındaki camdan görmüştüm. O adamın Mira’ya fazla yakın duruşu, gülümseyerek bir şeyler anlatışı içimdeki huzursuzluğu yeniden tetiklemişti.
Ama asıl mesele bu değildi.
Sabah saatlerinden beri şehrin farklı noktalarında dolaşan o tedirgin tipler —önce ara sokaktaki saldırgan, sonra durağın yanındaki serseri— sıradan birer tesadüf olmaktan çıkmıştı. Biri ya da birileri Mira’nın peşindeydi ve ben henüz kimin ne istediğini tam çözememiştim.
Ortaya çıkmak mı? Hayır. Henüz değil. Eğer şimdi kendimi ele verirsem, Mira’nın gözündeki o güvenle karışık merak bir anda korkuya ve sorulardan oluşan bir duvara dönüşebilirdi. Gölgede kalmak zorundaydım; ama bu kez gölgem daha sert, daha tetikte olacaktı.
Telefonu elime alıp klavyeye bastım.
Bilinmeyen Numara: Deniz’in söylediklerine fazla kulak asma. Ama etrafına dikkat et, özellikle tek başına yürürken.
Mira
Mesajı okur okumaz başımı camdan dışarı çevirdim. Karşı kaldırımda kimse yoktu, en azından ilk bakışta seçilmiyordu. Ama Deniz’in o yarım bıraktığı cümle ve bilinmeyen numaranın bu uyarısı içimde yeni bir fırtına koparmıştı.
Mira: Sen kimsin? Deniz’den bahsediyorsun, mekândan bahsediyorsun, sokaktaki adamlardan bahsediyorsun... Bütün bu olanların ortasında tam olarak neredesin?
Cevap gecikmedi.
Bilinmeyen Numara: Seninle aynı şehirde, senin göremeyeceğin kadar yakın, senin dokunamayacağın kadar uzakta.
Mira: Bu kaçamak cümlelerden bıktım artık! Eğer beni koruyorsan neden yüzünü göstermiyorsun? Yoksa bu olanların bir parçası da mı sensin?
Bilinmeyen Numara: Bunu sorman bile canımı yakıyor Mira. Ben sana zarar verecek hiçbir şeyin içinde olmam. Ama şunu bil; şu an etrafında sandığından daha fazla hareketlilik var.
Yaman
Mira’nın "Yoksa bu olanların bir parçası da mı sensin?" sorusu göğsüme bıçak gibi saplandı. Sanki bütün o geceler boyunca yazdığım satırlar, yağmurda bekleyişlerim, onu koruma çabalarım bir anda şüphenin gölgesinde kalmıştı.
İçim burkuldu ama öfkelenmedim. Haklıydı; kimliğini bilmediği birinin gölgesinde yaşamak kolay değildi.
Yine de kendimi ele vermeyecektim. Henüz vakti değildi. Önce etrafındaki bu görünmez tehdidi temizlemeli, Mira’nın nefes alabileceği güvenli alanı kurmalıydım.
Akşam üzeri iş çıkışı saatinde Selin’le birlikte yürürken arkalarından yaklaşık yirmi adım geriden ilerliyordum. Birden caddenin köşesinde, dün akşamki ara sokakta gördüğüm kapüşonlu adamın bir başkasıyla konuştuğunu fark ettim. İkisi de Mira’nın yürüdüğü yöne bakıyordu.
Kanım dondu. Adımlarımı hızlandırıp hemen yan sokaktan öne geçtim, onların görüş açısına girmeden önlerini kesecek şekilde ara sokağın ağzında durdum. İki adam sokağa sapmaya yeltendiğinde karşılarında belirdim. Siyah montumun yakasını kaldırıp başımı hafifçe eğdim, tek kelime etmeden sert bir adımla üzerlerine yürüdüm.
Yüzümü görmediler ama duruşumdaki o kararlılık ve öfke ikisini de durdurdu. Birbirlerine baktılar, sonra mırıldanarak geri çekilip ters yöne kaçtılar.
Mira
Selin’le yürürken yan sokaktan hızla çıkan siyah montlu bir silüet ve hemen ardından geri kaçan iki adam gördüm. Her şey o kadar hızlı olmuştu ki ne olduğunu tam anlayamadım.
"Mira? İyi misin, bembeyaz oldun?" dedi Selin koluma dokunarak.
"Bilmiyorum Selin... Bir şeyler dönüyor ama ne olduğunu çözemiyorum."
Cebimdeki telefon titredi.
Bilinmeyen Numara: İki adım daha ileri gitselerdi seni göreceklerdi. Şimdi hızlıca eve git, kapıyı kilitle ve bu akşam dışarı çıkma.
Ellerim titreyerek ekrana baktım. Ortalık iyice karışmıştı; herkesin bir şeyler sakladığı, herkesin bir şeyler bildiği bu karmaşada tek bildiğim şey, o bilinmeyen numaranın gölgesinin her geçen gün daha da büyüdüğüydü.
Bölüm etkileşimi
