BİR NUMARA,BİN DUYGU kitap kapağı

4. bölüm / 9

Işıkların altında

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: Işıkların altında

Mira
​Akşam saatlerinde şehrin ışıkları yandığında, arkadaşımın ısrarıyla geldiğimiz o küçük mekân oldukça kalabalıktı. Loş ışıklar, hafif müzik ve masalardan yükselen sohbet sesleri günün ağırlığını biraz olsun unutturuyordu.
​Masamızın hemen yanındaki gruptan tanıdık bir yüz, Deniz, bir süre sonra yanımıza uğramıştı. Eski bir tanıdıktı; güleryüzlü, rahat, sohbeti akıcı biri. Birkaç dakika içinde konuşmamız koyulaştı. Deniz, şakayla karışık bir şeyler söylediğinde gülmemek için dudaklarımı ısırdım; o da sandalyesini biraz daha bizim masaya yaklaştırıp kolunu sandalyenin arkasına attı.
​Aramızdaki mesafe kısalmıştı. Eğilip bir şey söylerken yüzü yüzüme oldukça yakındı. Kötü bir niyet sezmiyordum ama bu ani yakınlık beni biraz şaşırtmış, yine de o anki sohbetin akışına kapılmıştım.
​Tam o sırada cebimdeki telefon ardı ardına titremeye başladı.
​
Yaman
​Kapıdan girdiğim andan itibaren gözüm mekânın köşesindeki o masadaydı. Mira’nın gülüşünü görünce içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim. Uzun zamandır bu kadar içten güldüğünü görmemiştim; bu beni mutlu etmeliydi, ediyordu da.
​Ama sonra o adam geldi.
​Deniz’di. Sandalyeyi yaklaştırışını, kolunu atışını, Mira’nın kulağına doğru eğilişini gördüğüm an göğsümde keskin bir sıkışma oldu. Kıskançlık değildi sadece; Mira’nın o anki dalgınlığının, o adamın fazla rahat tavrının içinde kaybolmasından duyduğum tarifsiz bir huzursuzluktu.
​Bardağımı sıktım. Kendime "Burada hakkın yok Yaman, sen sadece uzaktan bakan birisin" dedim ama parmaklarım çoktan klavyeye gitmişti.
​
Bilinmeyen Numara: O kadar yakınına gelmesine izin vermemelisin.

​Mira
​Mesajın bildirimini görünce kaşlarımı hafifçe çattım. Deniz hâlâ bir şeyler anlatıyordu; gülümseyerek başımı salladım ama aklım bir anda ekrana kaydı. Masanın altında telefonumu çıkardım.
​
Mira: Kimsin sen? Yine mi?
​
Bilinmeyen Numara: Buradayım.
​
Mira: Nasıl yani? Mekânda mısın?
​
Bilinmeyen Numara: Evet.
​
Kalbim hızlandı. Başımı kaldırıp mekânın girişine, köşelere, bar tarafına baktım. Işıklar gözümü alıyordu, kalabalığın içinde kimse doğrudan bana bakmıyor gibiydi.
​
Mira: Neredesin? Göremiyorum seni.
​
Bilinmeyen Numara: Görünmemek için uğraşıyorum.
​
Mira: Bu hiç hoş değil. Eğer buradaysan gelip konuşsana, niye saklanıyorsun?
​
Bilinmeyen Numara: Çünkü şu an yanındaki adam sana fazla yakın. Ve ben o mesafeye tahammül edemiyorum.

​Yaman
​Mesajı gönderdikten sonra pişmanlıkla gözlerimi kapattım. Fazla mı açık vermiştim? Belki de. Ama Mira’nın o anki şaşkınlığını görmek, telefonuna eğilişini izlemek beni durduramıyordu.
​Mira’nın başı hafifçe sola döndü; bakışları kalabalığın arasından geçip benim olduğum köşeye doğru kaydı. Bir anlığına duraksadı. Gözlerimiz tam olarak kesişmedi ama o yöne doğru bakması bile nefesimi kesti.
​Telefonum tekrar titredi.
​
Mira
​Ellerim hafifçe titriyordu. Deniz bir şeyler sordu, "Efendim? Bir şey mi dedin?" diye yarım yamalak geçiştirdim. Aklım tamamen mesajlardaydı.
​
Mira: Sen kıskanıyor musun? Tanımadığın birini nasıl kıskanırsın?
​
Bilinmeyen Numara: Tanımadığımı kim söyledi?
​
Mira: Beni tanıyor olabilirsin ama aramızda hiçbir şey yok. Sadece mesajlaşıyoruz.
​
Bilinmeyen Numara: Benim için hiç de "sadece" değil Mira.
​
Mira: Bunu bana yüzüme söyleyemeyecek kadar çekingen birisin ama buradan cesurca konuşuyorsun.
​
Bilinmeyen Numara: Cesaret değil bu. Senin gözlerinin içine bakıp da kalbimdeki her şeyi tek seferde dökmekten korkmak.
​
Mira: Saçmalama. Şu an buradaysan bir işaret ver, en azından nerede olduğunu bileyim.
​
Yaman
​Mira’nın o cümlesi içimde bir kıvılcım çaktı. İşaret mi? Nasıl verebilirdim ki? Kendimi ele vermeden, ama onun da boşuna aramadığını hissedeceği bir şey...
​Gözüm mekânın köşesindeki masaya, tam da Mira’nın oturduğu yerin çaprazındaki loş ışığa takıldı. Bardağımı masaya yavaşça bıraktım, elimi hafifçe kaldırdım. Çok küçük bir hareketti; ama Mira’nın o yöne baktığını biliyordum.
​Telefonuma uzandım.

​Bilinmeyen Numara: Sol çaprazına bak. Ama fazla belli etme, yoksa herkes anlar.
​
Mira
​Başımı ağır ağır sol çaprazıma çevirdim. Loş ışığın altında, kalabalığın biraz gerisinde oturan bir silüet seçtim. Tam olarak seçemiyordum ama bir anlığına bir elin hafifçe kalktığını, sonra masaya indiğini gördüm.
​Kalbim göğsümde deli gibi çarpıyordu. Deniz hâlâ konuşuyordu ama kelimeleri bir uğultu gibi geliyordu kulağıma.
​
Mira: Orada mısın gerçekten?
​
Bilinmeyen Numara: Evet.
​
Mira: Neden gelmiyorsun?
​
Bilinmeyen Numara: Gelirsem, bu geceki o gülüşün yerini şaşkınlık ve belki de kaçış alacak. Buna hazır değilim.

​Mira: Ya kaçmazsam?
​
Bilinmeyen Numara: Ya kaçarsan? O ihtimal beni öldürüyor Mira.
​
Yaman
​Satırları yazarken ellerim soğumuştu. İlk kez bu kadar çıplak, bu kadar savunmasız konuşuyordum. Mira’nın telefonuna bakarken yüzündeki ifadeyi görmeye çalıştım; kaşları hafifçe çatılmıştı ama gözlerinde eski o sert reddediş yoktu. Merak vardı, biraz tedirginlik, biraz da çözemediğim o ince çekim.
​Deniz tekrar bir şeyler söyleyip Mira’ya doğru eğildiğinde içimdeki o düğüm yeniden sıkıştı. Ama bu kez geri çekilmeyecektim. Sadece bekleyecektim; çünkü Mira’nın bakışları o adamdan çok, hâlâ ekranın ışığındaydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…