Bölümler 9Şu an: Işıkların altında
- 1 GECE'NİN KIYISINDA İLK SATIR580 kelime
- 2 GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE713 kelime
- 3 GÜNDÜZ GÖZÜYLE BİR ADIM547 kelime
- 4 Işıkların altında709 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR520 kelime
- 6 İnce bir çatlak574 kelime
- 7 Gölgeden uzanan el715 kelime
- 8 İzlerin peşinde912 kelime
- 9 Karışan sular719 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mira
Akşam saatlerinde şehrin ışıkları yandığında, arkadaşımın ısrarıyla geldiğimiz o küçük mekân oldukça kalabalıktı. Loş ışıklar, hafif müzik ve masalardan yükselen sohbet sesleri günün ağırlığını biraz olsun unutturuyordu.
Masamızın hemen yanındaki gruptan tanıdık bir yüz, Deniz, bir süre sonra yanımıza uğramıştı. Eski bir tanıdıktı; güleryüzlü, rahat, sohbeti akıcı biri. Birkaç dakika içinde konuşmamız koyulaştı. Deniz, şakayla karışık bir şeyler söylediğinde gülmemek için dudaklarımı ısırdım; o da sandalyesini biraz daha bizim masaya yaklaştırıp kolunu sandalyenin arkasına attı.
Aramızdaki mesafe kısalmıştı. Eğilip bir şey söylerken yüzü yüzüme oldukça yakındı. Kötü bir niyet sezmiyordum ama bu ani yakınlık beni biraz şaşırtmış, yine de o anki sohbetin akışına kapılmıştım.
Tam o sırada cebimdeki telefon ardı ardına titremeye başladı.
Yaman
Kapıdan girdiğim andan itibaren gözüm mekânın köşesindeki o masadaydı. Mira’nın gülüşünü görünce içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim. Uzun zamandır bu kadar içten güldüğünü görmemiştim; bu beni mutlu etmeliydi, ediyordu da.
Ama sonra o adam geldi.
Deniz’di. Sandalyeyi yaklaştırışını, kolunu atışını, Mira’nın kulağına doğru eğilişini gördüğüm an göğsümde keskin bir sıkışma oldu. Kıskançlık değildi sadece; Mira’nın o anki dalgınlığının, o adamın fazla rahat tavrının içinde kaybolmasından duyduğum tarifsiz bir huzursuzluktu.
Bardağımı sıktım. Kendime "Burada hakkın yok Yaman, sen sadece uzaktan bakan birisin" dedim ama parmaklarım çoktan klavyeye gitmişti.
Bilinmeyen Numara: O kadar yakınına gelmesine izin vermemelisin.
Mira
Mesajın bildirimini görünce kaşlarımı hafifçe çattım. Deniz hâlâ bir şeyler anlatıyordu; gülümseyerek başımı salladım ama aklım bir anda ekrana kaydı. Masanın altında telefonumu çıkardım.
Mira: Kimsin sen? Yine mi?
Bilinmeyen Numara: Buradayım.
Mira: Nasıl yani? Mekânda mısın?
Bilinmeyen Numara: Evet.
Kalbim hızlandı. Başımı kaldırıp mekânın girişine, köşelere, bar tarafına baktım. Işıklar gözümü alıyordu, kalabalığın içinde kimse doğrudan bana bakmıyor gibiydi.
Mira: Neredesin? Göremiyorum seni.
Bilinmeyen Numara: Görünmemek için uğraşıyorum.
Mira: Bu hiç hoş değil. Eğer buradaysan gelip konuşsana, niye saklanıyorsun?
Bilinmeyen Numara: Çünkü şu an yanındaki adam sana fazla yakın. Ve ben o mesafeye tahammül edemiyorum.
Yaman
Mesajı gönderdikten sonra pişmanlıkla gözlerimi kapattım. Fazla mı açık vermiştim? Belki de. Ama Mira’nın o anki şaşkınlığını görmek, telefonuna eğilişini izlemek beni durduramıyordu.
Mira’nın başı hafifçe sola döndü; bakışları kalabalığın arasından geçip benim olduğum köşeye doğru kaydı. Bir anlığına duraksadı. Gözlerimiz tam olarak kesişmedi ama o yöne doğru bakması bile nefesimi kesti.
Telefonum tekrar titredi.
Mira
Ellerim hafifçe titriyordu. Deniz bir şeyler sordu, "Efendim? Bir şey mi dedin?" diye yarım yamalak geçiştirdim. Aklım tamamen mesajlardaydı.
Mira: Sen kıskanıyor musun? Tanımadığın birini nasıl kıskanırsın?
Bilinmeyen Numara: Tanımadığımı kim söyledi?
Mira: Beni tanıyor olabilirsin ama aramızda hiçbir şey yok. Sadece mesajlaşıyoruz.
Bilinmeyen Numara: Benim için hiç de "sadece" değil Mira.
Mira: Bunu bana yüzüme söyleyemeyecek kadar çekingen birisin ama buradan cesurca konuşuyorsun.
Bilinmeyen Numara: Cesaret değil bu. Senin gözlerinin içine bakıp da kalbimdeki her şeyi tek seferde dökmekten korkmak.
Mira: Saçmalama. Şu an buradaysan bir işaret ver, en azından nerede olduğunu bileyim.
Yaman
Mira’nın o cümlesi içimde bir kıvılcım çaktı. İşaret mi? Nasıl verebilirdim ki? Kendimi ele vermeden, ama onun da boşuna aramadığını hissedeceği bir şey...
Gözüm mekânın köşesindeki masaya, tam da Mira’nın oturduğu yerin çaprazındaki loş ışığa takıldı. Bardağımı masaya yavaşça bıraktım, elimi hafifçe kaldırdım. Çok küçük bir hareketti; ama Mira’nın o yöne baktığını biliyordum.
Telefonuma uzandım.
Bilinmeyen Numara: Sol çaprazına bak. Ama fazla belli etme, yoksa herkes anlar.
Mira
Başımı ağır ağır sol çaprazıma çevirdim. Loş ışığın altında, kalabalığın biraz gerisinde oturan bir silüet seçtim. Tam olarak seçemiyordum ama bir anlığına bir elin hafifçe kalktığını, sonra masaya indiğini gördüm.
Kalbim göğsümde deli gibi çarpıyordu. Deniz hâlâ konuşuyordu ama kelimeleri bir uğultu gibi geliyordu kulağıma.
Mira: Orada mısın gerçekten?
Bilinmeyen Numara: Evet.
Mira: Neden gelmiyorsun?
Bilinmeyen Numara: Gelirsem, bu geceki o gülüşün yerini şaşkınlık ve belki de kaçış alacak. Buna hazır değilim.
Mira: Ya kaçmazsam?
Bilinmeyen Numara: Ya kaçarsan? O ihtimal beni öldürüyor Mira.
Yaman
Satırları yazarken ellerim soğumuştu. İlk kez bu kadar çıplak, bu kadar savunmasız konuşuyordum. Mira’nın telefonuna bakarken yüzündeki ifadeyi görmeye çalıştım; kaşları hafifçe çatılmıştı ama gözlerinde eski o sert reddediş yoktu. Merak vardı, biraz tedirginlik, biraz da çözemediğim o ince çekim.
Deniz tekrar bir şeyler söyleyip Mira’ya doğru eğildiğinde içimdeki o düğüm yeniden sıkıştı. Ama bu kez geri çekilmeyecektim. Sadece bekleyecektim; çünkü Mira’nın bakışları o adamdan çok, hâlâ ekranın ışığındaydı.
Bölüm etkileşimi
