Bölümler 9Şu an: KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR
- 1 GECE'NİN KIYISINDA İLK SATIR580 kelime
- 2 GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE713 kelime
- 3 GÜNDÜZ GÖZÜYLE BİR ADIM547 kelime
- 4 Işıkların altında709 kelime
- 5 KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR520 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 İnce bir çatlak574 kelime
- 7 Gölgeden uzanan el715 kelime
- 8 İzlerin peşinde912 kelime
- 9 Karışan sular719 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mira
Mekândan çıktığımızda gece havası yüzüme serin bir nefes gibi çarptı. İçerideki gürültü ve o yoğun ışıkların ardından sessiz sokağa adım atmak biraz olsun başımı dinlendirmişti. Arkadaşım bir taksi beklemek için kenara çekilmiş, Deniz de yanımda durmuş, mekânın içindeki o yarım kalan sohbeti sürdürmeye çalışıyordu.
Ama aklım hâlâ içerideydi. O sol çaprazdaki loş ışıkta oturan silüette.
Cebimdeki telefon yeniden titrediğinde parmaklarım neredeyse refleksle ceketimin cebine gitti.
Bilinmeyen Numara: Çıktığını gördüm. Hava serin, ceketini tam kapatmamışsın.
Etrafıma baktım. Sokakta birkaç kişi yürüyordu; karşı kaldırımda ceketinin yakasını kaldırmış biri vardı ama yüzünü seçemiyordum. Yine de bu cümle, az önce içeride başlayan o baş döndürücü hissi yeniden canlandırdı.
Mira: Sen hâlâ buradasın, değil mi? Sokakta bir yerdesin.
Bilinmeyen Numara: Senden birkaç adım uzakta olmak, nefes almak gibi bir şey artık Mira.
Yaman
Mekândan çıktıktan sonra fazla beklemedim. İçeride kalmanın bir anlamı kalmamıştı; gözümün önündeki o görüntü, Deniz’in Mira’nın yanında duruşu içimdeki sabrı çoktan tüketmişti.
Karşı kaldırımın gölgesinde durup Mira’yı izliyordum. Sokak lambasının altında hafifçe titreyen omuzlarını görünce içim burkuldu. Bir anlığına karşıya geçip yanına gitmek istedim. Ceketi omzuna bırakmak, "Üşüyorsun" demek, sonra da bütün o saklandığım duvarları tek seferde yıkmak...
Ama ayaklarım yere çivilenmiş gibiydi. Ya ilk gördüğü an geri çekilirse? Ya bu geceki o küçük kıvılcımı kendi ellerimle söndürürsem?
Telefonum titredi. Mira yazmıştı.
Mira: Böyle uzaktan konuşmak gerçekten çok garip. Sanki ikimiz aynı filmdeyiz ama farklı sahnelerde oynuyoruz.
Bilinmeyen Numara: Belki de aynı sahnedeyiz, sadece ben ışığın dışında duruyorum.
Mira: Peki, ışığın içine girmeye ne zaman cesaret edeceksin?
Parmaklarım klavyenin üzerinde durdu. Bu soru, aylardır kaçtığım o kapının tam önünde duruyordu.
Bilinmeyen Numara: Senin beni görmeye hazır olduğunu hissettiğim gün.
Mira
Mesajı okuduktan sonra derin bir nefes aldım. Deniz yanımda bir şeyler anlatıyordu; "Mira? Beni dinliyor musun?" dediğini duydum ama sadece başımı sallayabildim.
"Evet, pardon, biraz dalmışım."
Aklım ise çok başka bir yerdeydi. İlk kez "bilinmeyen bir numara" olmanın ötesinde, bu kişinin içindeki o çekingen ama kararlı sevgiyi bu kadar net hissediyordum. Kızgındım, evet; hâlâ kim olduğunu bilmemek sinirlerimi bozuyordu. Ama içimde büyüyen o merak ve yumuşaklık, öfkemin çok önüne geçmeye başlamıştı.
Mira: Ya hiç hazır olmazsam? O zaman hep böyle mesaj mı atacağız?
Bilinmeyen Numara: Sen istemediğin sürece seni zorlamam. İstersen sadece geceleri yazan o garip ses olarak kalırım.
Mira: Garip bir ses... Bu tanım fena değil aslında.
Bilinmeyen Numara: Gülümsettiysem bu gece görevim tamamlandı demektir.
Yaman
Telefonu cebime koyup derin bir nefes aldım. Mira’nın o anki hafif gülümsemesini zihnimde canlandırırken göğsümdeki o ağır düğüm biraz olsun gevşedi.
Arkadaşı için gelen taksi sokağın başında durdu. Mira kapıya doğru ilerlerken bir anlığına durup arkasına, karşı kaldırıma doğru baktı. Gözlerimiz yine tam buluşmadı ama o bakışta bir arayış vardı. Sanki "Orada mısın?" diye soruyordu sessizce.
Cebimdeki telefonum titredi.
Mira: Eve gidiyorum. Bugün... kafamı karıştırdın ama kötü bir şekilde değil. İyi geceler.
Bilinmeyen Numara: Sağ salim var evine Mira. Kapıyı kilitlediğinden emin ol. İyi geceler.
Taksi uzaklaşıp gözden kaybolana kadar aynı yerde durdum. Bugün ilk kez aramızdaki o görünmez duvarın çatladığını hissetmiştim. Artık sadece uzaktan izleyen bir gölge değildim; Mira’nın gecelerine, düşüncelerine, kalbinin kıyılarına sızmaya başlamıştım.
Bölüm etkileşimi
