Bölümler 9Şu an: GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE
- 1 GECE'NİN KIYISINDA İLK SATIR580 kelime
- 2 GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE713 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 GÜNDÜZ GÖZÜYLE BİR ADIM547 kelime
- 4 Işıkların altında709 kelime
- 5 KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR520 kelime
- 6 İnce bir çatlak574 kelime
- 7 Gölgeden uzanan el715 kelime
- 8 İzlerin peşinde912 kelime
- 9 Karışan sular719 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yaman
Bazı anlar vardır, insanın hayatındaki sıradan günleri ikiye böler. Benim için o gün, şehrin yağmurla yıkandığı sıradan bir öğleden sonra, küçük bir kitapçının dar koridorunda başladı.
Elindeki ince kitaba uzanmaya çalışırken boyu yetmemiş, parmak uçlarında hafifçe yükselmişti. Tam o sırada rüzgârla aralanan kapıdan içeri serin bir hava girmiş, saçlarının koyu tutamları yüzüne düşmüştü. Başını kaldırıp bana baktığında o anın ne kadar uzun süreceğini bilmiyordum. Sanki odadaki bütün sesler kısılmış, rafların arasındaki toz zerrecikleri bile yavaşlamıştı.
Kendi halinde, ince, gözlerinde hem bir kırılganlık hem de içten içe yanan sakin bir ışık vardı. Kitabı alıp teşekkür ederken gülümsemişti; o an anladım ki bazı insanlar hayata gürültüyle değil, tam kalbinin ortasına sessizce yerleşerek giriyor.
İlk başta sadece güzel bir yüz, hoş bir duruş sandım. Sonra aynı yollarda, aynı sokaklarda denk gelmeye başladık. Bir gün yağmurda şemsiyesiz yürürken omzunun ıslandığını fark ettim, bir başka gün kalabalığın ortasında tek başına oturup defterine bir şeyler karalarken gördüm. O zaman anladım; bu his geçici bir heves değildi. Mira’nın her hali, her sessizliği, her yorgunluğu içimde kök salmıştı. Ona açılmaya cesaret edemediğim için gizlice izlemeyi, uzaktan kollamayı seçtim. Çünkü bazen sevgi, dokunmaktan çok incitmemek için geri durmaktır.
Mira
Gün boyu telefonum cebimde sessizde durdu ama aklımın bir köşesi hep o bilinmeyen numaradaydı. Garip bir şekilde, kim olduğunu bilmediğim o kişinin varlığı içimde tuhaf bir ağırlıkla karışık bir merak bırakmıştı.
Akşam üzeri eve dönerken kafam hâlâ gün içindeki o bitmek bilmeyen işlerin, yarım kalmış cümlelerin içindeydi. Tam apartmanın kapısına yaklaşırken telefonum titredi.
Bilinmeyen Numara: Bugün öğle arasında yemeğini yine geçiştirdin. Kahveyle karın doymuyor Mira.
Duraksadım. Etrafıma bakındım; sokak neredeyse boştu. Karşı kaldırımda yürüyen birkaç kişi vardı ama hiçbiri bana bakmıyordu. Yine de içimde o tanıdık huzursuzluk kıpırdadı.
Mira: Sen gerçekten beni takip mi ediyorsun? Bu hiç hoş değil.
Bilinmeyen Numara: Takip etmek değil. Sadece aynı yollardan geçerken gözüme çarpıyorsun. Ve açıkçası kendine bu kadar özensiz davranman canımı sıkıyor.
Mira: Sana ne benim nasıl beslendiğimden? Kimsin ki bana hesap sorar gibi yazıyorsun?
Bilinmeyen Numara: Hesap sormuyorum. Sadece önemsiyorum.
Mira: Tanımadığın birini "önemsemek" kulağa pek mantıklı gelmiyor. Belki de bu konuşma burada bitmeli.
Birkaç dakika boyunca mesaj gelmedi. Telefonu elime alıp kapatmak istedim ama içimde bir şeyler durmamı söyledi. Sonra ekran tekrar aydınlandı.
Bilinmeyen Numara: Haklı olabilirsin. Belki de fazla karışıyorum. Özür dilerim, seni sıkmak istememiştim.
O cümleyi okuyunca içimdeki o küçük öfke birden eridi. Aslında kötü niyetli değildi; cümlelerinde kırıcı bir şey yoktu. Yine de inatla biraz daha sert durmak istedim.
Mira: Kolayca özür dilemek yetmiyor. Bir insan kim olduğunu saklayarak karşısındakine akıl veremez.
Bilinmeyen Numara: Haklısın. Saklanmak benim tercihim, ama bunu senin üzerine yüklemek haksızlık olur. Bu gece seni rahatsız etmeyeyim.
Mira: İyi. Zaten yorgunum.
Mesajı gönderdikten sonra telefonu koltuğun yanına bıraktım ama içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki az önce kendi ellerimle sıcak bir şeyi itmiştim.
Yaman
Telefonu masanın üzerine bırakıp derin bir nefes aldım. Haklıydı. Kimliğimi gizleyerek ona ne yapması gerektiğini söylemek haksızlıktı. İlk kez aramızda küçük bir kırgınlık, ince bir çizgi oluşmuştu.
Ama odanın sessizliğinde otururken aklımda tek bir şey vardı: Mira şu an evde tek başına, belki biraz kırgın, belki de yine kendi kendine üzülüyordu.
Aradan bir saat geçti. Dayanamadım. Tekrar klavyeye uzandım; bu kez öğüt vermeyecektim, sadece orada olduğumu gösterecektim.
Bilinmeyen Numara: Kızgınlığının geçmesini bekleyeceğim. Ama şunu bilmeni isterim; bugün canını sıkan ne varsa, yarın biraz daha hafiflesin istiyorum.
Mira
Ekrandaki mesajı görünce derin bir nefes aldım. Bu adam gerçekten tuhaf bir şekilde içimi okuyordu. Bugün öğleden sonra iş yerinde yaşadığım o küçük tartışma hâlâ içimde duruyordu.
Telefonu elime aldım, parmaklarım kararsızca tuşların üzerinde gezindi.
Mira: Bugün gerçekten canım sıkkındı. Ama bunu seninle konuşmak zorunda değilim.
Bilinmeyen Numara: Zorunda değilsin. Sadece dinlemek istersem buradayım.
Mira: Peki, neden gizleniyorsun? Gerçekten merak ediyorum, korktuğun bir şey mi var?
Bilinmeyen Numara: Korktuğum şey seni kaybetmek Mira. Karşına çıkıp da "Ben buyum" dediğimde, bu kelimelerin arasındaki o küçük güvenin yıkılmasından korkuyorum.
Bu cümle içimde bir yere dokundu. İlk kez karşımdaki kişinin benden bir şey saklarken aslında benden çekindiğini hissettim.
Mira: Garip bir savunma bu. Ama şimdilik öyle olsun.
Bilinmeyen Numara: Teşekkür ederim. Beni tamamen silmediğin için.
Mira: Henüz karar vermedim. Yarın görüşürüz.
Ekran karardığında başımı yastığa koydum. İlk küçük kavgamızı etmiştik ama bu konuşma, aramızdaki o görünmez bağı farkında olmadan biraz daha derinleştirmişti.
Bölüm etkileşimi
