BİR NUMARA,BİN DUYGU kitap kapağı

8. bölüm / 9

İzlerin peşinde

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: İzlerin peşinde

​Mira
​O gece gözüme uyku girmedi. Tavanın beyaz sıvasına bakarken zihnimde sürekli aynı sahneler dönüp duruyordu: karanlık ara sokak, kapüşonlu adamın bileğimdeki sert baskısı, sonra gölgelerin arasından fırlayan o siyah montlu beden... Ve en çok da çantamı uzatırken titreyen o boğuk ses.
​"Geçti, gitti. İyi misin?"
​Ertesi sabah aynaya baktığımda gözlerimin altındaki hafif morlukları fark ettim. Yine de içimde tuhaf bir kararlılık vardı. Artık sadece mesaj bekleyen biri olmak istemiyordum. Siyah montu, o sokaktaki duruşu ve her gün aynı güzergâhta beliren o görünmez gölgeyi bulacaktım.
​İşe giderken ya da okul yolunda —günün o telaşlı saatlerinde— her zamankinden daha dikkatliydim. Otobüs durağında beklerken karşı kaldırıma göz attım. Siyah montlu birini gördüğüm an kalbim yerinden fırlayacak gibi oluyordu ama yaklaştıkça bambaşka biri çıkıyordu. Birkaç kez aynı hataya düştüm; her siyah montta, her ağır adımda onu aradım.
​Öğleden sonra işlerin arasında kısa bir nefes almak için dışarı çıktım. Tam caddenin köşesindeki kitapçının önünden geçerken vitrindeki yansımada duraksadım. Arkamda, yaklaşık on beş adım geride, siyah montlu biri yürüyordu. Adımları ağır, duruşu kendinden emin, başı hafifçe öne eğikti.
​Kalbim hızlandı. Hızlıca arkamı döndüm ama adam o saniye vitrinin hemen yanındaki dar pasaja sapıp gözden kayboldu.
​"Hey!" diye seslendim ama sesim caddenin gürültüsünde eridi. Pasaja doğru birkaç adım attım; içersi loştu, sadece merdiven boşluğundan sızan soluk bir ışık vardı. İlerlemeye çekindim, çünkü dünkü o korku hâlâ tenimde tazeydi.
​Tam geri dönecekken telefonum titredi.
​Bilinmeyen Numara: Pasajın içi karanlık, tek başına girme. Ben zaten o tarafa bakmıyorum.
​
Yaman
​Pasajın karanlık merdivenlerine yaslanmış, kalbimin göğsümde açtığı o derin sızıyı bastırmaya çalışıyordum. Mira’nın arkasına dönüp beni aradığını gördüğüm an neredeyse nefesim kesilmişti. Sadece birkaç adım ötedeydi. Göz göze gelmemize ramak kalmıştı.
​Eğer şimdi çıkıp "Benim" desem ne olurdu?
​Dünkü sokak olayının ardından üzerimdeki o koruyucu öfke yerini şimdi derin bir endişeye bırakmıştı. Mira’nın o korkuyu atlatamadığını biliyordum; ya beni görünce o karanlık sokağı, o saldırganı hatırlarsa? Ya benden de ürkerse?
​Aylardır taşıdığım bu gizli aşk, onu incitme ihtimaliyle sınanıyordu. Telefonuma uzandım, parmaklarım ekranda hafifçe gezindi.
​Bilinmeyen Numara: Bugün fazla dikkatli yürüyorsun. İpucu aramak yorucu olmalı.
​
Mira
​Mesajı okurken dişlerimi sıktım. Beni hem koruyor hem de bir adım ötemde durup izliyordu. Bu durum artık tatlı bir gizemden çıkıp tatlı-sert bir inatlaşmaya dönüşüyordu.
​
Mira: Pasajdan kaçtın. Demek ki gerçekten oradaydın.
​
Bilinmeyen Numara: Kaçmadım. Sadece senin o pasaja tek başına girmeni istemedim. Dün geceyi çabuk unuttun galiba.
​
Mira: Unutmadım. Tam da bu yüzden beni kimin kurtardığını bilmek istiyorum.
​
Bilinmeyen Numara: Kurtarılmaya ihtiyacın olduğu anlarda yanında olmak yetmez mi? Neden illa bir isim arıyorsun?
​
Mira: Çünkü karanlıkta elimi tutan kişinin kim olduğunu bilmek benim hakkım.
​Cevap gelmedi. Tam bir dakika boyunca ekran boş kaldı. İçimde küçük bir sızı belirdi; acaba yine fazla mı sert çıkmıştım?
​Tam telefonu cebime koyacakken mesaj düştü.

​Bilinmeyen Numara: Haklısın. Bu senin hakkın. Ama biraz daha sabret
Mira... Yakında kendiliğinden anlayacaksın.
​
Yaman
​Akşam saatleri yaklaştıkça şehirde bambaşka bir hareketlilik başladı. İş çıkışı kalabalığı, acele eden insanlar, korna sesleri... Ben ise günlerdir olduğu gibi Mira’nın eve dönüş güzergâhının biraz gerisindeydim.
​Ama bugün işler planlandığı gibi gitmedi.
​Mira’nın çalıştığı ya da bulunduğu binanın önündeki kaldırımda, önceki gün ara sokakta gördüğüm o serserilerden birine benzeyen birini fark ettim. Adam elindeki telefonu kulağına götürmüş, etrafı kolaçan ediyordu. İçimde kötü bir his uyandı. Dünkü olay sadece tesadüf müydü, yoksa birileri Mira’nın peşine mi düşmüştü?
​Adımlarımı hızlandırdım. Tam o sırada Mira binadan çıktı; yanında iş arkadaşı Selin de vardı. İkisi gülerek konuşuyor, otobüs durağına doğru yürüyorlardı.
​O adamın da aynı yöne, ara sokağın ağzına doğru ilerlediğini gördüğüm an kanım dondu.

​Mira
​Selin’le günün yorgunluğundan, önümüzdeki haftanın iş planından konuşarak yürüyorduk. Dünkü olaydan Selin’e bahsetmemiştim; annem de duysa endişelenirdi, zaten kendi içimde çözmeye çalışıyordum.
​Ama durağa yaklaşırken Selin’in telefonu çaldı. "Bir saniye Mira, şu aramayı açmam lazım, hemen geliyorum" deyip kenara çekildi.
​Ben durağın camına yaslanmış beklerken, birkaç metre ötedeki ağacın gölgesinden bir adam çıktı. Yüzünü tam seçemiyordum ama duruşu, o tedirgin bakışları hiç hoşuma gitmedi. Bir adım öne çıktı; tam o sırada yanından siyah montlu, iri yapılı biri hızla geçip aralarına girdi.
​Siyah montlu adam, diğer adamın omzuna sertçe dokunup ters bir bakış attı ve alçak sesle bir şeyler söyledi. Karşıdaki adam bir an duraksadı, sonra kaşlarını çatıp geri adım attı ve ters yöne yürüyüp uzaklaştı.
​Bütün bunlar beş saniye içinde olmuştu.
​Siyah montlu adam bana dönmedi bile. Sadece durağın birkaç adım ilerisinde durdu, sırtı bana dönük şekilde caddenin akışını izlemeye başladı.
​Kalbim yerinden çıkacaktı. Cebimdeki telefon titredi.
​Bilinmeyen Numara: Durağın önünde tek başına durma. Selin gelene kadar gözün etrafta olsun.
​
Yaman
​Ellerim montumun cebinde yumruk olmuştu. O adamın Mira’nın tek kaldığını görüp yaklaşmaya çalıştığını gördüğüm an içimde yine o karanlık öfke kabarmıştı. Ama bu kez kavga etmeden, kızı korkutmadan uzaklaştırmayı başarmıştım.
​Mira durağın camından bana doğru bakıyordu. Bu kez aramızda ne karanlık bir sokak vardı ne de kalabalık bir mekân. Sadece birkaç metre...
​Telefonum tekrar titredi.
​
Mira: Az önceki adamı sen mi gönderdin?
​
Bilinmeyen Numara: Hayır. O sadece yanlış zamanda yanlış yerdeydi. Sen güvendesin, merak etme.
​
Mira: Sen kimsin? Gerçekten kimsin? Her seferinde tam ihtiyacım olan anda ortaya çıkıyorsun, sonra bir gölge gibi kayboluyorsun!

​Bilinmeyen Numara: Bir gölge olmak bazen bir kalkan olmaktan daha kolaydır Mira. Ama bil ki senin canını sıkacak hiçbir şeye izin vermem.
​Selin telefonu kapatıp Mira’nın yanına döndü. Mira bir anlığına bana baktı; bakışlarında hem şaşkınlık hem de artık saklayamadığı o derin merak vardı.
​Ben ise başımı hafifçe eğip yavaşça geri çekildim. Sır perdesi her geçen gün biraz daha aralanıyordu ama ikimiz de biliyorduk ki gerçek yüzleşmeye çok az kalmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…