Bölümler 9Şu an: İnce bir çatlak
- 1 GECE'NİN KIYISINDA İLK SATIR580 kelime
- 2 GÖRÜNMEYEN ÇİZĞİDE713 kelime
- 3 GÜNDÜZ GÖZÜYLE BİR ADIM547 kelime
- 4 Işıkların altında709 kelime
- 5 KAPI ÖNÜNDEKİ RÜZĞAR520 kelime
- 6 İnce bir çatlak574 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Gölgeden uzanan el715 kelime
- 8 İzlerin peşinde912 kelime
- 9 Karışan sular719 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mira
Ertesi sabah uyandığımda içimde alışılmadık bir hafiflik vardı. Dün geceki o konuşmalar, kafamdaki tüm soru işaretlerine rağmen günlerdir üstümde taşıdığım o görünmez ağırlığı biraz olsun çözmüştü.
Kahvemi alıp pencerenin önüne geçtim. Sokak dün akşamki kadar kalabalık değildi ama aklım hâlâ o kalabalığın içinde duran silüetteydi. "Sol çaprazına bak." O cümleyi düşündükçe göğsümde garip bir kıpırtı oluşuyordu. Kim olduğunu bilmemek sinir bozucuydu ama bu adamın cümlelerinde kırıcı, zorlayıcı ya da korkutucu hiçbir şey yoktu. Tam tersine, sanki etrafımdaki gürültüden beni çekip alan sakin bir ses gibiydi.
Gün ortasında işlerim biraz yoğunlaştı. Evraklar, telefonlar, yetiştirilmesi gereken küçük işler derken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Tam masamdan kalkıp su almaya gidecektim ki cebimdeki telefon hafifçe titredi.
Bilinmeyen Numara: Bugün öğleden sonra kahveni soğutana kadar unuttun. Yine daldın, değil mi?
Gülümsememe engel olamadım. Masamdaki kupaya baktım; gerçekten de yarısı duruyor ve çoktan soğumuştu.
Mira: Bunu nasıl biliyorsun? İçeride kamera mı var?
Bilinmeyen Numara: Kameraya gerek yok. Seni izlemek için sadece biraz dikkatli olmak yetiyor.
Mira: Bazen beni gerçekten ürkütüyorsun ama sonra hemen ardından öyle bir şey yazıyorsun ki kızamıyorum.
Bilinmeyen Numara: Kızmaman güzel. Çünkü amacım seni korkutmak değil, sadece günün o yoğun koşturmacasında küçük bir gülümseme bırakmak.
Yaman
Kafenin camının hemen karşısındaki sokaktan geçerken Mira’nın masasına doğru baktım. İçerideki ışıklar camdan hafifçe yansıyordu; Mira telefonuna bakarken yüzündeki o hafif, utangaç gülümsemeyi gördüğüm an içimde sıcak bir dalga yayıldı.
Günlerdir saklandığım bu duvar, her geçen gün biraz daha inceliyordu. Eskiden sadece uzaktan bakmak, onun varlığıyla yetinmek bana yetiyordu. Ama şimdi... Şimdi mesajlarda onunla bu kadar yakın konuşurken, yüz yüze geldiğimizde o mesafeyi korumak giderek zorlaşıyordu.
Ya bir gün kim olduğumu öğrenirse ve her şey biterse?
Bu düşünce içimi burksa da telefonum tekrar titrediğinde bütün korkularım bir kenara çekildi.
Mira
Akşam üzeri eve doğru yürürken hava serinlemişti. Ceketimin yakasını kaldırıp adımlarımı hızlandırdım. Dün akşamki o küçük yakınlaşma, Deniz’in tavrı ve o bilinmeyen numaranın kıskançlığı hâlâ zihnimin bir köşesinde duruyordu.
Tam apartman sokağına saparken telefonum titredi.
Mira: Dün akşamki o "sol çapraz" meselesi... Gerçekten orada mıydın?
Bilinmeyen Numara: Evet.
Mira: Peki neden gelmedin? Yanımda biri vardı diye mi çekindin?
Bilinmeyen Numara: Biraz öyle diyebiliriz. Senin yanında rahatça gülümseyen birini görmek içimi sıktı, evet. Ama asıl sebep bu değildi.
Mira: Neydi peki?
Bilinmeyen Numara: Geldiğimde beni tanımadığını görecek olmaktı. Belki de yüzümü görünce "Sen miydin?" deyip mesafe koyacak olmandı.
Mira: Ya tam tersi olursa?
Bilinmeyen Numara: O ihtimali düşünmeye bile cesaret edemedim henüz
Mira. Çünkü senin o küçük gülümsemen bile beni altüst etmeye yetiyor.
Yaman
Bu satırları gönderirken ellerim hafifçe titriyordu. İlk kez saklandığım yerden bu kadar açık konuşmuştum. İçimdeki bütün o çekingenliği, korkuyu, yıllardır biriktirdiğim o sessiz sevgiyi tek bir cümleye sığdırmıştım.
Mira’nın cevabını beklerken nefesimi tuttum. Birkaç saniye geçti. Sonra ekran aydınlandı.
Mira: Garip birisin. Ama dürüst olmanı sevdim. En azından kaçamak cevaplar vermiyorsun.
Bilinmeyen Numara: Sana karşı hiç kaçamak olmadım. Sadece adımı sakladım.
Mira: Bir gün adın da ortaya çıkacak, değil mi?
Bilinmeyen Numara: Çıkacak. Ama sen hazır olduğunda. Acele etmeyelim; bu gece de sadece ikimiz olalım.
Mira
Eve girdiğimde kapıyı kilitledim ve sırtımı kapıya yasladım. Telefon hâlâ elimdeydi. Dün akşamki o karmaşık duyguların yerini şimdi daha yumuşak, daha derin bir merak almıştı.
Kim olduğunu bilmiyordum. Adını, sesini, yüzünü bilmiyordum. Ama bu bilinmeyen numaranın kelimelerinde, hayatımın tam kıyısında duran, beni sessizce koruyan ve anlayan biri vardı. Ve ilk kez, o kişinin kim olduğunu bulmaktan çok, onunla konuşmaya devam etmeyi istiyordum.
Bölüm etkileşimi
