19# Takip

Onur, evden çıktığında içindeki o öfke ve huzursuzluk dalgası dinmek bilmiyordu. Kardeşinin gözlerinin içine baka baka yalan söylemesi, en yakın hissettiği insanların ondan bir şeyler gizlemesi canını fazlasıyla yakıyordu. Arabasına binip direksiyonu yumruklarken aklında tek bir soru vardı: Asya neyin peşindeydi?

Mahalleden çıkıp ana caddeye doğru ilerlerken telefonunu eline aldı. Bu aralar kafasını boşaltabildiği, yanında sakinleştiği tek bir yer vardı. Rehberden Yeliz’in adını bulup aramaya bastı.

"Efendim Onur?" dedi Yeliz, sesindeki o neşeli ve ilgili ton Onur’un gergin omuzlarını biraz olsun gevşetti.

"Müsaitsen sahildeki o her zamanki kafeye gelsene. Biraz konuşmaya ihtiyacım var," dedi Onur, gözlerini yoldan ayırmadan.

"Tabii ki gelirim, on dakikaya oradayım. Bir sorun mu var?"

"Gelince konuşuruz," diyerek telefonu kapattı.

Onur kafeye gidip köşedeki masalardan birine oturduğunda içindeki o şüphe mekanizması hala çalışıyordu. Asya’nın son zamanlardaki o gizemli halleri, karakol mevzusu, markete gidiyorum diyerek saatlerce ortadan kayboluşları... Hepsi kafasında yan yana diziliyordu.

Yeliz kafeye girip Onur’un karşısına oturduğunda, onun bu darmadağın halini fark etmesi uzun sürmedi. Elini hafifçe Onur’un masanın üzerindeki elinin üzerine koydu. "Neyin var senin? Çok gergin görünüyorsun."

"Asya," dedi Onur, derin bir iç çekerek. "Bir şeyler karıştırıyor Yeliz. Annemle ikisi benden bir şey saklıyor. Sabahın köründe evden çıkıyor, kütüphaneye gittim diyor ama yanında tek bir kalem bile yok. Sorunca da yüzü kıpkırmızı oluyor."

Yeliz, gözlerini hafifçe kısarak Onur’u dinledi. İçten içe bu durumun Asya ile aralarını daha da açacağını biliyordu vebu işine geliyordu. "Belki de... erkek arkadaşı falan vardır Onur? Yani, üniversitede kızlar bazen ailelerinden çekindikleri için böyle gizli saklı buluşurlar."

Erkek arkadaş mı? Onur’un kaşları bu ihtimalle daha da çatıldı. Cihan dangalağından sonra Asya’nın hayatında birinin olma düşüncesi içindeki korumacı abiyi alarma geçirmişti. "Kim olacak ki? Mahallede, okulda... Benim haberim olmadan kiminle buluşacak?"

"İşte onu öğrenmenin tek bir yolu var," dedi Yeliz, sesine alabildiğine masum bir ton vererek. "Bir dahaki sefere evden gizlice çıktığında arkasından gitmelisin. Kiminle,ne için buluştuğunu kendi gözlerinle görmelisin. Yoksa kafanda kurup duracaksın."

Onur masadaki kahve bardağına bakarken Yeliz’in dediklerini düşündü. Haklıydı. Kardeşinin arkasından iş çevirmesi canını yakıyordu ama gerçeği öğrenmek zorundaydı. Gerekirse onu takip edecek, o yalanların arkasında ne olduğunu bulacaktı.

Bölüm sonu ✨

Acayip kısa oldu normalime göre farkındayım ama aşırı uykum var sabaha kadar kitap okudum bugün kimyada çalışmadım ne bok yiycem bilmiyorum Allah'a emanet olun dua edin bana ve vote yorum please