Küçük Ren

Ren henüz beş yaşındaydı.

Küçük köydeki evlerinde sıradan bir gün geçiriyordu. Evde dolaşırken gözü, duvarda asılı duran eski bir kılıca takıldı.

Kılıcı daha önce defalarca görmüştü.

Ama o gün nedense gözlerini ondan alamadı.

Bir süre kılıca baktı. Sonra duvara yaklaşıp elini kabzaya uzattı. Boyu yetmedi.

Tam tekrar deneyecekken babası arkasından seslendi.

“Ne yapıyorsun?”

Ren dönüp babasına baktı.

“Baba... Bu kılıç senin mi?”

Babası Alaric, duvardaki kılıca baktı.

“Evet.”

Ren'in gözleri parladı.

“Bana kılıç kullanmayı öğretir misin?”

Alaric birkaç saniye oğluna baktı. Sonra kollarını bağladı.

“Güçlü olmak için mi öğrenmek istiyorsun?”

Ren hiç düşünmeden başını salladı.

“Evet.”

Alaric hafifçe gülümsedi.

“Güçlü olmak istiyorsan, önce gücün ne demek olduğunu öğrenmen gerekir.”

Ren kaşlarını çattı.

“Nasıl yani?”

Alaric duvardaki kılıcı aldı ve Ren'in önüne bıraktı.

“Kaldır.”

Ren hemen kılıcın yanına çömeldi. İki eliyle kabzayı tuttu ve çekti.

Kılıç yerinden bile oynamadı.

Ren tekrar denedi.

Bu kez bütün gücüyle asıldı.

Yine olmadı.

Alaric oğluna bakıp hafifçe gülümsedi.

“İlk ders.”

Ren nefes nefese babasına baktı.

“Ne?”

“Kılıç, senden güçlü.”

Ren'in yüzü düştü.

Alaric devam etti:

“Ama bu hep böyle kalmak zorunda değil.”

Ren tekrar kılıca baktı.

Bu kez yüzünde hayal kırıklığından çok merak vardı.

“Peki... Onu ne zaman kaldırabilirim?”

Alaric kapıya doğru yürümeye başladı.

“Yarın.”

Ren şaşkınlıkla arkasından baktı.

“Yarın mı?”

Alaric arkasını dönmeden cevap verdi:

“Eğer gerçekten öğrenmek istiyorsan.”

Ren'in yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

O gece yatağına girdiğinde aklında tek bir şey vardı:

Yarın.

Ve Ren'in kılıçla olan hikâyesi böyle başladı.