Kılıcın İlk Adımları

Ertesi gün Ren yine aynı saatte uyandı.

Bu kez Alaric onu bekliyordu.

Evin önündeki boş alana çıktıklarında Ren'in elinde küçük bir tahta kılıç vardı.

Ren kılıca baktı.

“Gerçek kılıç nerede?”

Alaric gülümsedi.

“Onu daha çok bekleyeceksin.”

Ren'in yüzü düştü.

“Ama ben hazırım.”

“Hazır olduğunu düşünmenle hazır olman aynı şey değil.”

Alaric kendi eline bir tahta kılıç aldı.

“Bugün gerçek kılıç kullanmayacağız.”

Ren hemen karşısına geçti.

“Peki ne yapacağız?”

“Önce tutuş.”

Alaric Ren'in ellerini düzeltti.

“Çok sıkma.”

Ren şaşırdı.

“Güçlü tutmam gerekmiyor mu?”

“Gerekiyor. Ama kılıcı boğacak kadar değil.”

Ren biraz gevşetti.

“Böyle?”

“Daha iyi.”

Alaric birkaç adım geri çekildi.

“Şimdi bana vur.”

Ren'in gözleri açıldı.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Ren tahta kılıcını iki eliyle kaldırdı ve bütün gücüyle öne doğru savurdu.

Alaric tek hareketle kenara çekildi.

Ren dengesini kaybedip birkaç adım ilerledi.

“Baba!”

Alaric güldü.

“Ne oldu?”

“Kaçtın!”

“Sen saldırdın.”

“Evet ama vuracaktım!”

“Vuramadın.”

Ren kaşlarını çattı.

“Bir daha.”

Tekrar saldırdı.

Alaric yine kaçındı.

Bir kez daha.

Sonra bir kez daha.

Ren'in nefesi giderek hızlandı.

En sonunda tahta kılıcı yere bıraktı.

“Niye sana vuramıyorum?”

Alaric kılıcını yere sapladı.

“Çünkü kılıcı sadece kollarınla kullanıyorsun.”

Ren başını kaldırdı.

“Nasıl kullanacağım?”

“Bütün vücudunla.”

Alaric yavaşça bir saldırı hareketi yaptı.

Ayağını öne attı.

Kalçasını çevirdi.

Omuzlarını hareket ettirdi.

Ve kılıcı ileri sürdü.

Ren dikkatle izliyordu.

“Tekrar yap.”

Alaric aynı hareketi daha yavaş tekrarladı.

Ren taklit etmeye çalıştı.

Ayağı yanlış yere bastı.

Kılıç yana savruldu.

Neredeyse yere düşüyordu.

Alaric onu kolundan tuttu.

“Yavaş.”

Ren başını salladı.

Bu kez daha dikkatli yaptı.

Adım.

Dönüş.

Savuruş.

Hâlâ kusurluydu.

Ama ilk denemesinden daha iyiydi.

Alaric başını salladı.

“İşte böyle.”

Ren'in yüzü aydınlandı.

“Doğru mu yaptım?”

“Biraz.”

“Biraz mı?!”

Alaric güldü.

“Henüz çok yolun var.”

Ren tahta kılıcı yeniden kaldırdı.

“Ben yapacağım.”

Alaric ona baktı.

“Ne?”

“Öğreneceğim.”

Alaric'in yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

“Öyleyse başlayalım.”

O gün Ren ilk kez gerçekten kılıç eğitimi aldı.

Henüz güçlü değildi.

Henüz hızlı değildi.

Henüz iyi bir kılıç ustası hiç değildi.

Ama artık biliyordu:

Kılıç kullanmak, kılıcı sallamaktan ibaret değildi.

İşte Ren kılıçla böyle tanıştı.

---

Zaman Atlaması

6 yıl sonra...

Ren artık on bir yaşındaydı.

Ve o zamandan beri hiçbir gününü kılıçsız geçirmemişti.

6 yıl sonra...

Ren artık on bir yaşındaydı.

Geçen altı yıl boyunca neredeyse her gün babasıyla kılıç çalışmıştı.

Artık tahta kılıcı ilk günkü gibi iki eliyle zorlanarak tutmuyordu.

Adımları daha sağlamdı.

Saldırıları daha hızlıydı.

Ve en önemlisi, kılıcın ne zaman hareket edeceğini düşünmeden hissedebiliyordu.

Fakat Ren'in eğitiminde hâlâ büyük bir eksik vardı.

Alaric bir gün antrenmanın ortasında kılıcını indirdi.

“Ren.”

Ren nefesini toparlayarak babasına baktı.

“Efendim?”

“Bugün başka bir şey öğreneceğiz.”

Ren meraklandı.

“Kılıç tekniği mi?”

“Hayır.”

Alaric elini kaldırdı.

Avucunun çevresinde hafif bir ışık belirdi.

Ren'in gözleri büyüdü.

“Bu ne?”

“Faz Enerjisi.”

Ren dikkatle babasının eline baktı.

Alaric devam etti.

“Bu dünyada bazı insanlar bedenlerindeki Faz Enerjisini kullanabilir. Kimi bedenini güçlendirir, kimi silahına aktarır, kimi de farklı yetenekler ortaya çıkarır.”

Ren hayranlıkla baktı.

“Ben de yapabilir miyim?”

Alaric'in yüzündeki ifade değişti.

“Deneyeceğiz.”

Ren gözlerini kapattı.

Alaric'in söylediği gibi nefesini yavaşlattı.

İçindeki enerjiyi hissetmeye çalıştı.

Bir süre bekledi.

Hiçbir şey olmadı.

Ren gözlerini açtı.

“Bir daha.”

Tekrar denedi.

Yine hiçbir şey.

Bir kez daha.

Sonuç değişmedi.

Ren'in kaşları çatıldı.

“Olmuyor.”

Alaric sessizce onu izledi.

“Biraz daha dene.”

Ren bütün dikkatini topladı.

Ellerini sıktı.

Nefesini tuttu.

Ama yine hiçbir şey olmadı.

Sonunda başını eğdi.

“Bende yok mu?”

Alaric cevap vermedi.

Ren babasına baktı.

“Baba... Ben Faz Enerjisi kullanamıyor muyum?”

Alaric birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra yanına gelip elini Ren'in omzuna koydu.

“Şimdilik kullanamıyorsun.”

Ren'in yüzü düştü.

“Ya hiç kullanamazsam?”

Alaric oğlunun gözlerinin içine baktı.

“Bunu bugün bilemeyiz.”

Ren sessiz kaldı.

Bir süre sonra kılıcına baktı.

Sonra tekrar babasına döndü.

“Peki... kılıç kullanmaya devam edebilir miyim?”

Alaric hafifçe gülümsedi.

“Bunun için Faz Enerjisine ihtiyacın yok.”

Ren kılıcını eline aldı.

Ve yeniden antrenmana başladı.