Dünya nın Ötesinde

Ren, o günkü antrenmandan sonra doğrudan eve dönmedi.

Faz Enerjisi kullanamaması aklından çıkmıyordu.

Babası ona bunun nedenini bilmiyordu.

Belki zamanla kullanabilecekti.

Belki de hiçbir zaman kullanamayacaktı.

Ren bunu öğrenmek istiyordu.

Bu yüzden köyün küçük kütüphanesine gitti.

Kütüphane çok büyük değildi. Rafların çoğu eski kitaplarla doluydu. Tozlu sayfaların arasında tarih, büyü, savaş ve dünyanın farklı bölgeleri hakkında yüzlerce kitap vardı.

Ren bir süre rafların arasında dolaştı.

Sonunda üzerinde “Dünya ve Fazlar” yazan kalın bir kitap buldu.

Masaya oturdu ve kitabı açtı.

İlk sayfada dünyanın temel yapısı anlatılıyordu.

Dünya

Yaşadığı dünya, tek bir krallıktan oluşmuyordu.

Sayısız ülke, şehir ve farklı halklar vardı.

İnsanların yanında elfler, cüceler, kara elfler ve daha birçok tür yaşıyordu.

Bazıları insanlarla barış içinde yaşarken bazıları arasında yüzyıllardır süren savaşlar bulunuyordu.

Ren sayfayı çevirdi.

Büyü

Büyü, dünyanın birçok yerinde kullanılan temel güçlerden biriydi.

Elementler, şifa, savunma ve çeşitli büyü teknikleri farklı yöntemlerle kullanılabiliyordu.

Fakat büyü ile Faz Enerjisi aynı şey değildi.

Ren bu kısmın altını çizdi.

“Faz Enerjisi.”

Sayfayı çevirdi.

Fazlar

Kitapta Fazlar hakkında çok daha az bilgi vardı.

Fazların dünyanın ve gerçekliğin yapısıyla bağlantılı olduğu yazıyordu.

Ancak kaç Faz bulunduğu konusunda farklı kaynaklar birbirinden farklı bilgiler veriyordu.

Bazı eski metinlerde Fazların yalnızca gerçekliğin katmanları olduğu yazarken, bazı metinlerde bunların çok daha büyük bir kozmolojik yapının parçaları olduğu belirtiliyordu.

Ren kaşlarını çattı.

“Demek herkes ne olduklarını bile bilmiyor...”

Bir sonraki sayfaya geçti.

67. Faz

Ren'in gözü bir anda başlığa takıldı.

67. Faz.

Bu Faz hakkında diğerlerinden çok daha fazla uyarı bulunuyordu.

Kitapta 67. Faz'ın son derece eski ve gizemli olduğu, hakkında bulunan bilgilerin büyük bölümünün eksik veya çelişkili olduğu yazıyordu.

Ren birkaç satırı daha okudu.

Sonra durdu.

“Faz Enerjisiyle bağlantısı var...”

Merakı daha da arttı.

Fakat kitabın sonraki sayfalarının büyük bir kısmı eksikti.

Bazı sayfalar koparılmıştı.

Bazılarıysa yıllar içinde okunamayacak kadar yıpranmıştı.

Ren kitabı kapatmadı.

Aksine daha da meraklandı.

Çünkü ilk kez şunu fark etmişti:

Yaşadığı dünya, sandığından çok daha büyüktü.

Ve Faz Enerjisi kullanamaması belki de onun en büyük problemi değildi.

Belki asıl problem...

Fazların kendisi

Sonraki günlerde Ren'in hayatı iki şeyden oluşmaya başladı.

Kılıç ve kitaplar.

Sabahları Alaric ile antrenman yapıyor, öğleden sonraları ise kütüphaneye gidiyordu.

İlk başlarda Alaric, Ren'in kitaplara bu kadar zaman ayırmasına şaşırmıştı.

Bir gün antrenmanın ortasında Ren kılıcını indirip sordu:

“Baba.”

“Ne oldu?”

“Elflerle insanlar neden eskiden savaşmış?”

Alaric kaşını kaldırdı.

“Bunu nereden duydun?”

“Kütüphanedeki kitaptan.”

Alaric hafifçe gülümsedi.

“Her kitap doğruyu anlatmaz.”

Ren şaşırdı.

“Nasıl yani?”

“Çünkü tarihi yazan kişi, gördüğü şeyi kendi tarafından anlatır.”

Ren bir süre düşündü.

“O zaman hangisine inanacağım?”

“Hiçbirine hemen inanma.”

Alaric tahta kılıcını omzuna aldı.

“Önce farklı kaynakları oku. Sonra kendi kararını ver.”

Ren bunu aklına yazdı.

Ertesi gün kütüphaneden üç farklı tarih kitabı aldı.

---

Günler geçtikçe Ren'in soruları da arttı.

“Baba, kara elfler neden diğer elflerden farklı?”

“Baba, Fazlar gerçekten kaç tane?”

“Baba, herkes Faz Enerjisi kullanabilir mi?”

“Baba, 67. Faz neden bu kadar önemli?”

Alaric her sorunun cevabını bilmiyordu.

Bazen cevap veriyor, bazen de:

“Bunu bilmiyorum.”

diyordu.

Ren buna şaşırıyordu.

“Sen bilmiyor musun?”

Alaric gülerek başını sallıyordu.

“Ben her şeyi bilen biri değilim.”

“Ben seni her şeyi biliyorsun sanıyordum.”

“Öyle görünmek için yeterince yaşlıyım.”

Ren kahkahaya boğuldu.

Alaric de gülümsedi.

Sonra kılıcını kaldırdı.

“Şimdi konuşmayı bırak.”

Ren hemen kılıcını aldı.

“Antrenman mı?”

“Antrenman.”

Ren pozisyonunu aldı.

Alaric saldırdı.

Ren geri çekildi.

Bu kez dengesini kaybetmedi.

Alaric ikinci hamleyi yaptı.

Ren savundu.

Üçüncü hamlede Ren karşılık verdi.

Alaric saldırıyı durdurdu.

“Daha iyi.”

Ren'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Ren kılıcını kaldırdı.

“Bir daha.”

Alaric başını salladı.

“Bir daha.”

Ve o gün de böyle devam etti.

Ren bir yandan kılıç kullanmayı öğreniyor...

Bir yandan da yaşadığı dünyanın ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Henüz bilmiyordu ama yıllar sonra öğrendiği birçok şeyin temeli, o küçük köy kütüphanesinde attığı bu ilk adımlara dayanacaktı.