Bir Karar

Aradan birkaç ay geçmişti.

Ren'in günlük hayatı artık değişmişti.

Sabahları kılıç çalışıyor, öğleden sonraları kitap okuyordu.

Faz Enerjisi konusunda ise hiçbir şey değişmemişti.

Ren hâlâ kullanamıyordu.

Defalarca denemişti.

Her seferinde aynı sonuçla karşılaşmıştı.

Bir gün antrenmandan sonra Ren kılıcını yere bıraktı.

“Baba.”

Alaric ona baktı.

“Efendim?”

“Ben neden Faz Enerjisi kullanamıyorum?”

Alaric bir süre sessiz kaldı.

“Bilmiyorum.”

Ren'in yüzü düştü.

“Gerçekten bilmiyor musun?”

“Gerçekten.”

Ren yere oturdu.

“Ya hiç kullanamazsam?”

Alaric yanına oturdu.

“Bunu bir sorun olarak görüyorsun.”

“Çünkü herkes kullanabiliyor.”

“Hayır.”

Ren babasına baktı.

“Ne?”

“Herkes kullanamıyor.”

Alaric devam etti.

“Faz Enerjisi kullanabilmek bir insanı güçlü yapmaz. Aynı şekilde kullanamamak da onu güçsüz yapmaz.”

Ren sessizce dinliyordu.

“Sen altı yıldır kılıç çalışıyorsun.”

Alaric Ren'in kılıcını gösterdi.

“Ve hâlâ çalışıyorsun.”

Ren kılıcına baktı.

“Çünkü başka seçeneğim yok.”

Alaric başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Ren ona döndü.

“Çünkü bunu istiyorsun.”

Ren birkaç saniye düşündü.

Sonra ayağa kalktı.

Kılıcını eline aldı.

“Öyleyse devam edeceğim.”

Alaric gülümsedi.

“Emin misin?”

“Evet.”

Ren kılıcını kaldırdı.

“Faz Enerjisi kullanamıyorsam... kılıçta daha iyi olurum.”

Alaric ayağa kalktı.

“Güzel.”

Ren hazırlandı.

“Ama bir şartla.”

“Ne?”

Alaric kılıcını kaldırdı.

“Kitap okumayı bırakmayacaksın.”

Ren'in yüzü düştü.

“Kitap da mı?”

“Özellikle kitap.”

Ren iç çekti.

“Tamam.”

Alaric gülümsedi.

“Başlayalım.”

Tahta kılıçlar yeniden birbirine çarptı.

O günden sonra Ren bir karar verdi:

Faz Enerjisi kullanamasa bile güçlenmenin başka bir yolunu bulacaktı.

Ve bunun için hem kılıcını...

Hem de zihnini geliştirecekti.

Ren, son birkaç gündür kütüphanede yalnızca kitap okumuyordu.

Artık okuduklarını birbirleriyle karşılaştırıyordu.

Bir kitabın anlattığı savaş, başka bir kitapta tamamen farklı görünüyordu. Birinde bir kral büyük bir kahraman olarak anlatılırken, diğerinde aynı kralın yaptığı savaşlar eleştiriliyordu.

Ren bunu fark ettikçe daha fazla merak etmeye başladı.

O gün eline kalın bir kitap aldı.

Kitabın kapağında dünyanın çeşitli bölgelerini gösteren eski bir harita vardı.

Ren sayfaları çevirdikçe farklı ülkelerin isimlerini gördü.

Krallıklar.

İmparatorluklar.

Şehir devletleri.

Kabilelerin yönettiği topraklar.

Bazı ülkelerin sınırları yıllar içinde değişmişti.

Ren haritaya uzun süre baktı.

Akşam olduğunda kitabı alıp eve götürdü.

Alaric ateşin yanında otururken Ren kitabı masaya bıraktı.

“Baba.”

“Efendim?”

“Bir ülke diğerinden güçlüyse neden ona saldırmıyor?”

Alaric kaşını kaldırdı.

“Güçlü olmak, savaşmanın gerekli olduğu anlamına gelmez.”

“Neden?”

“Çünkü savaş sadece kılıçlarla yapılmaz.”

Ren sessizce dinlemeye başladı.

“Bir ülkenin ordusu güçlü olabilir. Ama yiyeceği dışarıdan geliyorsa, uzun bir savaşta zor durumda kalabilir.”

Ren başını salladı.

“Başka?”

“Ticaret.”

Alaric haritayı önüne çekti.

“Bir ülke başka bir ülkeyle savaşırken aynı zamanda ondan demir, tahıl veya başka kaynaklar alıyorsa, savaşın bedeli sadece askerlerin ölmesi olmaz.”

Ren haritaya baktı.

“Yani ülkeler birbirlerine muhtaç olabilir.”

“Evet.”

“Peki ittifaklar?”

Alaric gülümsedi.

“Onlar da bunun bir parçası.”

Haritanın üzerinde birkaç bölgeyi gösterdi.

“Bazen iki ülke birbirini sevdiği için değil, ortak bir tehditten korktukları için müttefik olur.”

Ren biraz düşündü.

“Yani siyaset...”

“İnsanların ne hissettiğinden çok, neye ihtiyaç duyduğuyla da ilgilidir.”

Ren bunu not etmek için kitabın kenarına eğildi.

Sonra aklına başka bir soru geldi.

“Peki ırklar?”

Alaric ona baktı.

“Ne olmuş ırklara?”

“Kitaplarda insanlar, elfler, cüceler ve karanlık elfler hakkında farklı şeyler yazıyor. Bazıları birbirleriyle dost. Bazıları düşman.”

“Çünkü her ırk tek bir düşünceye sahip değildir.”

Ren durdu.

“Nasıl yani?”

“Bir insanın düşüncesi bütün insanların düşüncesi olmadığı gibi, bir elf kralının kararı da bütün elflerin düşüncesi değildir.”

Ren bunu da düşündü.

Bu, kitaplarda okuduğu birçok şeyi farklı görmesine neden olmuştu.

Belki de bir ülkenin yaptığı şey ile o ülkede yaşayan herkesin düşüncesi aynı değildi.

“Peki karanlık elfler?”

Alaric kısa bir süre sustu.

“Onlar hakkında özellikle dikkatli okumalısın.”

“Neden?”

“Çünkü onlar hakkında yazılan tarihlerin bir kısmı onları düşman olarak gösteriyor.”

“Gerçekten düşmanlar mı?”

Alaric omuzlarını kaldırdı.

“Bunu tek bir kitaptan öğrenemezsin.”

Ren başını salladı.

Sonra haritanın üst tarafındaki bölgelere baktı.

“Peki Fazlar?”

Alaric'in bakışları değişti.

“Fazlar siyasetten daha büyük bir konu.”

“Devletler Fazlarla ilgileniyor mu?”

“Bazıları.”

“Neden?”

“Çünkü Fazlar yalnızca dünyanın nasıl çalıştığıyla ilgili değil. Bazı bölgelerin, kaynakların ve olayların üzerinde de etkileri olabilir.”

Ren hemen sordu:

“67. Faz gibi mi?”

Alaric bir süre cevap vermedi.

“67. Faz hakkında bildiklerimiz hâlâ çok sınırlı.”

“Devletler onun peşinde mi?”

“Bazıları araştırıyor olabilir.”

“Peki neden?”

Alaric kitabı kapattı.

“Çünkü insanlar anlamadıkları şeyden korkabilirler.”

Ren sessizleşti.

Alaric devam etti:

“Ve bazen korktukları şeyi kontrol etmek isterler.”

Ren gözlerini haritadan ayırmadı.

Dünyayı şimdiye kadar yalnızca ülkeler, şehirler ve farklı ırklardan oluşan büyük bir yer sanmıştı.

Ama artık başka bir şey fark ediyordu.

Her ülkenin kendi çıkarları vardı.

Her savaşın bir nedeni vardı.

Her anlaşmanın bir bedeli.

Ve her tarih kitabının kendi bakış açısı.

Ren kitabı tekrar açtı.

“Daha çok okumam gerekiyor.”

Alaric gülümsedi.

“Şimdi doğru soruyu sormaya başladın.”

Ren o gece uyumadan önce haritaya tekrar baktı.

Dünyanın düşündüğünden çok daha karmaşık olduğunu artık biliyordu.

Ve ilk kez, bu dünyanın içinde kendi yerini merak etmeye başladı.