İlk Ders

Ren o sabah normalden çok daha erken uyandı.

Gözlerini açar açmaz aklına gelen ilk şey kılıçtı.

Yataktan fırladı. Üzerine doğru düzgün bir şey bile geçirmeden odasından çıktı ve salona koştu.

Duvardaki kılıç hâlâ oradaydı.

Ren birkaç saniye ona baktı.

Sonra kapıya yöneldi.

“Baba!”

Dışarı çıktığında Alaric'i evin önünde buldu.

Alaric oğluna baktı.

“Uyandın demek.”

Ren nefes nefese başını salladı.

“Bugün öğretecektin.”

Alaric hafifçe gülümsedi.

“Hatırlıyorsun.”

“Unutmam ki!”

Alaric ayağa kalktı.

“Öyleyse gel.”

Köyün biraz dışındaki boş bir alana gittiler.

Ren etrafına baktı.

“Burada mı çalışacağız?”

“Evet.”

Ren heyecanla ellerini birbirine sürttü.

“Kılıcı verecek misin?”

Alaric kılıcı eline aldı.

Ren'in gözleri parladı.

Fakat Alaric kılıcı ona uzatmadı.

Bunun yerine toprağa sapladı.

Ren şaşkın şaşkın baktı.

“Başlamıyor muyuz?”

“Başladık.”

Ren kaşlarını çattı.

“Nasıl?”

Alaric karşısına geçti.

“Önce duruş.”

Ren hemen ayaklarını açtı.

Alaric başını iki yana salladı.

“Yanlış.”

Ren ayaklarını değiştirdi.

“Böyle mi?”

“Hayır.”

Bir kez daha.

“Böyle?”

“Yine yanlış.”

Ren'in yüzü düştü.

“Ben daha kılıcı bile tutmadım.”

“Tam olarak bu yüzden yanlış yapıyorsun.”

Alaric dizlerinin üzerine çöktü ve Ren'in ayaklarını hafifçe düzeltti.

“Bir savaşçı önce kılıcı öğrenmez.”

Ren dikkatle dinliyordu.

“Önce kendisini öğrenir.”

Ren bunu anlamaya çalıştı.

“Kendimi mi?”

“Evet.”

Alaric ayağa kalktı.

“Dengen bozulursa kılıç seni taşımak zorunda kalır. Nefesini kontrol edemezsen birkaç hamleden sonra yorulursun. Korkarsan elin titrer.”

Ren ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Ben korkmam.”

Alaric gülümsedi.

“Bunu söylemek kolay.”

Ren kaşlarını çattı.

“Ben gerçekten korkmam.”

“Bunu zaman gösterecek.”

Alaric kılıcı yerden çıkardı.

Bu kez Ren'e uzattı.

Ren iki eliyle kabzayı tuttu.

Kılıç ağırdı.

Çok ağır.

Kolları daha ilk saniyelerde titremeye başladı.

“Baba...”

“Tut.”

Ren dişlerini sıktı.

“Tutuyorum.”

“Düşürme.”

Ren bütün gücüyle kılıcı yukarı kaldırmaya çalıştı.

Kılıç yalnızca birkaç santimetre yükseldi.

Sonra tekrar aşağı indi.

Ren nefes nefese kaldı.

Alaric onu izliyordu.

Ren başını kaldırdı.

“Çok ağır.”

“Evet.”

“Dün de ağırdı.”

“Evet.”

Ren birkaç saniye sustu.

Sonra kılıca baktı.

“Yarın daha kolay olacak mı?”

Alaric cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.

“Hayır.”

Ren'in yüzü düştü.

“Peki neden çalışıyorum?”

Alaric'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Çünkü yarın kılıç değişmeyecek.”

Ren babasına baktı.

“Değişecek olan sensin.”

Ren birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra kılıcı yeniden kaldırdı.

Bu kez yalnızca birkaç santimetre.

Ama önceki denemesinden biraz daha uzun tuttu.

Alaric bunu fark etti.

Hiçbir şey söylemedi.

Ren ise farkında değildi.

Onun için önemli olan tek şey vardı:

Kılıç hâlâ ağırdı.

Ama artık tamamen hareketsiz değildi.

Ve Alaric'in öğretmeye çalıştığı ilk şey buydu.

Güç, bir anda kazanılan bir şey değildi.

Bazen yalnızca dün kaldıramadığın şeyi bugün biraz daha uzun tutabilmekti.