BÖLÜM 8

Hildegarde büyük bir ipek bayrak sallayarak onu verandada karşıladı ve onu öperken bile bu üç yılın çok ağır geçtiğini yüreği sızlayarak hissetti. Artık kırk yaşlarında bir kadındı ve kafasında belli belirsiz kır saçlar vardı. Bu manzara onu üzüyordu.

Odasında, tanıdık aynada kendi yansımasını gördü; yaklaştı ve endişeyle kendi yüzünü inceledi, bir an sonra savaştan hemen önce çekilmiş üniformalı bir fotoğrafıyla karşılaştırdı.

'Yüce Tanrım!' dedi yüksek sesle. Süreç devam ediyordu. Hiç şüphe yoktu, artık otuz yaşında bir adam gibi görünüyordu. Sevinmek yerine tedirgin oluyordu - gençleşiyordu. Şimdiye kadar, yaşına eşdeğer bir bedensel yaşa ulaştığında, doğumuna damgasını vuran grotesk olgunun işlevini yitireceğini ummuştu. Ürperdi. Kaderi ona korkunç ve inanılmaz görünüyordu.

Aşağı indiğinde Hildegarde onu bekliyordu. Kızgın görünüyordu ve sonunda bir şeylerin ters gittiğini fark edip etmediğini merak etti. Aralarındaki gerginliği gidermek için akşam yemeğinde konuyu nazik bir şekilde açtığını düşündü.

'Şey,' dedi hafifçe, 'herkes her zamankinden daha genç göründüğümü söylüyor.'

Hildegarde ona küçümseyerek baktı. Burnunu çekti. 'Bunun övünülecek bir şey olduğunu mu düşünüyorsun?'

'Övünmüyorum,' dedi adam rahatsız bir şekilde. Kadın yine burnunu çekti. 'Fikir,' dedi ve bir süre sonra: 'Bunu durduracak kadar gururlu olduğunu düşünmeliydim.'

'Nasıl durdurabilirim?' diye sordu.

'Seninle tartışmayacağım,' diye karşılık verdi. 'Ama bir şeyleri yapmanın bir doğru yolu vardır, bir de yanlış yolu. Eğer herkesten farklı olmaya karar verdiysen, seni durdurabileceğimi sanmıyorum, ama bunun pek de düşünceli bir davranış olduğunu sanmıyorum.'

'Ama Hildegarde, elimde değil.'

'Sen de yapabilirsin. Sen sadece inatçısın. Başkaları gibi olmak istemediğini düşünüyorsun. Sen hep böyleydin ve hep böyle olacaksın. Ama herkes olaylara senin gibi baksaydı nasıl olurdu bir düşünsene, dünya nasıl bir yer olurdu?'

Bu anlamsız ve cevaplanamaz bir argüman olduğu için Benjamin cevap vermedi ve o andan itibaren aralarındaki uçurum genişlemeye başladı. Kadının onun üzerinde nasıl bir büyü etkisi yaratmış olabileceğini merak ediyordu.

Bu uçurumu daha da derinleştirmek için, yeni yüzyıl ilerledikçe, eğlenceye olan açlığının daha da arttığını fark etti. Baltimore'da hiçbir partiye katılmazdı, ama o oradaydı, genç evli kadınların en güzelleriyle dans ediyor, en popüler genç kızlarla sohbet ediyor ve onların arkadaşlığını çekici buluyordu; uğursuz bir kadın olan karısı ise refakatçilerin arasında oturuyor, bazen mağrur bir şekilde onaylamıyor, bazen de ciddi, şaşkın ve sitem dolu gözlerle onu izliyordu.

'Bakın!' diyordu insanlar. 'Ne yazık! O yaşta genç bir adam kırk beş yaşında bir kadına bağlanmış. Karısından yirmi yaş daha genç olmalı.' Unutmuşlardı -insanların kaçınılmaz olarak unuttuğu gibi- 1880 yılında anneleri ve babaları da aynı uyumsuz çift hakkında yorum yapmışlardı.

Benjamin'in evde artan mutsuzluğu yeni ilgi alanlarıyla telafi ediliyordu. Golf oynamaya başladı ve bunda büyük başarı elde etti. Dans etmeye başladı: 1906'da 'The Boston 'da uzmandı ve 1908'de 'Maxine 'de yetkin olduğu düşünülüyordu. 1909'da 'Castle Walk 'u şehirdeki her gencin gıpta ettiği bir dans oldu.

Sosyal faaliyetleri elbette işine bir ölçüde engel oluyordu, ancak yirmi beş yıl boyunca toptan hırdavat işinde çok çalışmıştı ve kısa süre önce Harvard'dan mezun olan oğlu Roscoe'ya devredebileceğini düşünüyordu.

Aslında o ve oğlu sık sık birbirleriyle karıştırılıyordu. Bu Benjamin'in hoşuna gidiyordu; İspanyol-Amerikan Savaşı'ndan döndükten sonra içine düşen sinsi korkuyu kısa sürede unutmuş ve görünüşünden naif bir zevk almaya başlamıştı. Bu lezzetli merhemde tek bir sinek vardı; karısıyla insan içine çıkmaktan nefret ediyordu. Hildegarde neredeyse elli yaşındaydı ve onu görünce kendini absürd hissediyordu....