BÖLÜM 7

En azından bir konuda, Hildegarde Moncrief'in arkadaşları yanılmıştı. Toptan hırdavat işi inanılmaz bir şekilde gelişti. Benjamin Button'ın 1880'deki evliliği ile babasının 1895'te emekli olması arasındaki on beş yıl içinde aile serveti iki katına çıktı ve bu büyük ölçüde firmanın genç üyesi sayesinde oldu.

Söylemeye gerek yok, Baltimore sonunda çifti bağrına bastı. Yaşlı General Moncrief bile, Benjamin'in dokuz tanınmış yayıncı tarafından reddedilen İç Savaş Tarihi'ni yirmi cilt halinde çıkarması için ona para vermesiyle damadıyla barıştı.

Benjamin'in kendisinde on beş yıl pek çok değişiklik yaratmıştı. Ona öyle geliyordu ki, damarlarındaki kan yeni bir güçle akıyordu. Sabahları kalkmak, kalabalık ve güneşli caddede hareketli adımlarla yürümek, çekiç sevkiyatları ve çivi kargolarıyla yorulmadan çalışmak bir zevk olmaya başlamıştı. 1890'da ünlü iş darbesini gerçekleştirdi: Çivilerin sevk edildiği kutuları çivilemek için kullanılan tüm çivilerin sevkiyatçının malı olduğu önerisini getirdi, bu öneri bir yasa haline geldi, Baş Yargıç Fossile tarafından onaylandı ve Roger Button and Company, Wholesale Hardware'in her yıl altı yüzden fazla çividen tasarruf etmesini sağladı.

Buna ek olarak Benjamin, hayatın eşcinsel yönüne giderek daha fazla ilgi duymaya başladığını keşfetti. Baltimore şehrinde bir otomobile sahip olan ve onu kullanan ilk kişi olması, artan zevk tutkusunun tipik bir göstergesiydi. Sokakta onunla karşılaşan çağdaşları, onun sağlık ve canlılık dolu görüntüsüne imrenerek bakarlardı.

'Her yıl daha da gençleşiyor gibi görünüyor,' derlerdi. Ve şimdi altmış beş yaşında olan yaşlı Roger Button ilk başta oğluna uygun bir karşılama yapamadıysa da sonunda ona övgüler yağdırarak bunu telafi etti.

Ve burada, mümkün olduğunca çabuk geçmenin iyi olacağı tatsız bir konuya geliyoruz. Benjamin Button'ı endişelendiren tek bir şey vardı; karısı artık onu cezbetmiyordu.

O zamanlar Hildegarde otuz beş yaşında bir kadındı ve on dört yaşında Roscoe adında bir oğlu vardı. Evliliklerinin ilk günlerinde Benjamin ona tapıyordu. Ama yıllar geçtikçe bal rengi saçları heyecan vermeyen bir kahverengiye dönüşmüş, gözlerinin mavi minesi ucuz bir çanak çömlek görünümüne bürünmüştü, dahası, her şeyden önemlisi, fazla yerleşik, fazla sakin, fazla hoşnut, heyecanlarında fazla kansız ve zevklerinde fazla ağırbaşlı olmuştu. Bir gelin olarak Benjamin'i danslara ve yemeklere 'sürükleyen' o olmuştu -şimdi koşullar tersine dönmüştü. Benjamin'le birlikte sosyal ortamlara giriyordu ama coşkusuzdu, her birimizle bir gün yaşamaya başlayan ve sonuna kadar bizimle kalan o ebedi atalet tarafından çoktan yutulmuştu.

Benjamin'in hoşnutsuzluğu daha da arttı. 1898'de İspanya-Amerika Savaşı patlak verdiğinde evinin onun için o kadar az cazibesi vardı ki orduya katılmaya karar verdi. İş dünyasındaki nüfuzuyla yüzbaşı olarak görev aldı ve işe o kadar uyumlu olduğunu kanıtladı ki, San Juan Tepesi'ndeki ünlü hücuma katılmak için tam zamanında binbaşı ve nihayet yarbay oldu. Hafif yaralanmış ve madalya almıştı.

Benjamin dizi hayatının hareketliliğine ve heyecanına o kadar bağlanmıştı ki, onu bıraktığına pişman oldu, ancak işi dikkat gerektiriyordu, bu yüzden görevinden istifa etti ve eve döndü. İstasyonda bir bando tarafından karşılandı ve evine kadar eşlik edildi.