31

"Ne olacak şimdi?" diye sordu Buse. Onlar kendi aralarında tartışmaya devam ederken, kolumdaki damar yoluna bakıyordum. Bakışlarımı yavaşça karnıma indirip sertçe yutkundum.

Oradaydı, içimdeydi.

Şimdi ne olacaktı ya da ne yapacaktım bilmiyorum ama, bunu öğrenmek her şeyi daha da kötü hale getirmişti. Bu ihtimali bir kez bile aklıma getiremeyecek kadar aptaldım, sözde tıp okumuştum ama bu kadar basit bir şeyi anlayamayacak kadar aptaldım.

Boşta olan elimi karnıma yerleştirdiğimde, dolu gözlerimden bir damla yaş süzülüp karnımın üzerindeki elime düştü.

Karnımda Rüzgar'ın çocuğu vardı, hamileydim. Beni sevmeyen ama benim aşkı uğruna her şeyi yapacağım o adamdan hamileydim.

Annelik duygusunu bilmezdim. Bir kadın nasıl anne olur, bundan tamamen habersizdim. Ebeveynlik, hiç tatmadığım şeylerden biriydi. Benim hiç ebeveynim olmamıştı, bir anne kızına nasıl davranır onu bile bilmiyordum. Anne sevgisi ne bilmeyen biri, nasıl anne olabilirdi ki? Ben nasıl bir çocuğa annelik yapabilirim? Benim hiç annem olmadı, bana annelik yapan bir kadın bile olmadı.

Daha da önemlisi, Rüzgar'a söyleyip söylemeyeceğimdi. Söylesem bile bu çocuğu istemeyecekti. Beni istememişti, neden benim dünyaya getireceğim bir şeyi istesin ki? Duyduğu anda benden tamamen uzaklaşacaktı, Rüzgar'ın baba olmak istediğini bile düşünmüyorum. Çocukları sevmezdi o, kendi çocuğunu da sevmeyeceğinden eminim.

Karnımdaki elimi geri çekip bakışlarımı kızlara yönelttim. Stresle ne yapacağımızı tartışıyorlardı. Bu çocuğun doğup doğmayacağını, Rüzgar'ın bilip bilmeyeceğini, babasız nasıl beraber bu çocuğu büyütecedğimizi... Her şeyi tartışıyorlardı.

"Yaren'e ne diyeceğiz? O bilecek mi?" diye sordu Ela aniden. Ben uyanmadan önce Yaren beni aramış, Buse de telefonu açıp hastanede olduğumu söyleyince Yaren gelmek istemiş.

Ona ne diyeceğimi bilmiyordum, bebeği öğrenirse hemen Rüzgar'a söyleyecektir. Bilmek elbette Rüzgar'ın en doğal ve en büyük hakkıydı, ona ne kadar kızgın olsam da bu bebeğin babası oydu ve en azından varlığından haberdar olmalıydı. Yine de tepkisine hazır değildim, bedbeği istemeyeceğini bilsem de bunu ondan duymak canımı çok yakardı.

Ne yapacağımı düşünme fırsatım bile yoktu şu an. Bebeği aldırabilirdim ama vicdanım buna izin verir miydi bilmiyorum, doğurursam Rüzgar ve Yaren'den saklayamam. Yaren arkadaşım, illa ki buluşup görüşmek isteyecektir. Buluştuğumuz zaman bebeği öğrenecektir. Şu an gelip doktora durumumu sorsa bile öğrenir.

"Bilmiyorum..." dedim stresle. Hastane odasının parlak ışığı gözümü alıyordu, yan odadaki kadının inlemelerinin başımı ağrıtmasından bahsetmiyorum bile.

Selma yanıma gelip ellerimi tuttu. Islak gözlerime bakarken hafifçe tebessüm etti. "Kararın ne olursa olsun, biz arkandayız." bir elini ellerimden çekip karnıma dokunduğunda, içimde garip bir his oluştu. "Bu bebişi doğurmak istesen, yalnız olmayacaksın."

Buse ve Ela da gelip hastane yatağının üzerine, iki yanıma oturdu. Solumda Ela, sağımda Buse ve önümde Selma vardı.

"Doğurursan üç annesi, bir babası olur." dedi Ela gülümseyerek ve Buse'yi işaret etti. "Erkek fatma Buse'miz babalık yapar." hafifçe gülüp karnıma baktı.

"Eğer aldırmak istersen," dedi Buse, Ela'nın dediklerine kızmadan. "Oturup dördümüz birlikte ağlarız."

Belki aşktan yana Rüzgar yüzümü güldürmemişti ama, dostluktan yana Ela, Buse ve Selma yüzümü güldürmüştü. Üçünün de sözlerinde sonuna kadar samimi olduklarından adım kadar emindim. Kürtaj yaptırsam da doğum yapsam da beni asla yalnız bırakmayacaklardı.

"Sizi çok seviyorum..." dedim aniden ağlamaya başlayarak.

"Hamilelik duygusallığı şimdiden başladı." dedi Buse gülerek. Şu an üçüne de sıkı sıkı sarılmak istiyordum ama kolumdaki serum yüzünden bunu yapmam zor olurdu. Hamilelik duygusallığım da yoktu, sadece o üçünün bu denli yanımda durup ailem olması beni çok mutlu ediyordu.

Derin bir nefes alıp elimin tersiyle ıslak yanaklarımı sildiğim esnada, bakışlarım açık kapının önünde duran Yaren'e takıldı. Üstünde askeri üniformasıyla şaşkın gözlerle bana bakıyordu. "Yanlış mı duydum yoksa hamilelik mi dendi?"

Yaren'in sorusuyla birlikte bakışlarımda bir korku belirdi. Artık kaçışım yoktu, Yaren her şeyi Rüzgar'a anlatacaktı.

Yaren hızlı adımlarla içeri girip önümde duran Selma'yı ittiğinde, ne yaptığını anlayamadan onu izliyordum. Aniden, hiçbir şey söylemeden eğilip bana sıkıca sarıldığında, dayanamadan yüzümü boynuna gömüp hıçkırıklara boğuldum.

Stresim ve üzüntüm yüzünden bebeğimin sevincini bile yaşayamamıştım. Hamileydim, içimde bir can taşıyordum ve bu can, âşık olduğum adamın kanındandı. O her ne kadar yanımda olmasa da artık yanımdan asla ayıramayacağım, ona ait bir parçam vardı.

"Rüzgar'dan..." dedim ağlayarak.

"Ağlama." dedi Yaren kesin bir dille. "Dünya'nın şahit olacağı en iyi anne olacaksın..."

Annelliğin ne olduğunu bile bilmeyen bir kız, anne olacaktı.

"Rüzgar bilmesin..." derken nefesim sanki boğazımda düğümlenmişti.

"Sen izin verene kadar bilmeyecek," dedi Yaren ve geri çekildi. Elini uzatıp ıslak yanaklarımı nazikçe sildi. İçimden bir ses, ona inanmamı söylese de yapamıyordum. Sonuçta Rüzgar onun kardeşi, söylemeden duramaz. Onun yerine ben olsam, ben de söylerdim.

Yaren tüm ciddiyetiyle gözlerimin içine baktı. "Rüzgar kardeşim olabilir," derin bir nefes alıp yutkundu. "ama kadın, kadının yurdudur. Böyle bir durumda, sen ne isteren o olur. Sen Rüzgar'ın bilmesini istemeden önce birisi ona söylerse, söyleyeni ben yakarım." sözleri sanki zihnimi okumuş gibiydi. Sanırım bu askerlerde olan bir yetenekti, bakışlarımdan mı anlamıştı acaba?

"Kadınlar olarak hepimiz birbirimize destek olmalıyız." dedi Buse, Yaren'i destekleyerek.

Kadın dayanışmasına gerçekten de bayılıyorum.

"Umarım bebek erkek olmaz." diyen Selma'ya gülerek gözlerimi devirdim. Böyle bir durumda bile beni güldürmeyi başarıyorlardı. Ayrıca ona hak veriyorum, umarım bir kızım olacaktır. Erkekleri çocuk olunca bile sevemiyorum.

"Biz teyze oluyoruz Yaren de hala. En azından kutlayalım." dediğinde Ela, Yaren ona bakıp başını yavaşça iki yana salladı. "Ben de teyze oluyorum." dedi itiraz ederek.

Yaren de teyze oluyordu...

Dolu gözlerle tebessüm ederek ona baktığımda, Yaren bir abla edasıyla saçlarıma bir öpücük kondurdu.