28

Sabaha kadar ağlamaktan şişmiş gözlerim, gün boyunca daha çok şişecek gibi hissettiriyordu. Daha çok ağlayacağımdan emindim, özellikle de Rüzgar’la konuşurken.
Askeriyenin her yerini sırf onu görebilmek için gezmiştim, fakat Rüzgar efendi hiçbir yerde yoktu.

Ona ne söyleyeceğimi henüz tamamen oturtmuş olmasam da ondan hesap sormak istediğimden emindim. Neden böylesine saçma bir şey yaptığını bana açıklamak zorunda.

Eğer beni basit bir nesne olarak, sadece sözde çok gerekli o erkeksi ihtiyaçlarını gidermek için kullanabileceği bir kadın olarak gördüyse, ilk kez birini mahvederim. Onunla beraber kendim de mahvolurum ama yolumdan dönmem.

Telefonuma gelen bildirimle başımı masadan kaldırdım. Belki Rüzgar yazmıştır umuduyla, hevesle aldığım telefonda Rüzgar dışında birinin attığı mesaj vardı.

Yaren: Rüzgar’a ulaşabildin mi? Ben bulamadım onu.

Dün gece Yaren bile onu defalarca kez aramış, hesap sormak istemişti. Rüzgar ona bile dönüş yapmamıştı, yaptığı büyük bir saçmalık.

Telefonuma Yaren’den bir mesaj daha düştü.

Yaren: Bilmiyorum onu buldun mu ama, bulursan bana da haber ver. İfadesini alacak tek kişi sen değilsin.

Parmaklarım ağır hareketlerle klavyede gezindi.

Miray: Her yere baktım, bulamadım.

Miray: Delireceğim… Neden böyle bir şey yapmış olabilir?

Yaren: Onu yanlış tanıdığımı düşünmeye başladım.

Yaren: Eğer bu yaptığı adiliğin altında mantıklı bir gerekçe yoksa, benim için büyük bir utanç, annemiz içinse büyük bir hayal kırıklığı olacak. Babama değinmiyorum bile…

Miray: Seni ya da anne babanızı bu işe karıştırmak istemem.

Yaren: Sizi ilgilendirmeze getirme sakın.

Yaren: Babamı ilgilendirmese bile annemi ve beni, kadın olarak ilgilendirir. Bir kadına böylesine bir yanlış yapılırsa, kardeşim de olsa acımam, katil olurum.

Yaren’in feministliği bambaşka bir seviyedeydi. Benden bile daha çok feministti. Ona hayran olmamak elde değil.

Miray: Onu görürsem haber veririm, lütfen sen de görürsen bana haber et.

Yaren: Askerlerime emrettim, gördükleri an bana haber vereceklerdi ama Albay’dan emir geldi, askerlerimden hiçbiriyle iletişime geçemedim işim çıktığı için.

Yaren: İşim yeni bitti, askerlerden az sonra emir gelir.

Yaren: Muayenehanede misin? Yanına geleceğim.

Miray: Evet.

Mesajı gönderdikten sonra telefonumu tekrar masaya bıraktım. Bakışlarım istemsizce bana bakan Mert’e kaydı. Ona baktığımı fark ettiğinde, sanki bana tepki göstermek istermiş gibi gözlerini devirerek başka yöne bakmaya başladı.

Şu durumda bir de onunla uğraşamam, yeteri kadar sıkıntım var zaten. Hem Yaren geldiği anda Mert’i dışarı çıkartacaktır, benimle yalnız konuşmak ister. O yüzden Mert’i ya da onun saçma tripleri şu an önemli değil.

Şu an asıl odağım Rüzgar ve onu nasıl bulacağım.

“Miray Hanım Yenge,” Mücahit’in sesini duyunca bakışlarımı uzandığı sedyeye çevirdim.

“Miray, sadece Miray.” Dedim onu düzelterek. Sadece adımla seslense yeterli, bu kadarına gerek yok.

Mücahit hafifçe doğruldu. “Yok, diyemem öyle. Rüzgar komutanım kızıyor.”

“Komutanın nerede Mücahit?” Diye sordum bıkkınlıkla. Belki o biliyordur ya da görmüştür, sonuç olarak onun askeri. Hem Rüzgar illa bir şeye sinirlenip onlara ceza vermiştir, Mücahit de o cezadan kaçmak için gelmiş olmalı.

Mücahit hafifçe omuz silkti. “Sabah gördüm ama şu an nerede bilmiyorum.”

Tek kaşımı havaya kaldırarak ona baktım. “Ceza mı verdi? Neyden kaçmak için buraya geldin?” Mücahit boşuna gelmez buraya, kesinlikle Rüzgar’ın cezasından kaçmış olmalı.

Başını onaylamazca iki yana salladı. “Vallahi ilk defa ceza vermedi… Hatta ben ona çarptım, ona bile sinirlenmedi. Özür diledim, önemli değil dedi. Korktum kaçtım, hayra alamet değil onun bu hali.”

Demek askerlerine ceza veremeyecek kadar sakin ve mutlu… Benden kurtulduğu için mi bu kadar mutlu acaba?

“Mücahit,” dedim sesimin titremesine engel olmayı başarıp. “Rüzgar’ı ara, nerede olduğunu sor ama benim yaptırdığımı ya da yanında olduğumu belli etme.”

Mücahit başını panikle iki yana salladı. “Olmaz yenge, çok kızar. Yapamam öyle bir şey.”

“Emrediyorum.” Dedim kesin bir dille.

“Sadece komutanımdan ve üstlerimden emir alırım.” Dediğinde, o kadar kesin konuşmuştu ki pes etmekten başka çarem yokmuş gibi hissettim.

“Emir benden.” Yaren’in otoriter sesi duyulduğu anda Mücahit, yerinden kalkıp tekmil verdi. “Diyarbakır, Er Mücahit Kaplan. Emret Komutanım!”

Yaren muayenehanenin içine doğru yürüdü. “Rüzgar’ı ara ve nerede olduğunu hemen öğren.”

“Emredersiniz Komutanım!” Dedi Mücahit rahata geçmeden.

“Rahat.” Dediğinde Yaren, ancak hazır oldan çıkmıştı. Yaren’in sert ve otoriter sesi, insanı korkutmak için yeterliydi. Ben bile onun bu halinden korkuyorum, kim bilir askerleri nasıl bir haldedir?

Mücahit, telefonunu çıkardığında Yaren’den bir emir daha geldi. “Dışarda konuş!”

“Emredersiniz Komutanım.” Dedi ve neredeyse koşarak dışarı çıktı. Yaren’in bakışları bu kez Mert’in üzerinde geziniyordu. “Sen de çık.”

Normal şartlarda Yaren’in, Mert’e emir verme hakkı yoktu. Garip şekilde otoritesi sayesinde herkese emir verebiliyor, kimse onun sözünden çıkmıyordu.

Mert hiçbir şey söylemeden muayenehaneden çıktığında, Yaren’le yalnız kalmıştık. Derin bir nefes alarak geçip koltuğa oturdum. “Nerede bu?” Diye mırıldandım sessizce.

Yaren kalçasını sedyeye yaslayıp başını yavaşça iki yana salladı. “Bir an önce ortaya çıksa iyi eder, Rüzgar gerçekten sinirimi bozmaya başladı.”

Tek kaşımı havaya kaldırıp ona baktım. “Yeni mi bozmaya başladı?” Eğer yeni bozmaya başladıysa ve bundan önceki Yaren’in sadece normal haliyse, durum korkutucu olur.

“Dünden belli bozuyor işte, nesini anlamadın?” Güzel, en azından onu doğru anlamışım.

Derin bir nefes alarak baş ağrımı dindirebilmek için iki parmağımla şakaklarıma baskı uyguladım. Rüzgar’ı bulur bulmaz ondan hesap sormalıyım, diğer türlü rahat edemeyeceğim.

Mücahit içeri girip tekmil verdikten sonra Yaren’e baktı. “Kendi evindeymiş komutanım.”

Bakışlarımı anında Yaren’e çevirdim. “Evi nerede?” Diye sordum ayağa kalkarak.

Yaren sessizce bir küfür mırıldandı. “İzmir’de…”

Bu defa gerçekten siktir. U