Bölüm 3 : Alın Yarası

Aradan geçen birkaç gün boyunca telefon elimde bir kor parçası gibi durdu ama yazmaya bir türlü cesaret edemedim. Onunla konuşmak, sesini duymak, zihnimin dehlizlerinde yankılanan o bahar kokulu nefesine tutunmak kuşkusuz en büyük arzuydu. Lakin aramızdaki o on yıllık uçurum ve sırtımda bir kambur gibi taşıdığım bu zoraki evlilik, atacağım her adımda ayaklarımı geri çekmeme sebep oluyordu. Bana karşı takınacağı tavır, bir yanlış anlama ihtimali ruhumu ürkütüyordu.

O gün, sessizliğin içinde profil resmini açıp yüzünün her ayrıntısını dakikalarca inceledim. Bal köpüğü rengi gözleri, sanki benim saçlarımın rengiyle gizli bir ahenk içindeymiş gibi duruyordu; bu küçük tesadüfe tebessüm etmeden duramadım. Otuz bir yaşının getirdiği o hafif tecrübe izleri, gözlerinin etrafında ince kırışıklıklar olarak belirmişti. Kirpikleri ise bir erkeğin sahip olabileceğinden çok daha uzun ve hacimliydi; ben kat kat maskara kullansam bile bu doğal görkemi yakalayamazdım. Doğal bir çekiciliği, derin bir manası vardı o bakışların. Kilolu olmamasına rağmen yanakları hafifçe dolgundu. Dudakları ise canlı, pembemsi bir renkteydi. İçimdeki yasak çekim, o an bir anlığına da olsa o dudakların tadını, serinliğini merak etti. Sakalları, kirli sakaldan biraz daha uzun, kahve tonlarının ağırlığında, yüzüne bir olgunluk katıyordu.

Bu kadar detaylı bir incelemenin ardından içimdeki cesaret mayını infilak etti ve parmaklarım kendiliğinden ekrana dokundu.

(Mesaj - 15:42)
Şeyda: Merhaba, ben Şeyda.

Cevap beklerken kalbim sanki göğüs kafesimi parçalayıp dışarı çıkacaktı. Çok geçmeden telefonum titredi.

Revan: Yazmana sevindim. Bir sorun yoktur umarım?

Şeyda: Hayır, her şey yolunda. İyiyim, numaramı kaydetmek istersin diye yazdım.

Revan: İyi yapmışsın, iyi olmana sevindim. Allah’a emanet ol.

Şeyda: Sen de.

Konuşmayı bu kadar kısa kesmesine içten içe bir sitem duysam da adam haklıydı. Benimle neden uzun uzun konuşacaktı ki? Hangi sıfatla, ne hakla benden kelimelerini esirgememesini bekleyebilirdim?

Akşam yemeğinin ardından kendimi banyoya attım. Sıcak suyun altında uzunca bir süre kalıp hem bedenimi hem de düğüm düğüm olmuş zihnimi dinlendirmeye çalıştım. Duştan çıkıp giyinirken, Emrullah’ın yatakta oturmuş bir şeyi pürdikkat incelediğini gördüm. Yanına yaklaştığımda, avucunun içinde benim telefonumun olduğunu fark ettim. O an sanki biri elini göğsüme daldırıp kalbimi yerinden söküp aldı.

Bana öyle zehirli, öyle sert bir bakış fırlattı ki ruhumun sarsıldığını hissettim.

— Maşallah! İki günlük komşunun p*çiyle numaralaşmaya da başlanmış ha! Fahişe seni! Ona mı pazarlayacaksın kendini?

Bu hakaretlerin ağırlığı altında bedenim eziliyordu. Hiçbir kadının duymaması gereken, insanın haysiyetini ayaklar altına alan bu lafları sözde kocamdan işitiyordum.

— Düzgün konuş lütfen! dedim sesimin titremesine engel olmaya çalışarak. Öyle bir şey yok. Sadece komşu olduğunuz için numarasını vermek istedi.

Emrullah bir anda yerinden fırlayıp zifiri bir gölge gibi üzerime yürüdü.

— Lan bana bak lan! Senin karşında çocuk mu var? Kim kime komşu oldu diye iki günde numara verir?

Sırtım duvara yaslandığında kaçacak, sığınacak hiçbir yerim kalmamıştı. Bedenime inen her bir darbenin acısı, ruhumdaki o cılız umudu ve kendime verdiğim kurtuluş sözünü yerle bir ediyordu. Kaç saat sürdü o işkence, ne zaman bitti bilmiyorum. En sonunda kendisi de yorulup çekildi ve köşesine zıbarıp yattı.

Zar zor ayağa kalkıp kendimi lavaboya dar attım. Musluğu açıp suyun sesi altında uzun bir süre bekledim; düşündüm, hıçkıra hıçkıra ağladım. Giyinip aynaya baktığımda alnımdaki o çiğ yara izini gördüm. Vücudumdaki morlukları kıyafetlerle örtebiliyordum ama bu iz, hayatımın ne kadar kirli bir karanlıkta olduğunun açık bir ilanıydı.

Ertesi sabah uyandığımda annemin o soğuk sesiyle karşılaştım:

— Yine ne yaptın da dayak yedin? Seslerin gece buraya kadar geliyordu, dedi.

— Senin gibi anne olmaz olsun! diyerek kendimi dışarı attım.

Boğuluyordum. Emrullah bir yandan, annem bir yandan üzerime karabasan gibi çökmüşlerdi. Mahalledeki manava gidip birkaç taze meyve alarak kendimi mutfağa atmak, kendi sessiz dünyama ışınlanmak istiyordum. Manavın önüne yaklaştığımda, kapıdan çıkan Revan’ı gördüm.

Uykulu gözlerle beni görünce önce gülümsedi, selam vermek için dudaklarını araladı. Ancak bakışları alnımdaki o derin yara izine takılınca yüzündeki o aydınlık ifade bir anda söndü. Endişe ve hiddetle karışık bir sesle fısıldadı:

— Şeyda... Yoksa... diyebildi sadece.

O an yerin dibine girmek, bir buhar olup yok olmak istedim. Hemen uzaklaşmak için yeltendim ama Revan çevik bir hareketle kolumdan tutup beni kendine çekti. O an, bileğimdeki diğer izlere de şahit oldu. Parmak uçlarını, sanki bir kutsala dokunur gibi bileğimdeki yarada gezdirdi. Sonra alnımdaki yaraya dokundu parmak uçlarıyla.

— Polise gidelim... dedi kararlılıkla.

Umutsuzca başımı iki yana salladım.

— Bir şey yapmıyorlar ki... Kaç defa gittim. Uzaklaştırma verdiler ama o süre bitince daha beterini yaşadım. Kadın sığınma evi desen, cezaevi sistemi gibiydi zaten. Hayattan darbe yiyenlere bu katı kurallar fazla değil mi? dedim yaşlı gözlerle.

Revan başını kederle yere eğdi.

— Haklısın... Adalet sadece lafta kalıyor. Kaç tane kadın bu boşluklar yüzünden öldürüldü. Ama sana bir şey olsun istemem Şeyda, dedi.

Yanaklarımdan süzülen yaşlara mani olamadım. Revan, elleriyle o yaşları sildi. İlk defa biri tarafından böyle derinden düşünülüyor, korunma altına alınıyordum. Ve ilk defa gözyaşlarımı kendi ellerim değil, şefkat dolu başka bir el siliyordu.

— Sen yine de KADES’i telefonda hazır bulundur. Sessiz yardım işaretini de biliyorsun, değil mi? Ben devriyedeyken bana camdan o işareti yaptığın an kocan falan dinlemem, o kapıya gelirim, dedi.

Ona sımsıkı sarılmak, omuzlarında hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum. Ona karşı duyduğum mahcubiyet ve içimdeki o sıcak heyecanla sadece teşekkür edip eve doğru yürüdüm. Mutfağa girdiğimde ellerim titreyerek yumurtaları kaba kırdım. Ben o kapta yumurtaları çırparken, aslında çırpılan sadece yumurtalar değildi. Yumurtanın unla iç içe geçip kaybolması gibi; aklım, kalbim ve hayallerim de karmaşık, acı bir tarifin içinde birbirine karışıyordu.