Altın Saksı kitap kapağı

3. bölüm / 12

Üçüncü Nöbet.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Üçüncü Nöbet.

ÜÇÜNCÜ NÖBET.
Arşivci Lindhorst’un ailesinden haberler. Veronika’nın mavi gözleri. Sicil memuru Heerbrand.

Ruh suya baktı; su kıpırdandı, köpüklü dalgalarla kabarıp gürleyerek, kara ağızlarını açıp onu açgözlülükle yutmaya hazır bekleyen uçurumlara döküldü. Granit kayalar, vadiyi korumak istercesine, zafer kazanmışlar gibi sivri uçlu taçlarını yukarı kaldırdı; ta ki güneş onu ana kucağına alıp ışınlarıyla, kor gibi kollarıyla sararcasına okşayıp ısıtana dek. O zaman, çorak kumun altında uyuklayan binlerce tohum derin uykularından uyandı; yeşil yaprakçıklarını, ince saplarını annelerinin yüzüne doğru uzattı. Yeşil beşiklerinde gülümseyen çocuklar gibi çiçeklerin ve tomurcukların içinde dinlenen minik çiçekler de anneleri tarafından uyandırılınca uyanıp süslendi; anneleri onları sevindirmek için binbir biçimde, rengârenk ışıklarla donatmıştı. Ama vadinin ortasında kara bir tepe vardı; insanın göğsü yakıcı özlemle kabardığında nasıl inip kalkarsa o da öyle inip kalkıyordu. Uçurumlardan buharlar yükselip dev kütleler hâlinde bir araya toplandı ve anneye düşmanca davranarak yüzünü örtmeye çalıştı. Ama anne fırtınayı çağırdı; fırtına buharların arasına dalıp onları dağıttı. Arı ışık kara tepeye yeniden değdiğinde, coşkunun taşkınlığıyla görkemli bir ateş zambağı açtı; güzel yapraklarını tatlı dudaklar gibi aralayıp annesinin hoş öpücüklerini almaya koyuldu. Derken vadiye parlak bir ışık yürüdü! Bu, genç Phosphorus’tu. Ateş zambağı onu görünce tutkulu, yakıcı bir aşkla yalvardı: “Güzel delikanlı, sonsuza dek benim ol! Seni seviyorum; beni bırakırsan yok olurum.” Genç Phosphorus şöyle dedi: “Güzel çiçek, senin olacağım; ama o zaman, ailesini terk eden yozlaşmış bir çocuk gibi, babanı ve anneni bırakacaksın. Oyun arkadaşlarını artık tanımayacak, şimdi seninle eşit oldukları için sevinen her şeyden daha büyük ve güçlü olmak isteyeceksin. Şimdi bütün varlığını iyilikle ısıtan özlem, yüz ışına bölünüp sana eziyet edecek, seni kıvrandıracak; çünkü düşünce duyuları doğuracak ve içindeki kıvılcımın tutuşturduğu en büyük haz, yok olduğun umutsuz acı olacak; sonra yeniden, yabancı bir varlık olarak filizleneceksin. O kıvılcım düşüncedir!” Zambak yakındı: “Ah, içimde şimdi yanan ateşle senin olamaz mıyım? Seni şimdi olduğundan daha çok sevebilir miyim; beni yok edersen seni şimdi gördüğüm gibi görebilir miyim?” Genç Phosphorus onu öptü. Işıkla içinden geçilmişçesine alev alev tutuştu; alevlerin arasından başka bir varlık fırladı ve vadiden hızla uzaklaşıp sonsuz boşlukta dolaşmaya koyuldu; çocukluk arkadaşlarını da sevdiği delikanlıyı da umursamıyordu. Delikanlı, sevgilisini yitirdiği için yas tuttu; çünkü onu ıssız vadiye getiren de güzel zambağa duyduğu sonsuz aşktı. Granit kayalar da delikanlının kederine katılarak başlarını eğdi. Ama kayalardan biri kucağını açtı; içinden kara, kanatlı bir ejderha hışırdayarak uçuverdi ve şöyle dedi: “Kardeşlerim, metaller orada içeride uyuyor; ama ben hep diri ve uyanığım, sana yardım edeceğim.” Ejderha aşağı yukarı süzülüp sonunda zambaktan doğan varlığı yakaladı, tepeye taşıdı ve kanadıyla sardı. Böylece o yeniden zambak oldu; ama kalıcı düşünce içini parçaladı ve genç Phosphorus’a duyduğu aşk, kesip biçen bir kedere dönüştü. Zehirli buharların soluk aldığı çiçekler, bakışından eskiden sevinç duyan o çiçekler, solup öldü. Genç Phosphorus, binbir renkli ışıkla parıldayan görkemli bir zırh kuşandı ve kara kanadıyla zırha vurup onu çınlatan ejderhayla dövüştü. Bu güçlü çınlayışla çiçekler yeniden canlandı ve ejderhanın çevresinde rengârenk kuşlar gibi uçuştu; ejderhanın gücü tükendi, yenilip yerin derinliklerine saklandı. Zambak özgür kalmıştı. Genç Phosphorus onu göksel bir aşkla, yakıcı bir özlemle kucakladı. Çiçekler, kuşlar, hatta yüksek granit kayalar bile coşkun bir ilahiyle ona vadinin kraliçesi olarak saygılarını sundular. “Affedersiniz ama bu, Doğulu işi bir tumturaklılık, sayın Arşivci!” dedi Sicil memuru Heerbrand. “Oysa sizden, her zamanki gibi, son derece tuhaf hayatınızdan, mesela seyahat maceralarınızdan, hem de doğru dürüst bir şeyler anlatmanızı istemiştik.” “Peki, ne var bunda?” diye karşılık verdi Arşivci Lindhorst. “Az önce anlattığım, size sunabileceğim en gerçek şey; üstelik bir bakıma benim hayatımla da ilgili. Çünkü ben o vadiden geliyorum ve en sonunda kraliçe olan ateş zambağı benim dört kuşak önceki büyük büyükannem. Dolayısıyla aslında bir prensim.” Herkes kahkahalara boğuldu. “Gönlünüzce gülün,” diye sürdürdü Arşivci Lindhorst. “Anlattıklarımın, üstelik çok kısa ve yetersiz çizgilerle anlattıklarımın size saçma ve çılgınca görünmesi anlaşılır; ama yine de bunlarda akla aykırı hiçbir şey yok, alegori olarak da düşünülmediler: kelimenin tam anlamıyla gerçekler. Oysa benim de varoluşumu borçlu olduğum o görkemli aşk öyküsünün hoşunuza bu kadar az gideceğini bilseydim, dün ziyaretime gelen kardeşimin bana getirdiği yeni şeylerden birini anlatırdım.” “Aa, nasıl yani? Sizin bir kardeşiniz mi var, sayın Arşivci? Nerede peki, nerede yaşıyor? O da kraliyet hizmetinde mi, yoksa belki kendi hesabına çalışan bir bilgin mi?” diye dört bir yandan sorular geldi. “Hayır!” diye karşılık verdi Arşivci, burnuna bir tutam enfiye çekerken buz gibi sakinlikle. “İşin kötü tarafına geçti, ejderhaların arasına katıldı.” “Nasıl buyurdunuz, sayın Arşivci?” diye söze girdi Sicil memuru Heerbrand. “Ejderhaların arasına mı?” Söz, her yandan yankılandı: “Ejderhaların arasına mı?” “Evet, ejderhaların arasına,” diye sürdürdü Arşivci Lindhorst. “Aslında bu, umutsuzluktan oldu. Biliyorsunuz beyler, babam çok kısa süre önce öldü; en fazla üç yüz seksen beş yıl olmuştur. Bu yüzden hâlâ yas tutuyorum. Babam, gözdesi olan bana gösterişli bir oniks bırakmıştı, ama kardeşim ne yapıp edip onu almak istedi. Babamızın naaşının başında yakışıksız biçimde çekişip durduk; sabrı taşan merhum birden ayağa kalkıp kötü kardeşimi merdivenlerden aşağı fırlattı. Bu, kardeşimin zoruna gitti ve o da oracıkta ejderhaların arasına katıldı. Şimdi Tunus yakınlarında bir servi ormanında kalıyor; orada ünlü bir gizemli yakut bekliyor. Yazlık olarak Laponya’da bir yer tutmuş şeytani bir nekromant bu yakutun peşine düştü. Bu yüzden kardeşim ancak nekromant bahçede semender yataklarıyla ilgilenirken, on beş dakikalığına oradan ayrılabiliyor; o kısacık vakitte de Nil’in kaynaklarında ne gibi yeni haberler olduğunu bana çabucak anlatıyor.” Oradakiler ikinci kez kahkahalara boğuldu; ama öğrenci Anselmus’un içine bir tuhaflık çöktü. Arşivci Lindhorst’un donuk, ciddi gözlerine bakmakta zorlanıyordu; baktığında, kendisinin bile anlayamadığı bir biçimde içten içe titriyordu. Özellikle Arşivci Lindhorst’un sert ama tuhaf biçimde metalik tınlayan sesi, Anselmus’a gizemli ve içe işleyen bir etki yapıyor, iliklerine kadar ürperdiğini hissediyordu. Sicil memuru Heerbrand’ın onu kahvehaneye getirmekteki asıl amacı bugün gerçekleşecek gibi görünmüyordu. Arşivci Lindhorst’un evinin önünde yaşanan o olaydan sonra öğrenci Anselmus’u bir kez daha ziyarete gitmeye ikna etmek mümkün olmamıştı; çünkü kendi en derin inancına göre onu ölümden olmasa bile delirme tehlikesinden ancak tesadüf kurtarmıştı. Müdür yardımcısı Paulmann, tam kendinden geçmiş hâlde evin önünde yatarken sokaktan geçiyordu; yaşlı bir kadın da pasta ve elma sepetini kenara bırakmış, onunla ilgileniyordu. Müdür yardımcısı Paulmann hemen bir sedan sandalye çağırdı ve Anselmus’u onunla evine taşıdı. “Benim hakkımda ne düşünürseniz düşünün,” dedi öğrenci Anselmus, “ister deli deyin ister demeyin, gerçek şu: kapı tokmağında Kara Kapı’daki cadının lanet olası yüzü bana sırıttı. Sonra ne olduğunu anlatmak bile istemiyorum. Ama baygınlıktan kendime geldiğimde o melun elmacı kadını karşımda görseydim—çünkü çevremde dolanıp duran yaşlı kadın başka kim olabilirdi ki—o an felç geçirir ya da aklımı yitirirdim.” Müdür yardımcısı Paulmann’la Sicil memuru Heerbrand’ın bütün telkinleri, akla uygun açıklamaları hiçbir işe yaramadı. Mavi gözlü Veronika bile onu içine gömüldüğü o dalgın hâlden çıkaramadı. Artık onu gerçekten ruh hastası sayıyor, kafasını dağıtmanın yollarını düşünüyorlardı. Bunun için Arşivci Lindhorst’un yanında çalışıp el yazmalarını temize çekmekten daha yararlı bir şey olamayacağını söyledi Sicil memuru Heerbrand. Mesele, öğrenci Anselmus’u Arşivci Lindhorst’la uygun bir biçimde tanıştırmaktan ibaretti. Sicil memuru Heerbrand, Arşivci Lindhorst’un hemen her akşam uğradığı, herkesçe bilinen bir kahvehane olduğunu bildiği için öğrenci Anselmus’u, Arşivciyle tanışıp el yazmalarını kopyalama işi üzerine anlaşana dek her akşam kendi hesabına orada bir bardak bira içip pipo tüttürmeye davet etti. Öğrenci Anselmus bu teklifi minnetle kabul etti. “Bu genç adamı aklı başına getirirseniz Tanrı sizden razı olsun, sayın Sicil memuru,” dedi Müdür yardımcısı Paulmann. “Tanrı razı olsun!” diye tekrarladı Veronika, gözlerini dindarca göğe kaldırarak; bir yandan da öğrenci Anselmus’un aklı başında olmasa bile şimdiden ne kadar terbiyeli bir genç olduğunu canlı canlı düşünüyordu! Arşivci Lindhorst şapkasını ve bastonunu alıp kapıdan çıkmak üzereyken Sicil memuru Heerbrand, öğrenci Anselmus’u çabucak elinden tuttu ve Arşivci’nin yolunu keserek şöyle dedi: “Çok muhterem gizli arşivci, karşınızda güzel yazı yazmakta ve çizim yapmakta pek becerikli, ender el yazmalarınızı kopyalamak isteyen öğrenci Anselmus.” “Buna pek sevindim,” diye karşılık verdi Arşivci Lindhorst aceleyle; üç köşeli asker şapkasını başına geçirip Sicil memuru Heerbrand’la öğrenci Anselmus’u kenara itti ve büyük bir gürültüyle merdivenlerden aşağı koştu. İkisi de şaşkınlık içinde öylece kaldı; Arşivci önlerinde öyle bir hızla kapatmıştı ki menteşeler şangırdayan oda kapısına bakakaldılar. “Ne tuhaf ihtiyar!” dedi Sicil memuru Heerbrand. “Tuhaf ihtiyar,” diye kekeledi öğrenci Anselmus; damarlarında buz gibi bir akıntı dolaştığını ve neredeyse kaskatı bir heykele dönüştüğünü hissediyordu. Ama bütün konuklar gülerek şöyle dedi: “Arşivci bugün yine kendine özgü bir havadaydı. Yarın uslu uslu oturur, tek kelime etmez; piposunun dumanına bakar ya da gazete okur. Böyle şeylere aldırmamak gerek.” “Bu da doğru,” diye düşündü öğrenci Anselmus. “Kim aldırır ki böyle şeylere!” “Sayın Arşivci, el yazmalarını kopyalamak istememe pek sevindiğini söylemedi mi? Hem Sicil memuru Heerbrand, tam eve gidecekken neden önüne çıktı ki? Hayır, hayır, gizli arşivci Lindhorst aslında iyi bir adam, hem de şaşılacak kadar açık fikirli; yalnız tuhaf, acayip sözler söylüyor. E, bundan bana ne? Yarın tam saat on ikide giderim, karşıma yüz tane tunç kaplı elmacı kadın çıksa da.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…