Altın Saksı kitap kapağı

10. bölüm / 12

Onuncu Nöbet

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Onuncu Nöbet

ONUNCU NÖBET
Öğrenci Anselmus’un cam şişedeki çilesi. — Kreuz Okulu öğrencileriyle stajyerlerin mutlu yaşamı. — Arşivci Lindhorst’un kütüphane odasındaki savaş. — Semender’in zaferi ve öğrenci Anselmus’un kurtuluşu.

Haklı olarak kuşku duyabilirim, sevgili okur: Daha önce hiç cam bir şişeye kapatılmış olman mümkün mü? Ancak canlı, muzır bir düş seni bir kez böyle peri işi bir tuhaflığa sürüklediyse başka. Böyle bir şey yaşadıysan, zavallı öğrenci Anselmus’un çektiği sıkıntıyı çok iyi hissedersin. Böyle bir düş görmediysen bile, canlı hayal gücün hatırım için, Anselmus’un hatırı için seni birkaç anlığına kristalin içine kapatacaktır. Göz kamaştırıcı bir parıltı seni her yanından sarıyor; çevrendeki bütün nesneler ışıldayan gökkuşağı renkleriyle aydınlanmış ve kuşatılmış görünüyor. Her şey bu parıltının içinde titriyor, sallanıyor, gümbürdüyor. Sen de seni sıkıştıran, donup katılaşmış bir eterin içinde kımıldayamadan, hareket edemeden yüzüyorsun; ruhun, cansız bedenine boşuna buyruk veriyor. Çok ağır bir yük göğsüne gittikçe daha ağır basıyor; her soluk, daracık yerde hâlâ inip kalkan havayı biraz daha tüketiyor. Nabız damarların şişiyor; korkunç bir kaygıyla kesilen her sinir, ölüm sancısı içinde kanayarak seğiriyor. Sevgili okur, cam zindanında bu adsız işkenceye uğrayan öğrenci Anselmus’a acı; ama ölümün onu kurtaramayacağını çok iyi biliyordu. Çünkü sabah güneşi odaya parlak ve sevecen ışığını saldığında, çektiği azabın şiddetiyle daldığı derin baygınlıktan uyanmamış mıydı? İşkencesi yeniden başlamamış mıydı? Tek bir uzvunu bile oynatamıyordu; düşünceleri cama çarpıp kulak tırmalayan seslerle onu sersemletiyor, ruhun eskiden içinden konuştuğu sözlerin yerine yalnızca deliliğin boğuk uğultusu geliyordu kulağına. Umutsuzluk içinde haykırdı: “Ah Serpentina, Serpentina! Beni bu cehennem azabından kurtar!” Sanki hafif iç çekişler çevresinde esiyor, yeşil, saydam mürver yaprakları gibi şişenin etrafına dolanıyordu. Çınlama kesildi, göz kamaştıran, baş döndürücü parıltı kayboldu; Anselmus daha rahat soluk aldı. “Çektiğim bu sıkıntının tek sorumlusu ben değil miyim? Ah, güzelim, sevgili Serpentina, sana karşı suç işlemedim mi? Sana karşı alçakça kuşkular beslemedim mi? İnancımı, onunla birlikte beni yüce bir mutluluğa kavuşturacak her şeyi, her şeyi yitirmedim mi? Ah, artık asla benim olmayacaksın herhalde; altın saksı benim için kayboldu, mucizelerini bir daha asla göremeyeceğim! Ah, seni yalnızca bir kez görmek, tatlı, güzel sesini duymak istiyorum, sevgili Serpentina!” Öğrenci Anselmus, yüreğini kesen derin bir acıyla böyle yakınırken hemen yanı başından biri, “Ne istediğinizi hiç anlamıyorum, Bay Öğrenci; neden bu kadar feryat ediyorsunuz?” dedi. Öğrenci Anselmus, aynı rafın üzerinde kendi şişesinin yanında beş şişe daha bulunduğunu ve bunların içinde üç Kreuz Okulu öğrencisiyle iki stajyer gördü. “Ah, beyler, kader ortaklarım,” diye seslendi, “yüzlerinizde gördüğüm kadarıyla nasıl bu kadar sakin, hatta neşeli olabiliyorsunuz? Siz de benim gibi cam şişelere kapatılmış durumdasınız; kımıldayamıyor, hareket edemiyorsunuz. Korkunç bir gürültü ve çınlama olmadan aklı başında bir şey düşünmeniz bile mümkün değil; kafanızda korkunç bir uğultu kopuyor. Ama siz herhalde Semender’e ve yeşil yılana inanmıyorsunuz!” “Saçmalıyorsunuz herhalde, Bay Öğrenci,” diye karşılık verdi Kreuz Okulu öğrencilerinden biri. “Şu anda kendimizi hiç olmadığımız kadar iyi hissediyoruz. Deli arşivcinin türlü türlü karmakarışık kopyalar karşılığında verdiği sikke talerler bize iyi geliyor. Artık İtalyan korolarını ezberlemek zorunda değiliz; her gün Joseph’in meyhanesine ya da başka bir yere gidiyoruz, Doppelbier’in tadını çıkarıyor, güzel bir kızın gözlerine bakıyor, gerçek öğrenciler gibi ‘Gaudeamus igitur’ söylüyor ve gönlümüzce eğleniyoruz.” “Beyler sonuna kadar haklı,” diye söze karıştı bir stajyer. “Ben de yanımdaki değerli meslektaşım gibi sikke talerlerden bolca aldım; dört duvar arasında o can sıkıcı evrak yazma işiyle uğraşmak yerine Weinberg’e sık sık gezmeye çıkıyorum.” “Ama değerli beylerim,” dedi öğrenci Anselmus, “hepinizin cam şişelerin içinde oturduğunuzu, kımıldayamadığınızı, hareket edemediğinizi, hele etrafta gezemeyeceğinizi fark etmiyor musunuz?” Bunun üzerine Kreuz Okulu öğrencileriyle stajyerler kahkahalarla gülüp bağırdılar: “Öğrenci delirmiş; cam şişenin içinde olduğunu sanıyor, oysa Elbe Köprüsü’nde durup tam da suya bakıyor. Hadi, yürüyelim!” “Ah,” diye iç geçirdi öğrenci, “güzel Serpentina’yı hiç görmemişler; inanç ve sevgi içindeki özgürlüğün, yaşamın ne olduğunu bilmiyorlar! Bu yüzden zindanın baskısını hissetmiyorlar; Semender onları kendi budalalıkları ve bayağı düşünceleri yüzünden oraya kapatmıştı. Ama ben, mutsuz adam, tarifsiz bir sevgiyle sevdiğim Serpentina beni kurtarmazsa utanç ve sefalet içinde yok olup gideceğim.” O anda Serpentina’nın sesi odanın içinde esip fısıldadı: “Anselmus! İnan, sev, umut et!” Her bir ses kristal zindana ışık saçtı; kristal onun gücüne boyun eğip genişledi, böylece tutsağın göğsü inip kalkabildi. Durumunun yarattığı azap giderek hafifledi; Serpentina’nın onu hâlâ sevdiğini ve kristalin içindeki yaşamı çekilir kılanın yalnızca o olduğunu anladı. Düşüncesiz kader ortaklarını artık umursamıyor, aklını ve yüreğini yalnızca güzel Serpentina’ya veriyordu. Ama birden öteki taraftan boğuk, tatsız bir mırıltı yükseldi. Bunun, tam karşısında küçük bir dolabın üstüne konmuş, kapağı yarı kırık eski bir kahve ibriğinden geldiğini kısa sürede açıkça fark etti. Daha dikkatle bakınca, yaşlı ve buruş buruş bir kadın yüzünün çirkin çizgileri giderek belirginleşti; az sonra Kara Kapı’daki Elmacı Kadın rafın önünde duruyordu. Dişlerini göstererek ona sırıttı ve tiz sesiyle bağırdı: “Vay vay, yavrucuğum! Şimdi burada dayanmak zorunda mısın? Sonun kristal oldu demek! Bunu sana çok önceden söylememiş miydim?” “Alay et, dalganı geç, seni lanet olası cadı karısı,” dedi öğrenci Anselmus. “Her şeyin sorumlusu sensin; ama Semender seni cezalandıracak, seni yem pancarı kılıklı rezil!” “Ho ho!” diye karşılık verdi yaşlı kadın. “O kadar da böbürlenme! Küçük oğlumun yüzüne bastın, burnumu yaktın; yine de seni severim, haylaz. Çünkü eskiden uslu bir insandın, kızım da seni seviyor. Ama yardım etmezsem kristalden çıkamazsın; sana yetişemem. Fakat hemen üstündeki katta yaşayan vaftiz annem sıçana, üzerinde durduğun tahtayı kemirtirim; sonra aşağı yuvarlanırsın, ben de burnunu kırmayıp o güzel yüzünü koruyasın diye seni önlüğümle yakalarım. Seni hemen Matmazel Veronika’ya götürürüm; saray müşaviri olunca onunla evlenmen gerekecek.” “Benden uzak dur, şeytan dölü!” diye öfkeyle haykırdı öğrenci Anselmus. “Beni şimdi cezasını çektiğim bu günaha yalnızca senin cehennemî oyunların sürükledi. Ama her şeye sabırla katlanıyorum; çünkü güzel Serpentina’nın sevgi ve teselliyle beni sardığı yer ancak burası! Duy bunu, yaşlı kadın, ve umutsuzluğa kapıl! Gücüne meydan okuyorum; sonsuza dek yalnızca Serpentina’yı seveceğim. Asla saray müşaviri olmayacağım; beni senin aracılığınla kötülüğe sürükleyen Veronika’yı asla görmeyeceğim! Yeşil yılan benim olmayacaksa özlem ve acı içinde yok olup gideceğim! Defol, defol, seni aşağılık peri değiştirmesi!” Bunun üzerine yaşlı kadın öyle bir kahkaha attı ki sesi odada yankılandı. “Öyleyse otur da mahvol; ama artık işe koyulma zamanı, çünkü buradaki işim başka,” diye bağırdı. Siyah pelerinini üzerinden attı; iğrenç bir çıplaklık içinde kaldı. Sonra daireler çizerek ortalıkta uçuştu; kocaman ciltli kitaplar yere düştü, içlerinden parşömen yaprakları söküp aldı. Bunları ustaca birbirine ekleyip bedenine dolayınca kısa sürede tuhaf, rengârenk pullu bir zırha büründü. Yazı masasının üzerindeki mürekkep hokkasından ateş saçarak kara bir kedi fırladı ve uluyarak yaşlı kadına koştu. Kadın sevinç çığlıkları attı; kediyle birlikte kapıdan çıkıp kayboldu. Anselmus onun Mavi Oda’ya gittiğini fark etti. Çok geçmeden uzaktan tıslama ve uğultular duyuldu; bahçedeki kuşlar çığlık atıyor, papağan da “Kurtar! Kurtar! Yağma! Yağma!” diye gaklıyordu. O sırada yaşlı kadın altın saksıyı kolunda taşıyarak yeniden odaya daldı; korkunç bir hareketle havada çılgınca bağırıyordu: “İşler rast gitsin! İşler rast gitsin! Oğlancığım, yeşil yılanı öldür! Haydi oğlancığım, haydi!” Anselmus derin bir inilti, Serpentina’nın sesini duyar gibi oldu. Dehşet ve umutsuzluk onu sardı. Bütün gücünü topladı; sinirleriyle damarları kopacakmışçasına kristale var gücüyle yüklendi. Odanın içinden keskin bir ses geçti; arşivci, parlak damask sabahlığıyla kapıda belirdi. “Hey hey, sizi reziller! Çılgın hayaletler! Cadılık! Buraya! Haydi!” diye bağırdı. Yaşlı kadının siyah saçları diken diken oldu; kor gibi kırmızı gözleri cehennem ateşiyle parladı. Kocaman ağzının sivri dişlerini sıkarak tısladı: “Haydi, haydi dışarı! Tısla, tısla!” Ardından alaycı kahkahalar ve melemelerle altın saksıyı göğsüne bastırdı, içinden aldığı avuç avuç parlak toprağı arşivciye savurdu. Ama toprak sabahlığa değer değmez çiçeklere dönüştü ve yere düştü. Sabahlıktaki zambaklar birden tutuşup alev aldı; arşivci, çıtır çıtır yanan zambakları acıyla uluyan cadıya fırlattı. Kadın havaya sıçrayıp parşömen zırhını silkeleyince zambakların ateşi söndü, çiçekler kül olup dağıldı. “Haydi üstüne, oğlum!” diye çığlık attı yaşlı kadın. Kedi havaya fırlayıp arşivcinin üzerinden kapıya doğru hızla atıldı; ama gri papağan önüne uçtu, eğri gagasıyla ensesinden yakaladı. Kedinin boğazından kıpkırmızı, ateş gibi kan fışkırdı. Serpentina’nın sesi “Kurtuldu! Kurtuldu!” diye haykırdı. Yaşlı kadın öfke ve umutsuzluk içinde arşivcinin üzerine atıldı; saksıyı arkasına fırlatıp kuru yumruklarının uzun parmaklarını açarak onu pençeleriyle yakalamaya kalktı. Ama arşivci sabahlığını hızla üzerinden çıkarıp kadına fırlattı. Parşömen yapraklarından mavi, çıtır çıtır alevler tıslayarak, kıvılcımlar saçarak ve uğuldayarak yükseldi; yaşlı kadın acı içinde uluyarak yerde yuvarlandı. Alevleri söndürmek için saksıdan durmadan daha çok toprak kapmaya, kitaplardan daha çok parşömen yaprağı koparmaya çalışıyordu. Üzerine toprak ya da parşömen yaprağı savurmayı başardığı her seferinde ateş sönüyordu. Ama şimdi arşivcinin içinden çıkıyormuş gibi görünen titrek, tıslayan ışınlar yaşlı kadına doğru fırladı. “Hey hey! Üzerine, bastırın! Zafer Semender’in!” diye gürledi arşivcinin sesi; yüz şimşek çığlık atan yaşlı kadının çevresinde ateşten halkalar çizerek kıvrıldı. Kediyle papağan öfkeli bir dövüş içinde vızıldayıp uğuldayarak oradan oraya saldırdı. Sonunda papağan güçlü kanatlarıyla kediyi yere serdi; pençeleriyle onu delip kıpırdayamaz hâle getirdi. Kedi ölüm korkusuyla korkunç çığlıklar atıp inlerken papağan keskin gagasıyla kor gibi yanan gözlerini oydu; alev alev köpükler fışkırdı. Yaşlı kadının sabahlığın altında yere yığıldığı yerde yoğun bir duman yükseldi; uluması, korkunç ve yürek paralayan feryatları uzaklarda yankılanıp kayboldu. Keskin, boğucu bir koku yayan duman buharlaştı. Arşivci sabahlığı kaldırınca altında çirkin bir yem pancarı yatıyordu. “Saygıdeğer arşivci bey, işte alt ettiğimiz düşman,” dedi papağan ve gagasında siyah bir saç teliyle Arşivci Lindhorst’a uzattı. “Çok iyi, sevgili dostum,” diye karşılık verdi arşivci. “Benim alt ettiğim düşman da burada yatıyor. Şimdi lütfen gerisini halledin. Küçük bir bahşiş olarak bugün altı Hindistan ceviziyle yeni bir gözlük alacaksınız; gördüğüm kadarıyla kedi camlarınızı fena hâlde kırmış.” “Ömrüm boyunca size bağlıyım, saygıdeğer dostum ve velinimetim!” diye karşılık verdi papağan, pek memnun bir hâlde. Yem pancarını gagasına aldı ve Arşivci Lindhorst’un kendisine açtığı pencereden dışarı uçtu.

Duman buharlaştı

Arşivci altın saksıyı aldı ve yüksek sesle “Serpentina, Serpentina!” diye seslendi. Anselmus, kendisini felakete sürükleyen o aşağılık kadının yok oluşuna sevinçle bakarken arşivciye döndü; karşısında yine yüce ve görkemli ruhlar hükümdarının tarif edilemez zarafet ve vakarla kendisine baktığını gördü. “Anselmus,” dedi ruhlar hükümdarı, “inançsızlığının nedeni sen değildin; yıkıp yok ederek içine sızmaya ve seni kendinle çatıştırmaya çalışan yalnızca düşmanca bir ilkeydi. Sadakatini kanıtladın; özgür ve mutlu ol.” Anselmus’un içinde bir şimşek çaktı. Kristal çanların görkemli üçlü akordu, şimdiye dek duyduğundan daha güçlü ve gür bir sesle yankılandı. Lifleriyle sinirleri titredi; akor giderek kabarıp odada gürlerken Anselmus’u saran cam tuzla buz oldu ve o, güzel, sevimli Serpentina’nın kollarına düştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…