Altın Saksı kitap kapağı

11. bölüm / 12

On Birinci Nöbet

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: On Birinci Nöbet

ON BİRİNCİ NÖBET
Müdür Yardımcısı Paulmann’ın ailesinde baş gösteren deliliğe öfkesi. — Sicil memuru Heerbrand’ın saray müşaviri oluşu ve dondurucu soğuğa rağmen ayakkabı ve ipek çoraplarla dolaşması. — Veronika’nın itirafları. — Buharı tüten çorba kâsesinin başında nişan.

Ama söyleyin bana, pek değerli sicil memuru, dün o lanet olası punç nasıl oldu da başımıza vurup bizi türlü taşkınlıklara sürükledi?« Müdür Yardımcısı Paulmann, ertesi sabah odaya girerken böyle konuşuyordu. Oda hâlâ kırık parçalarla doluydu; ortasında, talihsiz peruk eski hâlindeki parçalarına ayrılmış olarak punçun içinde yüzüyordu. Öğrenci Anselmus kapıdan fırlayıp çıkınca Müdür Yardımcısı Paulmann ile Sicil memuru Heerbrand, cin çarpmış gibi çığlıklar atarak ve kafalarını birbirine çarparak odanın içinde sendeleyip durdular; sonunda Fränzchen, başı dönen babasını binbir güçlükle yatağa yatırdı, Sicil memuru da bitkinlikten Veronika’nın yatak odasına kaçarken terk ettiği kanepeye yığıldı. Sicil memuru Heerbrand mavi mendilini başına sarmıştı; yüzü solgun ve kederli görünüyordu, içini çekerek şöyle dedi: «Ah, sevgili müdür yardımcısı, suç Veronika Matmazel’in nefisçe hazırladığı punçta değil! Bütün bu rezaletin tek sorumlusu o lanet öğrenci. Çoktan aklını yitirmiş olduğunu fark etmiyor musunuz? Deliliğin bulaşıcı olduğunu da bilmiyor musunuz? Bir deli birçok kişiyi delirtir; bağışlayın, bu eski bir atasözüdür. Hele bir kadeh içince insan kolayca çılgına döner, istemeden delinin öncülük ettiği talim hareketlerine özenip onları yapmaya koyulur. Söyleyin müdür yardımcısı, şu gri papağanı düşündükçe hâlâ başım dönüyor, inanır mısınız?» «Aman canım,» diye araya girdi Müdür Yardımcısı, «saçmalık! Arşivcinin eski, küçük yardımcısıydı işte; gri bir pelerin giyip öğrenci Anselmus’u arıyordu.» «Olabilir,» diye karşılık verdi Sicil memuru Heerbrand, «ama kendimi çok kötü hissediyorum, itiraf etmeliyim. Bütün gece tuhaf bir org sesiyle ıslıklar duyuldu.» «O bendim,» diye yanıtladı Müdür Yardımcısı, «çünkü çok horlarım.» «Neyse, öyle olsun,» diye sürdürdü Sicil memuru, «ama müdür yardımcısı, müdür yardımcısı! Dün boşuna değildi, biraz neşelenelim diye hazırlık yapmıştım; Anselmus her şeyi mahvetti. Bilmiyorsunuz — ah müdür yardımcısı, müdür yardımcısı!» Sicil memuru Heerbrand ayağa fırladı, mendili başından çekip aldı, müdür yardımcısına sarıldı, elini ateşli bir şekilde sıktı, bir kez daha yürek paralayan bir sesle «Ah müdür yardımcısı, müdür yardımcısı!» diye haykırdı ve şapkasını, bastonunu kapıp hızla çekip gitti. «Anselmus artık eşiğimden içeri adım atamayacak,» dedi Müdür Yardımcısı Paulmann kendi kendine. «İçine işlemiş o inatçı deliliğiyle en aklı başında insanları bile akıllarından ediyor; sicil memurunun da işi bitti. Şimdiye dek kendimi tuttum ama dün sarhoşken kapıyı kuvvetlice çalan şeytan sonunda içeri dalıp oyununu oynayabilir. Öyleyse apage Satanas! Anselmus defolsun!» Veronika derin bir kedere gömülmüştü; tek kelime etmiyor, yalnızca ara sıra tuhafça gülümsüyor ve en çok da yalnız kalmayı istiyordu. «Anselmus’un vicdanında bunun da yükü var,» dedi Müdür Yardımcısı kinle, «ama görünmediğine iyi oldu. Benden korktuğunu biliyorum; Anselmus bu yüzden hiç buraya uğramıyor.» Müdür Yardımcısı Paulmann bu son sözleri yüksek sesle söylemişti; tam o sırada orada bulunan Veronika’nın gözlerinden yaşlar boşandı ve içini çekerek, «Ah, Anselmus buraya gelebilir mi ki? O çoktan cam şişeye kapatıldı,» dedi. «Ne? Ne dedin?» diye haykırdı Müdür Yardımcısı Paulmann. «Aman Tanrım, o da sicil memuru gibi saçmalamaya başladı; yakında patlak verecek. Ah, seni lanet olası, iğrenç Anselmus!» Hemen Doktor Eckstein’a koştu. Doktor gülümsedi ve yine, «Hay aksi, hay aksi!» dedi. Ama hiçbir ilaç yazmadı; söylediği birkaç söze, çıkarken şunları eklemekle yetindi: «Sinir nöbetleri! Kendiliğinden geçer — hava aldırın — arabayla gezdirin — zihnini dağıtın — tiyatro — pazar günü doğmuş çocuk — Praglı Kız Kardeşler — geçer!» «Doktor bu kadar nadir konuşurdu,» diye düşündü Müdür Yardımcısı Paulmann, «adeta çenesi düşmüştü.» Günler, haftalar, aylar geçti. Anselmus ortadan kaybolmuştu; Sicil memuru Heerbrand da görünmüyordu. Ta ki dördüncü Şubat günü, en iyi kumaştan yapılmış yeni, modaya uygun giysileriyle, ayaklarında ayakkabıları ve ipek çoraplarıyla, dondurucu soğuğa aldırmadan, elinde kocaman bir demet taze çiçekle tam öğle vakti saat on ikide Müdür Yardımcısı Paulmann’ın odasına girene dek. Paulmann, özenle giyinmiş dostunu görünce epey şaşırdı. Sicil memuru Heerbrand ağırbaşlı adımlarla ona yaklaştı, zarifçe sarıldı ve şöyle dedi: «Sevgili, saygıdeğer Matmazel kızınız Veronika’nın isim gününde, uzun zamandır içimde tuttuğum her şeyi açıkça söyleyeceğim! O talihsiz akşam, felaket getiren punçun malzemelerini ceketimin cebinde taşıdığımda, size sevindirici bir haber vermeyi ve bu mutlu günü neşeyle kutlamayı düşünüyordum; saray müşaviri olduğumu o gün öğrenmiştim. Bu rütbe yükselişine ilişkin, prensin adı ve mührünü taşıyan beratı şimdi aldım; cebimde taşıyorum.» «Ah, ah! Bay Sicil memuru—yani, Saray Müşaviri Heerbrand,» diye kekeledi müdür yardımcısı. «Ama siz, saygıdeğer müdür yardımcısı,» diye sürdürdü artık saray müşaviri olan Heerbrand, «mutluluğumu ancak siz tamamlayabilirsiniz. Uzun zamandır Matmazel Veronika’yı gizliden gizliye seviyorum. Bana attığı nice sevecen bakışla övünebilirim; bu bakışlar, bana karşı pek de kayıtsız olmayabileceğini açıkça gösterdi. Kısacası, saygıdeğer müdür yardımcısı!» — Ben, Saray Müşaviri Heerbrand, sevimli kızınız Matmazel Veronika’nın elini istiyorum; itirazınız yoksa kısa süre içinde onu yanıma almayı düşünüyorum.» Müdür Yardımcısı Paulmann şaşkınlıkla ellerini birbirine kavuşturup haykırdı: «Hay aksi! Hay aksi! Hay aksi! Bay Sicil—yani, Saray Müşaviri, kim tahmin edebilirdi bunu! Veronika sizi gerçekten seviyorsa benim açımdan hiçbir sakınca yok; belki şu sıralardaki kederi de size duyduğu gizli bir aşktan ibarettir, saygıdeğer Saray Müşaviri. Bu tür cilveler olur, bilirsiniz.» Tam o sırada Veronika içeri girdi; şimdi her zamanki gibi solgun ve perişandı. Saray Müşaviri Heerbrand ona doğru ilerledi, güzel sözlerle isim gününü kutladı ve mis kokulu çiçek buketinin yanı sıra küçük bir paket uzattı. Paketi açınca içinden bir çift parlak küpe ışıldadı. Yanaklarına uçucu bir kızıllık yayıldı, gözleri canlandı ve haykırdı: «Aman Tanrım! Bunlar, birkaç hafta önce taktığım ve pek beğendiğim küpelerin aynısı!» «Bu nasıl mümkün olabilir?» diye araya girdi Saray Müşaviri Heerbrand; biraz şaşırmış, biraz da incinmişti. «Bu mücevheri daha bir saat önce Şato Sokağı’nda akıl almaz bir para vererek satın aldım!» Veronika onu dinlemedi bile; küpeleri minicik kulaklarına takmış, nasıl göründüklerine bakmak için çoktan aynanın karşısına geçmişti. Müdür Yardımcısı Paulmann ciddi bir tavırla ve ağır bir ses tonuyla dostu Heerbrand’ın rütbe yükselişini ve evlenme teklifini ona açıkladı. Veronika, Saray Müşaviri’ne delip geçer gibi baktı ve şöyle dedi: «Benimle evlenmek istediğinizi çoktan biliyordum. Öyle olsun! Size gönlümü ve elimi veriyorum; ama hemen—ikinize birden, yani babama da damadıma da—aklımı ve düşüncelerimi ağırlaştıran bazı şeyleri anlatmam gerek. Hem de hemen; gerekirse Fränzchen’in az önce sofraya koyduğu çorba soğusun. Müdür Yardımcısı’yla Saray Müşaviri’nin yanıt vermesini beklemedi; ikisinin de söyleyecekleri dillerinin ucunda olduğu hâlde Veronika sürdürdü: «Bana inanabilirsiniz, sevgili babacığım; Anselmus’u gerçekten bütün kalbimle sevdim. Sicil Memuru Heerbrand, artık kendisi de Saray Müşaviri oldu, Anselmus’un da böyle bir makama gelebileceğini söyleyince kocamın o olmasına, başkası olmamasına karar verdim. Ama sanki yabancı, düşman varlıklar onu elimden almak istiyordu; ben de eskiden dadım olan, şimdiyse bilge bir kadın, büyük bir büyücü olan yaşlı Lise’ye sığındım. Bana yardım edeceğine, Anselmus’u tümüyle ellerime teslim edeceğine söz verdi. Geceyle gündüzün eşit olduğu vakitte, gece yarısı yol kavşağına gittik; o cehennem cinlerini çağırdı ve kara kedinin yardımıyla küçük bir metal ayna meydana getirdik. Düşüncelerimi Anselmus’a yönelterek bu aynaya bir kez bakmam, onun zihnini ve düşüncelerini bütünüyle denetlememe yetecekti. Ama bunların hepsini yaptığım için şimdi yürekten pişmanım; Şeytan’ın bütün sanatlarını reddettiğime yemin ediyorum. Semender yaşlı kadını alt etti. Onun acı çığlıklarını duydum ama yardım edemedim. Papağan onu yem pancarı kılığındayken yiyip bitirince metal aynam keskin bir sesle kırıldı.» Veronika dikiş kutusundan kırık aynanın iki parçasını ve bir tutam saç çıkardı; ikisini Saray Müşaviri Heerbrand’a uzatıp sözlerini şöyle sürdürdü: «Alın, sevgili Saray Müşaviri, aynanın parçalarını. Bu gece saat on ikide onları Elbe Köprüsü’nden, haçın durduğu yerden, buz tutmamış olan ırmağa atın. Saç tutamınıysa sadık göğsünüzde saklayın. Şeytan’ın bütün sanatlarını reddettiğime bir kez daha yemin ediyorum; Anselmus’un mutluluğunu gönülden diliyorum, çünkü artık benden çok daha güzel ve zengin olan Yeşil Yılan’la birleşti. Sizi, sevgili Saray Müşaviri, dürüst bir eş olarak sevecek ve sayacağım!» «Aman Tanrım! Aman Tanrım!» diye haykırdı Müdür Yardımcısı Paulmann acıyla. «Delirmiş! Delirmiş! Artık asla Saray Müşaviri Hanım olamaz; delirmiş!» «Kesinlikle hayır,» diye karşılık verdi Saray Müşaviri Heerbrand. «Matmazel Veronika’nın o çetin Anselmus’a gönül verdiğini biliyorum; belki de bir tür aşırı heyecan içinde bilge kadına başvurmuştur. Anladığım kadarıyla bu kadın, Göl Kapısı önündeki falcı ve kahve falı bakan yaşlı Rauerin’den başkası olamaz. İnsanlar üzerinde düşmanca etkiler yaratan gizli sanatların gerçekten var olduğu da inkâr edilemez; eskilerin yazılarında bile bunlardan söz edilir. Ama Matmazel Veronika’nın Semender’in zaferi ve Anselmus’un Yeşil Yılan’la birleşmesi hakkında anlattıkları olsa olsa şiirsel bir alegori; öğrenciden bütünüyle ayrılışını anlattığı bir şiir gibidir.» «İstediğinize inanın, sevgili Saray Müşaviri!» diye araya girdi Veronika. «Belki de pek saçma bir düş sayarsınız.» «Hayır, hiç de öyle saymıyorum,» diye karşılık verdi Saray Müşaviri Heerbrand. «Anselmus’un da onu her türlü çılgınlığa kışkırtıp sürükleyen gizli güçlerin etkisinde olduğunu biliyorum.» Müdür Yardımcısı Paulmann artık kendini tutamadı, patladı: «Durun, Tanrı aşkına, durun! Yoksa yine o lanet olası punçtan fazla mı kaçırdık, ya da Anselmus’un deliliği mi bize bulaşıyor? Saray Müşaviri, siz de ne saçmalıyorsunuz? Yine de beyninizde dolaşan şeyin aşk olduğuna inanacağım; evlilikle yakında geçer. Yoksa sizin de bir gün deliliğe kapılmanızdan korkar, saygıdeğer Saray Müşaviri; anne babanın kötülüğünü miras alabilecek soyunuz için kaygılanırdım. «Neyse, bu mutlu birlikteliğe baba duası veriyor, gelinle damadın öpüşmesine izin veriyorum.» Hemen öpüştüler; sofraya konmuş çorba soğumadan nişanları resmen yapılmıştı. Birkaç hafta sonra Heerbrand Saray Müşaviri’nin eşi, daha önce zihninde canlandırdığı gibi, Neumarkt’taki güzel bir evin cumbasında oturuyor, önünden geçerken yukarıya gözlüklerini doğrultan zarif beyefendilere gülümseyerek bakıyordu. Beyefendiler, «Saray Müşaviri Heerbrand’ın eşi gerçekten ilahi bir kadın!» diyorlardı. — —

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…