Altın Saksı kitap kapağı

6. bölüm / 12

Altıncı Nöbet

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Altıncı Nöbet

ALTINCI NÖBET
Arşivci Lindhorst’un bahçesi ve birkaç alaycı kuş. — Altın Saksı. — İngiliz el yazısı. — Aşağılık horoz ayakları. — Ruhlar prensi.

“Ama belki de,” diye geçirdi içinden öğrenci Anselmus, “Bay Conradi’de biraz fazla iştahla içtiğim o pek ince, sert mide likörü, Arşivci Lindhorst’un kapısında beni korkutan bütün o çılgın hayalleri yaratmıştır. Öyleyse bugün ayık kalacağım; başıma gelebilecek başka bütün belalara da göğüs gereceğim.” Tıpkı Arşivci Lindhorst’u ilk kez ziyaret etmeye hazırlandığı gün gibi, tüy kalemle çizdiği resimleriyle hat yazısı örneklerini, mürekkep çubuklarını ve iyice sivriltilmiş karga tüyü kalemlerini yanına aldı. Tam kapıdan çıkacaktı ki gözü, Arşivci Lindhorst’un kendisine verdiği sarı likör şişesine takıldı. Yaşadığı bütün o tuhaf serüvenler yeniden canlı renklerle zihninden geçti; tarifsiz bir haz ve acı duygusu göğsünü yardı. İstemeden, pek kederli bir sesle, “Ah, ben Arşivci’ye yalnız seni görmek için gitmiyor muyum, ey güzel, sevimli Serpentina?” diye haykırdı. O an, Serpentina’nın sevgisi, girişmek zorunda kalacağı zorlu ve tehlikeli bir işin ödülü olabilirmiş gibi geldi ona; bu iş de Lindhorst’un el yazmalarını kopyalamaktan başka bir şey değildi. Eve girerken, hatta daha kapıdayken bile geçen seferki gibi türlü tuhaflıklarla karşılaşabileceğinden emindi. Artık Conradi’nin mide ilacını düşünmüyordu; bunun yerine, tunç kaplama elmacı kadın kendisine sırıtmaya kalkarsa Arşivci’nin öğüdüne göre davranabilmek için likörü hızla yeleğinin cebine koydu. Sivri burun gerçekten de hemen ortaya çıkmadı mı? Tam saat on ikide tokmağı tutmak üzereyken kedinin gözleri kapı kolundan parlamadı mı? Daha fazla düşünmeden likörü o uğursuz suratın üzerine püskürttü. Surat anında dümdüz olup parladı; yuvarlak, ışıl ışıl bir kapı tokmağına dönüştü. Kapı açıldı, evin her yanındaki çanlar pek hoş bir ezgiyle çalmaya başladı: “Çın çın — delikanlı — çabuk — çabuk — sıçra — sıçra — çın çın.” Güvenle geniş ve güzel merdivenlerden çıktı; evin içinden yayılan nadir tütsünün kokusunu içine çekti. Koridorda kararsızca durakladı, çünkü güzel kapılardan hangisini çalacağını bilemiyordu. O sırada Arşivci Lindhorst, geniş bir damasko sabahlıkla dışarı çıktı ve “Nihayet sözünüzü tuttuğunuza sevindim, Bay Anselmus. Ardım sıra gelin; sizi hemen laboratuvara götürmem gerek,” dedi. Uzun koridordan hızla ilerleyip küçük bir yan kapıyı açtı; kapı başka bir geçide çıkıyordu. Anselmus güvenle Arşivci’nin peşinden yürüdü. Geçitten bir salona, daha doğrusu muhteşem bir seraya çıktılar. İki yanda tavana kadar türlü nadide, harikulade çiçekler, hatta yaprakları ve çiçekleri tuhaf biçimli büyük ağaçlar yükseliyordu. Nereden geldiği anlaşılmayan büyülü, göz kamaştırıcı bir ışık her yanı aydınlatıyordu; ortada hiç pencere yoktu. Öğrenci Anselmus çalıların ve ağaçların arasına baktıkça, uzaklarda uzayıp giden uzun geçitler görür gibi oluyordu. Sık servi kümelerinin koyu karanlığında mermer havuzlar parıldıyordu; havuzlardan tuhaf heykeller yükseliyor, kristal fıskiyelerden sıçrayan sular şırıl şırıl parlayan zambak kadehlerine dökülüyordu. Harikulade bitkilerin ormanında tuhaf sesler hışırdıyor, fısıldaşıyor; güzel kokular yükselip alçalıyordu. Arşivci ortadan kaybolmuştu; Anselmus’un önünde yalnızca devasa bir ateş zambağı çalısı duruyordu. Periler bahçesinin manzarası ve tatlı kokuları başını döndürdü; Anselmus büyülenmiş gibi olduğu yerde kaldı. Derken her yandan kıkırdamalar, kahkahalar yükseldi; incecik sesler onunla alay edip takıldı: “Öğrenci bey, öğrenci bey! Nereden çıktınız? Neden böyle süslenip püslenmişsiniz, Bay Anselmus? Bizimle biraz gevezelik etmek ister misiniz; büyükannenin yumurtayı kuyruğuyla ezdiği, yaverin de pazar günü giydiği yeleğine bir leke kondurduğu hikâyeyi anlatsak? Sığırcık Baba’dan öğrendiğiniz yeni aryayı ezberlediniz mi, Bay Anselmus? Cam perukla kâğıttan yapılmış kıvrık çizmelerin içinde pek komik görünüyorsunuz!” Sesler her köşeden yükseliyor, kıkırdıyor, takılıyordu. Hatta artık çevresinde dolanan çeşit çeşit rengârenk kuşları fark eden öğrencinin hemen yanı başından bile sesleniyor, kahkahalarla onu alaya alıyorlardı. Tam o sırada ateş zambağı çalısı ona doğru yürüdü; Anselmus, sarı kırmızı parıltılı, çiçek desenli sabahlığının kendisini yanılttığı kişinin Arşivci Lindhorst olduğunu gördü. “Kusura bakmayın, sevgili Bay Anselmus,” dedi Arşivci. “Sizi orada bırakıp kısa süreliğine, bu gece çiçeklerini açacak güzel kaktüsüme bakmaya gitmiştim. Küçük bahçemi nasıl buldunuz?” “Aman Tanrım, burası anlatılamayacak kadar güzel, saygıdeğer Arşivci,” diye karşılık verdi öğrenci, “ama rengârenk kuşlar benim zavallı hâlimle fazlasıyla alay ediyorlar!” “Bu ne gevezelik böyle?” diye öfkeyle çalılıkların içine seslendi Arşivci. O sırada iri, gri bir papağan uçarak geldi. Arşivci’nin yanındaki mersin dalına kondu; eğri gagasının üstüne oturan gözlüğün ardından ona son derece ciddi ve ağırbaşlı bir tavırla bakıp gakladı: “Kusura bakmayın, Arşivci Bey. Yaramaz oğlanlarım yine pek coştu ama bunda öğrenci beyin de suçu var; çünkü—” “Yeter, yeter!” diye sözünü kesti Arşivci. “Bu haylazları tanıyorum; ama dostum, onları daha iyi hizaya sokmalısın!” “— Hadi ilerleyelim, Bay Anselmus!” Arşivci, tuhaf biçimde döşenmiş daha nice odadan geçti; öğrenci ona zar zor yetişiyor, göz kamaştırıcı, garip biçimli mobilyalarla her yanı dolduran başka bilinmedik eşyalara ancak şöyle bir bakabiliyordu. Nihayet büyük bir odaya girdiler. Arşivci başını kaldırıp durdu; böylece Anselmus, salonun sade süslemesinin sunduğu güzel manzaranın tadını çıkaracak vakit buldu.

Altın saksının altında Arşivci, Anselmus ve Serpentina

Gök mavisi duvarlardan, kocaman yaprakları ışıl ışıl zümrütler gibi parıldayarak tavana doğru kıvrılan yüksek palmiye ağaçlarının altın tunç gövdeleri yükseliyordu. Odanın ortasında, koyu tunçtan dökülmüş üç Mısır aslanının üstünde bir porfir levha duruyordu; levhanın üzerine sade bir altın saksı konmuştu. Anselmus onu görür görmez gözlerini bir daha üzerinden alamadı. Işıltılı, cilalı altının üzerinde binlerce yansıma içinden çeşit çeşit suretler beliriyor gibiydi. Kimi zaman kendisini, kollarını özlemle açmış hâlde görüyordu — ah, mürver çalısının yanı başında — Serpentina ona sevimli gözleriyle bakarak kıvrıla kıvrıla ilerliyordu. Anselmus çılgınca bir coşkuyla kendinden geçmişti. “Serpentina! Serpentina!” diye yüksek sesle haykırdı. Arşivci Lindhorst hemen dönüp, “Ne demek istiyorsunuz, sevgili Bay Anselmus? Kızımı çağırmaya tenezzül ediyorsunuz sanırım; oysa evimin öteki ucundaki odasında, piyano dersi yapıyor. Hadi, devam edelim!” dedi. Anselmus, önünde yürüyen Arşivci’yi neredeyse kendinden geçmiş bir hâlde izledi; Arşivci onu elinden sertçe tutup, “İşte geldik!” diyene kadar artık hiçbir şey görmedi, hiçbir şey duymadı. Anselmus rüyadan uyanır gibi oldu ve kendisini çevresi kitap dolaplarıyla kuşatılmış, sıradan bir kütüphane ya da çalışma odasından hiçbir farkı olmayan yüksek tavanlı bir odada buldu. Ortada büyük bir çalışma masası, önünde de minderli bir koltuk vardı. “Şimdilik,” dedi Arşivci Lindhorst, “burası sizin çalışma odanız. Birdenbire kızımın adını haykırdığınız öteki mavi kütüphane salonunda da çalışıp çalışmayacağınızı henüz bilmiyorum. Ama önce size vereceğim işi gerçekten dileğime ve ihtiyacıma uygun biçimde yapabilecek misiniz, bunu görmek istiyorum.” Öğrenci Anselmus artık kendine iyice güvenmişti. Olağanüstü yeteneğinin Arşivci’yi çok memnun edeceğine inanarak, içinden gelen bir gururla çizimlerini ve yazılarını cebinden çıkardı. Arşivci, zarif İngiliz el yazısıyla yazılmış ilk sayfayı görür görmez tuhafça gülümsedi ve başını salladı. Sonraki her sayfada da aynı şeyi tekrarladı. Öğrenci Anselmus’un yüzüne kan hücum etti; gülümseme sonunda alaycı ve küçümseyici bir hâl alınca öfkeyle patladı: “Arşivci Bey, mütevazı yeteneklerimden pek memnun görünmüyorsunuz?” “Sevgili Bay Anselmus,” dedi Arşivci Lindhorst, “güzel yazı sanatına gerçekten büyük yatkınlığınız var; fakat anlaşılan şimdilik becerinizden çok gayretinize, iyi niyetinize güvenmem gerekecek. Kullandığınız malzemeler de pek elverişsiz olmuş olabilir.” Öğrenci Anselmus, daha önce herkesçe takdir edilmiş yazı ustalığından, Çin mürekkebinden ve özenle seçilmiş karga tüyü kalemlerinden uzun uzun söz etti. Bunun üzerine Arşivci Lindhorst İngilizce yazdığı sayfayı ona uzatıp, “Kendiniz karar verin!” dedi. Anselmus, kendi el yazısını böylesine kötü görünce yıldırım çarpmışa döndü. Harflerin çizgilerinde hiçbir yuvarlaklık, kalem basıncında hiçbir tutarlılık, büyük ve küçük harfler arasında hiçbir oran yoktu. Üstelik okul çocuğunun karalaması gibi aşağılık horoz ayakları, başka bakımlardan fena sayılmayacak satırı sık sık bozuyordu. “Bir de,” diye sürdürdü Arşivci Lindhorst, “mürekkebiniz kalıcı değil.” Parmağını su dolu bir bardağa batırıp harflerin üzerine hafifçe dokundurunca yazıdan eser kalmadı. Anselmus’un boğazını bir canavar sıkıyormuş gibi oldu; tek kelime çıkaramadı. Elinde o talihsiz sayfayla öylece dikilirken Arşivci kahkahayla güldü. “Bunu dert etmeyin, sevgili Bay Anselmus. Şimdiye dek başaramadığınız şeyler belki burada, benim yanımda yoluna girer; hem elinizde, alışık olduğunuzdan çok daha iyi malzeme olacak. Gönül rahatlığıyla başlayın!” Arşivci önce kendine özgü keskin kokusu olan akışkan siyah bir madde, tuhaf renkli ve sivri uçlu kalemler, özel beyazlıkta ve pürüzsüzlükte bir kâğıt; ardından kilitli bir dolaptan Arapça bir el yazması getirdi. Anselmus çalışmaya oturur oturmaz odadan çıktı. Öğrenci Anselmus daha önce de birçok kez Arap yazısı kopyalamıştı; bu yüzden ilk görevin üstesinden gelmek ona pek zor görünmedi. “Güzel İngiliz el yazıma horoz ayakları nasıl karıştı, bunu Tanrı’yla Arşivci Lindhorst bilir,” dedi, “ama benim elimden çıkmadığına yemin edebilirim.” Parşömen üzerine düzgünce yazdığı her kelimeyle cesareti, onunla birlikte de becerisi arttı. Bu kalemlerle yazmak gerçekten çok güzeldi; gizemli mürekkep, göz kamaştıracak kadar beyaz parşömenin üzerinde kuzgun kanadı gibi kara ve kolayca akıyordu. Dikkatle ve büyük bir gayretle çalıştıkça, yalnız odada bulunmak ona giderek daha güven verici gelmeye başladı. Memnuniyetle tamamlamayı umduğu işe kendini iyice vermişti ki saat tam üçte Arşivci, onu yan odada hazır edilmiş öğle yemeğine çağırdı. Yemekte Arşivci Lindhorst’un keyfi olağanüstü yerindeydi. Öğrenci Anselmus’un arkadaşları, müdür yardımcısı Paulmann ve sicil memuru Heerbrand’ı sordu; özellikle de Heerbrand hakkında anlatacak pek çok eğlenceli hikâyesi vardı. Güzel, yıllanmış Ren şarabı Anselmus’un pek hoşuna gitti ve onu her zamankinden daha konuşkan yaptı. Saat tam dörtte kalkıp işinin başına geçti. Arşivci Lindhorst bu dakikliğinden memnun kalmış gibiydi. Yemekten önce Arapça işaretleri kopyalamayı başarmışsa, şimdi işi çok daha iyi yürütüyordu; yabancı yazının kıvrımlı çizgilerini böylesine hızlı ve kolayca kopyalayabilmesine kendisi bile şaşırıyordu. Ama sanki ruhunun derinliklerinden anlaşılır sözlerle bir ses fısıldıyordu: “Ah! Onu aklında ve düşüncelerinde taşımasan, sevgisine inanmasan bunu başarabilir miydin?” O sırada odanın içinden çok hafif, fısıltıyı andıran kristal sesleri geçti: “Yakındayım sana — yakında — çok yakında! Sana yardım ediyorum — cesur ol — metin ol, sevgili Anselmus! Seninle birlikte çabalıyorum ki benim olasın!” Bu sesleri içi coşkuyla dolarak duydukça, bilinmedik işaretler Anselmus’a giderek daha anlaşılır gelmeye başladı. Özgün metne bakmasına neredeyse gerek kalmamıştı; işaretler sanki çoktan solgun bir yazıyla parşömene düşmüş, onun da yalnızca usta eliyle üzerlerinden siyah mürekkep geçmesi kalmıştı. Tatlı, teselli edici sesler ve hafif, narin bir esinti çevresini sararken çalışmayı sürdürdü; saat altıyı vurup Arşivci Lindhorst odaya girene dek. Arşivci tuhaf bir gülümsemeyle masaya yaklaştı. Anselmus sessizce ayağa kalktı; Arşivci hâlâ ona alaycı bir sırıtışla bakıyordu. Ama kopyaya göz atar atmaz gülümsemesi derin ve törensel bir ciddiyet içinde kayboldu; yüzünün bütün kasları gerildi. Az sonra artık aynı kişi değilmiş gibiydi. Eskiden parıldayan ateş saçan gözleri şimdi Anselmus’a tarif edilemez bir şefkatle bakıyordu; solgun yanaklarına hafif bir pembelik yayıldı. Ağzını sımsıkı kapatan alaycı ifade gitmiş, yumuşak biçimli zarif dudakları insanın içine işleyen bilgece sözleri dile getirmek üzere aralanmıştı. Bütün görünüşü daha uzun ve daha vakur olmuştu; bol sabahlığı geniş kıvrımlarıyla göğsüne ve omuzlarına bir kral pelerini gibi dökülüyor, yüksek ve açık alnına düşen beyaz buklelerinin arasından ince bir altın çember geçiyordu. “Genç adam,” dedi Arşivci ciddi bir sesle, “genç adam, sen daha farkına varmadan, en değerli, en kutsal varlığıma bağlayan gizli bağların hepsini anladım! Serpentina seni seviyor; düşman güçlerin uğursuz ipliklerini ördüğü tuhaf yazgı, ancak Serpentina senin olduğunda ve onun malı olan altın saksı sana zorunlu çeyiz olarak verildiğinde gerçekleşecek. Ama daha yüce bir yaşamdaki mutluluğun ancak mücadeleyle doğar. Düşman ilkeler sana saldırıyor; seni utançtan ve yıkımdan ancak sınamalara direnecek iç gücün kurtarabilir. Burada çalışırken çıraklık dönemini geçiriyorsun. İnançla bilgi seni yakındaki hedefe ulaştıracak; yeter ki başlamak zorunda kaldığın şeye sıkıca sarıl. Seni seven onu yüreğinde sadakatle taşı; o zaman altın saksının harikulade mucizelerini görecek ve sonsuza dek mutlu olacaksın. Hoşça kal! Arşivci Lindhorst yarın saat on ikide çalışma odanda seni bekliyor olacak. Hoşça kal!” Arşivci, öğrenci Anselmus’u usulca kapıdan dışarı çıkardıktan sonra kapıyı kilitledi. Anselmus, yemek yedikleri odadaydı; bu odanın tek kapısı koridora açılıyordu. Harikulade görüntülerden sersemlemiş hâlde evin ön kapısında dururken üstünde bir pencere açıldı. Yukarı baktı: Arşivci Lindhorst’tu; daha önce gördüğü gibi, beyazımsı gri ceketini giymiş, bildik hâlindeydi. “Hayrola, sevgili Bay Anselmus, ne düşünüyorsunuz öyle? Bahse girerim Arapça aklınızdan çıkmıyor! Müdür yardımcısı Paulmann’ın yanına gidecek olursanız ona selamımı söyleyin; yarın tam saat on ikide yine gelin. Bugünkü ücretiniz sağ yelek cebinizde.” Öğrenci Anselmus, gerçekten de gösterilen cebinde parlak bir sikke taler buldu; ama buna hiç sevinmedi. “Bütün bunların sonu ne olacak, bilmiyorum,” diye geçirdi içinden. “Beni yalnızca çılgın bir yanılsama, bir hayalet sarmış olsa bile sevimli Serpentina içimde yaşıyor, içimde deviniyor. Ondan vazgeçmeden önce her şeyiyle yok olmayı yeğlerim; çünkü içimdeki düşüncenin sonsuz olduğunu ve hiçbir düşman ilkenin onu yok edemeyeceğini biliyorum. Ama bu düşünce Serpentina’nın sevgisinden başka nedir ki?”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…