Giriş Bölümü

O sabah okulun havası tuhaftı.

Yalın Koleji normalde sabahları gürültülü olurdu. Koridorda koşanlar, kantine yetişmeye çalışanlar, son dakika ödevini arkadaşından kopyalayanlar. Herkes bir yerlere yetişirdi.

Ama o gün öyle değildi.

Okulun önünde küçük bir kalabalık toplanmıştı. Öğrenciler gruplar halinde durmuş, fısıltıyla konuşuyordu. Kimse tam olarak ne olduğunu söylemiyordu ama herkesin yüzünde aynı ifade vardı. Şaşkınlık.

Ömer okul kapısından içeri girdiğinde bunu hemen fark etti.

Bir şey olmuştu.

Normalde insanlar sabah sabah bu kadar sessiz olmazdı.

Tam o sırada arkasından bir ses geldi.

“Ömer.”

Cihan’dı.

Ömer dönüp ona baktı.

“Ne var?”

Cihan’ın yüzünde her zamanki rahat ifade yoktu. Biraz gergin görünüyordu.

“Duymadın mı?” dedi.

Ömer kaşlarını çattı.

“Neyi?”

Cihan kısa bir süre sustu. Sanki söylemek istemiyormuş gibiydi.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Nil”

Ömer’in bakışları sertleşti.

“Nil’e ne olmuş?”

Cihan derin bir nefes aldı.

“Ölmüş.”

Ömer birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sanki o kelimeyi anlamaya çalışıyordu.

“Ne diyorsun sen?” dedi sonunda.

Cihan omuz silkti.

“Sabah bulmuşlar.”

“Nasıl yani?”

“Bilmiyorum. Ama normal bir şey değilmiş.”

Ömer bir şey söylemeden okulun içine doğru yürümeye başladı. Cihan da onunla birlikte geldi.

Koridorlar dolmaya başlamıştı ama herkes aynı şeyi konuşuyordu.

“Bodrum katında olmuş.”

“Merdivenlerde bulmuşlar.”

“Birisi itmiş olabilir mi?”

Fısıltılar her yerdeydi.

Ömer sınıfların olduğu koridora geldiğinde Buse’yi gördü. Kapının önünde duruyordu. Yüzü normalden daha solgundu.

Ömer yaklaşınca hemen konuştu.

“Duydun mu?”

“Evet,” dedi Ömer.

Buse başını iki yana salladı.

“İnanamıyorum.”

“Sen Nil’le konuşuyor muydun?”

Buse kısa bir an düşündü.

“Dün konuştuk.”

Ömer hemen ona baktı.

“Ne hakkında?”

“Normal şeyler ama biraz tuhaftı.”

Tam o sırada Selin ve Cihan da yanlarına geldi. Birkaç saniye sonra Derin de koridorda belirdi.

Selin kollarını bağladı.

“Bütün okul bunu konuşuyor.”

Cihan başını salladı.

“Polis gelmiş galiba.”

Buse şaşkınlıkla baktı.

“Gerçekten mi?”

“Öyle diyorlar.”

O sırada Derin hiçbir şey söylemiyordu. Sadece koridorda olan biteni izliyordu.

Ömer ona baktı.

“Sen neden bu kadar sessizsin?”

Derin birkaç saniye düşündü.

Sonra sakin bir şekilde konuştu.

“Çünkü bu bana pek kaza gibi gelmiyor.”

Bir an herkes sustu.

Buse kaşlarını çattı.

“Ne demek istiyorsun?”

Derin telefonunu cebinden çıkardı.

Ekrana kısa bir süre baktı.

Sonra telefonu kapattı.

“Nil ölmeden önce birine mesaj atmış.”

Cihan hemen sordu.

“Kime?”

Derin gözlerini grubun üzerinde gezdirdi.

Yavaşça konuştu.

“Bilmiyorum.”

Herkes biraz rahatlamış gibi oldu.

Ama Derin devam etti.

“Fakat mesajın gönderildiği numara”

Kısa bir duraksama oldu.

“bizden birine ait.”