2. Bölüm

Nil’in ölümü okulun ritmini bozmuştu.

Yalın Koleji her zamanki gibi derslerine devam ediyordu ama kimsenin aklı sınıfta değildi. Öğretmenler konuları anlatıyor, öğrenciler defterlerini açıyordu ama gözler sürekli kapıya, pencerelere ya da telefonlara kayıyordu.

Herkes aynı şeyi düşünüyordu.

Nil gerçekten merdivenden düşmüş olabilir miydi?

Öğle arasından sonra sınıfta garip bir sessizlik vardı.

Cihan sandalyesini iki ayağı üzerinde sallıyordu. Elindeki kalemle defterine bir şeyler karalıyordu ama aslında çizdiği şeylerin hiçbir anlamı yoktu.

Ömer bunu fark etti.

“Düşeceksin,” dedi.

Cihan başını kaldırdı.

“Ne?”

“Sandalye.”

Cihan hafifçe güldü ama yine de sandalyesini yere indirdi.

“Bugün ders dinleyebilecek misin?” diye sordu.

Ömer omuz silkti.

“Zor.”

Cihan defterini kapattı.

“Derin’in söylediği şey kafamı kurcalıyor.”

Ömer ona baktı.

“Mesaj mı?”

“Evet.”

“Benim de.”

Tam o sırada Selin arkasındaki sıradan eğildi.

“Ne konuşuyorsunuz?”

Cihan başını ona çevirdi.

“Nil’in mesajı.”

Selin gözlerini hafifçe kıstı.

“Derin kesin bir şey biliyor.”

Ömer sessizce düşündü.

Selin haklıydı.

Derin bir şeyi fark ettiğinde genelde doğru çıkardı.

Ders bitiminde koridor tekrar kalabalıklaşmıştı.

Öğrenciler sınıflardan çıkıyor, gruplar halinde konuşarak yürüyordu.

Buse dolabının önünde duruyordu. Kitaplarını çantasına yerleştirirken Selin yanına geldi.

“Sen gerçekten dün Nille konuştun mu?” diye sordu.

Buse başını salladı.

“Evet.”

Selin biraz daha yaklaştı.

“Garip bir şey söyledi mi?”

Buse düşündü.

“Tam olarak değil.”

“Nasıl yani?”

“Bir şey anlatacaktı ama vazgeçti.”

Selin kaşlarını çattı.

“Neden?”

“Bilmiyorum.”

Buse bir an durdu.

Sonra yavaşça ekledi:

“Sanki birinden korkuyor gibiydi.”

Selin’in yüzündeki ifade ciddileşti.

“Kimden?”

Buse başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum.”

Okulun arka bahçesinde Karan ve Tolga bankta oturuyordu.

Tolga telefonunda bir şeylere bakıyordu.

“Her yerde aynı haber,” dedi.

Karan başını kaldırdı.

“Ne haberi?”

“Nil.”

Karan bir şey söylemedi.

Tolga ona baktı.

“Sen Nil’i tanıyor muydun?”

Karan omuz silkti.

“Okuldan.”

“Yakın değildiniz yani.”

“Hayır.”

Tolga telefonu cebine koydu.

“Bodrum merdivenleri garip bir yer.”

Karan kaşlarını kaldırdı.

“Ne demek istiyorsun?”

Tolga etrafına baktı.

“Orası akşamları karanlık olur.”

Karan sessiz kaldı.

Tolga devam etti.

“Düşmesi için biriyle tartışıyor olması lazım.”

Karan yavaşça sordu.

“Yani biri itmiş olabilir diyorsun?”

Tolga omuz silkti.

“Bilmiyorum.”

O sırada okulun içinde, üst kattaki boş koridorda Derin tek başına yürüyordu.

Elinde telefonu vardı.

Bir mesaj ekranına bakıyordu.

Nil’in attığı son mesaj.

“Onu gördüm.”

Derin birkaç saniye düşündü.

Sonra ekranı aşağı kaydırdı.

Mesajın gönderildiği numaraya baktı.

Bu numarayı ilk gördüğünde tanıyamamıştı.

Ama şimdi

Bir şey fark etmişti.

Derin’in kaşları hafifçe çatıldı.

“İmkânsız” diye mırıldandı.

Tam o anda arkasından bir ses geldi.

“Derin.”

Derin hızla döndü.

Koridorun sonunda birisi duruyordu.

Yasmin.

Kollarını bağlamış, sakin bir şekilde ona bakıyordu.

“Ne yapıyorsun burada?” diye sordu Yasmin.

Derin telefonu cebine koydu.

“Hiç.”

Yasmin birkaç adım yaklaştı.

“Nil’in mesajına mı bakıyordun?”

Derin’in gözleri hafifçe daraldı.

“Bunu nereden biliyorsun?”

Yasmin gülümsedi.

“Çünkü herkes bunu konuşuyor.”

Derin sessiz kaldı.

Yasmin ona dikkatle baktı.

Sonra yavaşça söyledi:

“Bir şey buldun, değil mi?”

Derin cevap vermedi.

Yasmin birkaç saniye bekledi.

Sonra hafifçe başını eğdi.

“Dikkatli ol,” dedi.

Derin kaşlarını çattı.

“Neden?”

Yasmin arkasını dönmeye başladı.

“Çünkü Nil de bir şey bulmuştu.”

Derin’in kalbi bir an hızlandı.

Yasmin birkaç adım attıktan sonra durdu.

Başını hafifçe yana çevirdi.

Ve son bir cümle söyledi.

“Ve bak başına ne geldi.”