4. Bölüm

Derin telefondaki mesajı birkaç saniye boyunca izledi.

“Araştırmayı bırak.”

Altındaki cümle ise daha da ağırdı.

“Yoksa Nil gibi olursun.”

Kalbi biraz hızlanmıştı ama yüzünde bunu belli eden bir ifade yoktu. Derin genelde böyleydi. İçinde ne olursa olsun dışarıdan sakin görünürdü.

Telefonu kapattı.

Birisi onu korkutmaya çalışıyordu.

Ama Derin korkan biri değildi.

—

O sırada okulun bahçesinde Ömer ve Cihan yürüyordu.

Cihan hâlâ Nil konusunu düşünüyordu.

“Bir şey diyeyim mi?” dedi.

Ömer ona baktı.

“Ne?”

Cihan etrafına göz attı.

“Bu iş kazaya benzemiyor.”

Ömer başını hafifçe eğdi.

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum.”

Cihan kaşlarını kaldırdı.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Peki neden?”

Ömer birkaç saniye düşündü.

“Çünkü herkes çok gergin.”

Cihan güldü.

“Birisi öldü tabii ki gergin olacaklar.”

Ömer başını iki yana salladı.

“Hayır. Başka bir şey var.”

Cihan meraklandı.

“Ne gibi?”

Ömer yavaşça söyledi.

“Sanki bazı insanlar bir şey saklıyor.”

—

Bahçenin diğer tarafında Buse ve Selin bankta oturuyordu.

Selin yere düşen bir yaprağı ayağıyla oynatıyordu.

“Yasmin neden bize bakıyordu?” dedi.

Buse omuz silkti.

“Bilmiyorum.”

Selin başını kaldırdı.

“Onu hiç sevmedim zaten.”

Buse hafifçe gülümsedi.

“Bu yeni bir şey değil.”

Selin derin bir nefes aldı.

“Nil’in ölümüyle ilgili bir şeyler biliyor olabilir.”

Buse başını iki yana salladı.

“Belki.”

Selin birkaç saniye düşündü.

Sonra yavaşça söyledi.

“Derin’e sormamız lazım.”

—

Okulun arka tarafında Tolga ve Karan hâlâ konuşuyordu.

Tolga yere taş tekmeliyordu.

“Polis gerçekten bodrumu kapatmış.”

Karan başını kaldırdı.

“Evet.”

Tolga ona baktı.

“Oraya gidip bakmak istemiyor musun?”

Karan kaşlarını çattı.

“Niye?”

Tolga omuz silkti.

“Merak.”

Karan birkaç saniye düşündü.

Sonra kısa bir cevap verdi.

“Gel.”

Tolga şaşırdı.

“Ciddi misin?”

Karan arkasını dönüp yürümeye başladı.

“Evet.”

—

Okulun içinde Derin merdivenlerden aşağı iniyordu.

Bodrum katına giden merdivenler genelde kullanılmazdı. Okulun eski depo odaları oradaydı.

Ama bugün o merdivenler çok daha farklı görünüyordu.

Bir öğrencinin öldüğü yer.

Derin birkaç basamak daha indi.

Tam o sırada yukarıdan ayak sesleri geldi.

Ömer ve Cihan merdiven başında durmuştu.

Cihan şaşırdı.

“Derin?”

Derin yukarı baktı.

“Ne yapıyorsun?”

Ömer merdivenlere baktı.

“Sen ne yapıyorsun?”

Derin kısa bir cevap verdi.

“Bakıyorum.”

Cihan gülmeye çalıştı ama sesi pek çıkmadı.

“Bodrum mu?”

Derin başını salladı.

“Evet.”

Ömer birkaç saniye düşündü.

Sonra merdivenlerden inmeye başladı.

Cihan da peşinden geldi.

Üçü birlikte bodrum katına ulaştı.

Koridor karanlıktı.

Tavandaki lambalardan sadece biri yanıyordu.

Duvarlar soğuk ve griydi.

Cihan fısıldadı.

“Burası bayağı ürkütücü.”

Derin merdivenlerin olduğu köşeye baktı.

Orası polis şeridiyle kapatılmıştı.

Sarı şeritler karanlık koridorda daha da dikkat çekiyordu.

Ömer birkaç adım yaklaştı.

Yerde hâlâ bir şeyler vardı.

Tebeşirle çizilmiş bir sınır.

Nil’in bulunduğu yer.

Cihan yavaşça konuştu.

“Burada olmuş demek.”

Derin merdivenlere baktı.

Sonra yere.

Bir şey fark etmişti.

“Durun,” dedi.

Ömer hemen ona döndü.

“Ne oldu?”

Derin merdivenin üçüncü basamağını işaret etti.

“Buna bakın.”

Cihan eğildi.

“Ne var?”

Basamağın kenarında küçük bir çizik vardı.

Sanki biri sert bir şekilde sürüklenmiş gibi.

Ömer kaşlarını çattı.

“Bu düşmeye benzemiyor.”

Derin yavaşça başını salladı.

“Evet.”

Cihan yutkundu.

“Yani”

Derin cümleyi tamamladı.

“Nil düşmedi.”

Koridor bir anda daha da sessizleşmiş gibiydi.

Ömer merdivenlere baktı.

Sonra yavaşça söyledi.

“Birisi onu buraya getirdi.”

Tam o anda bodrumun karanlık koridorundan bir ses geldi.

Ayak sesi.

Üçü aynı anda başlarını çevirdi.

Koridorun sonunda bir gölge duruyordu.

Ve o kişi yavaşça ışığın altına çıktı.

Burçak.