Geldin Mi?

TEODEN HİKAYESİ PART XXIX

Korna çalan pahalı araba yavaşça yaklaştı ve durdu.
Kapı açıldı kalbim ağzımda atıyordu.

Arabadan inen Teoman'dı. Onu en son bir kaç gün önce görmüştüm ama kalbim parçalandı sanki.

İkimizin ayaklarının yanına düştü tüm parçalar. Sıkıştı kalbim. Onu görmeyi beklemiyordum.

Hemde son olanlardan sonra nasıl olurda onun yüzüne bakarım. Yapamam.

Neden gelmişti ki?

Nerden biliyor ki burada olduğumu?

-Sakin ol Deniz Kızı yabancı değil Teoman.

Hala ona biber gazımı doğrultmuş bir şekilde duruyordum.

Ona yakın davranamazdım.
Yapamazdım bunu ona.
Ben ona en büyük aptallığı ihaneti yapmıştım. Oysa bunu bilmeden hala bana Deniz Kızı diyordu. Bilse Deniz bile demezdi...

-Yeteri kadar yabancısın.

Dediğimde boğazımdan aşağı bir hançer indi göğsüme doğru.

Yüzünün düşüşü en şiddetli deprem kadar etkiliydi. Ama yine de o gülümsemeye çalışarak.

-Yapma bir kaç günle unutmadın dimi beni?

-Deniz Kızı demeyecektin?,, dedim bir anda kendime engel olmadım adeta onun cevabını duymazcasına.

-Hı?

Oda şaşırmıştı sorum karşısında. Onunda beklemediği bir soruydu.

-Hiç,defol burdan ne işin var burda?

Diyerek battığım yerden çıkmaya çalıştım.

-Sana Deniz Kızı demeyi özledim. Olamaz mı?

İşte bittiğim noktadayım neden yapıyor ki bunu.. Ben ondan gelecek hiçbir şeyi hak etmiyordum.

-Kes sesini. Git burdan görmek istemiyorum seni.

-Gidemem.

-Sebep?

-Çünkü baban seni bana emanet etti de ondan.

-Ne saçmalıyorsun ya sen?

-Babanın attığı mesaja bir daha bak Deniz Kızı.

-Sana inanmıyorum.

-O zaman babanın attığı mesaja inan.

-Saçmalamayı bırakta defol git.

-Telefonuna bakar mısın?

-Sebep?

-Ya Deniz Kızı beni dinlemediğini bu kadar belli etme. Babanın attığı mesaja bakacaksın.

İstemeden de olsa gözüm telefonuma kaydı. Mesaj vardı okunmamış.

Biraz uzaklaştım ondan.

Tıkladım mesaja

Babam
-Kızım Teoman'ı aradım tek kalma bu gece. İstersen Akkayalara git. Ya da Teoman seninle bizim eve gelsin dikkat edin, aklım sende kalmasın.

-Baba ne diyorsun ya ne Teoman'ı yok daha neler ben bakarım başımın çaresine. Hiç gerek yok.

Hemen mesajı gönderdim babama. Ama tek tik. Hadi ama...

Aradım hemen ama ulaşılamıyordu kapatmış mıydı telefonunu?

Yoksa bunlar mı bir şey yaptı?

Hemen Teoman'a ilerledim.

-Babama bir şey mi yaptınız?
-Açmıyor telefonumu.

-Hayır Deniz Kızı. Babanın mesajını gördüysen gidelim mi artık.

-Yalan söylüyorsun bir şey yaptınız ona.
-Bir mesaj atıp ortadan mı kayboldu?

Ben cümlemi bitirirken arkamdan bir ses duydum.

-Deniz kızım telefonum kapanmış mesaj sana gelmediyse söylemeye geldim. Bak Teoman'da gelmiş. Hadi çok durmayın dışarda da gidin eve.

Babam ben daha itiraz edemeden tekrar hastaneden içeri girdi.

Tekrar Teoman'a döndüğümde gülüyordu. Onca şeye rağmen bana bakarken gülümsüyordu.

-Gülme bana bakarken.
-Gülme dedim ya.

-Deniz Kızı babanın iyi olduğunu gördüğüne göre gitsek mi artık?

-Ben seninle gelmem arabana hiç binmem.
-Hem babam yanlış anlamış sana hiç gerek yok sen git evine.

-Ben babana bir söz verdim ama.

-Olsun ben gitmem seninle. Olmaz.

-Niye benimle baş başa kalınca yapacaklarında mı korkuyorsun? Dediğinde göz kırparak bana bir adım attı.

-Yok daha neler?

Unutmamıştı olanları, hala etkisinde miydi.. Benim gibi...

###

Bölümleri beğenirseniz devamı gelecektir. Saygı çerçevesinde merakla fikirlerinizi bekliyorumm ✨✨

Eğer daha yumuşak ve eğlenceli bir şey arıyorsanız diğer kitabım AŞKIN KİLOMETRESİ OTOBÜSTE YAZAR'a göz atmayı unutmayın lütfenn 💖💖💖