| Karanlığın Esintisi Bölüm.37 |

Yemeğimizi yedikden sonra kapı çaldı etrafı toplayıp kapıyı açtık.Gelen bir Deniz Volkof ve Kerem Amca'ydı.Deniz Volkof benim babam öldüğü zaman benim ihtiyaçlarımı giderdi.Ona ne kadar teşekkür etsem azdı.İçeri geçtik Yeşim bize kahve yapmaya gitti.Bende arkasından gittim ve mutfakda kısık davlumbaz ışığında eğlenerek kahve yapıyorduk.Ben espiri yapıyordum o gülmekden kendini yerlere atıyordu.İçeri kahveleri ikram ettikden sonra Yeşim yanıma oturdu bende pür dikkat onları dinliyordum.Birden Deniz Amca konuyu açtı.
"Biliyorsunuz benim oğlum evleniyor ve onun düğününe çok az kaldı Keremde dedi ki benim çocuklar halleder dedi yapar mısınız?"
Soruyu duymamazlıkdan gelmeye çalıştım.Ben ve birşeyler halletmek ama konu dekorasyon fikirleriyse ben yokum.Yapamazdım zatende Yeşim bizim adımıza konuştu.
"Tabikide olur Deniz Amca ayıp ediyorsun"
Allah asıl şimdi bana geliyorlardı.Birden başka bir konu açılmaya başladı.Konu çok garipdi.
"Senin annende bizim düğünümüzü dekorasyonlamıştı.."
"Nasıl yani annem öldü diye biliyorum ben"
Yeşim bana bakıyor ben ona zavallıymış gibi bakıyordum sonrada gülerek cevapladı.
"Benim annem ben küçükken öldü..."
"Nasıl senin annen Hafsa Karadağ değil mi?"
"Evet?"
"O benim nüfuslu karım..."
"Ne..."
Ayağa kalkdı ve ufak bir şok krizine girdi.
"Benim annem öldü,benim annem öldü o cennet gülü yok bu adam beni kandırıyor benim annem öldü,yok benim annem ben öksüzüm benim annem yok öldü.."
Yeşim'i sallamaya başladım.Daha sonrada şiddetle ağlamaya başladı.Hepimiz Deniz abiye bakıyorduk.Ben yere çöküp Yeşim'e sarıldım o ağlarken bende ağlıyordum çünkü annesinnn yaşadığını biliyorduk hepimiz sadece Yeşim hariç bana masumca bakıp gözündeki yaşları sildim.Kerem Amca Deniz abiyi gönderdikden sonra Yeşim Kerem Amca'ya saldırmaya başladı.Ben Yeşim'i tutuyordum o ise Kerem Amca'yı parçalamak için zor duruyordu.Sonrada bana dönüp baktı.
"Sende mi biliyordun?"
"Ben...ben öğreneli daha yeni oldu"
"İnsan sevdiğinden saklamazdı.."
Elimi sertçe bırakıp arkasına bile bakmadan gitti.Kerem Amca yakamı tuttu ve olabildiğince sert vurmaya başladı.
"Demek siz sevgiliydiniz ha?"
"Evet,söylemedik sana çünkü ikimizi ayırırsın diye ama Deniz abi sağolsun bizi ayırdı.."
"Kaan nereye?"
"Cehennemin dibine gidiyorum.."
"Kaan geri gel konuşacağız"
"Konuşacak birşey yok ben gidiyorum Yeşim'i alıp"
Yeşim'in odasının önüne geldim ve kapıyı çalıp içeri girdim.Yeşim kendini yastıklarla boğmuş duruyordu yanındada bir sürü haplar duruyordu.Yanına yavaşca gidip elimi yüzüne koyarken geri çekti.
"Annemi benden nasıl saklarsın?"
"Yeşim inan bana bende yeni öğrendim.."
"Ya ben sana o kadar güvenmiştim o kadar sevmiştim cidden bize bunu mu yakıştırdın Kaan helal olsun"
"Yeşim,ben seni hâlâ seviyorum.."
"Seven insan sevdiğinden sır saklamazdı öğrenir öğrenmez bana diyebilirdin.."
"Özür dilerim Yeşim..."
"Hiç özür dileme kabahat bende seni affedende kabahat!"
"Nereye gidiyorsun?"
"Hani bana demiştin ya ben karanlığım sende benim esintimsin diye hah şimdi esintin uçup gidiyor karanlıkda olduğun gibi kal Kaan Demir"
"Yeşim özür dilerim lütfen!"
"Gelme peşimden hiçbirinizi istemiyorum!"
"Yeşim..."
"Defol git Kaan gözüme gözükme lütfen incitmek istemiyorum seni!"
"Zaten incittin daha da incit tam olsun Yeşim tamam mı?"
"O uykuya bu sefer ben gireceğim.."
"Saçmalama.."
"Saçmalamıyorum cidden gireceğim sende burda kal olduğun gibi kal tamam mı benden bu kadar bitiriyorum!"
"Bitiremessin ben seni hâlâ seviyorum sende beni seviyorsun ama dargınsım sadece"
"İstemiyorum seni Kaan Demir"
"Bekle..."
"Çok geç herşey gönlünce olsun..Yeşim yok Yeşim'i unut tamam"
"Bari Kerem Amca'yı affet en çok o yıprandı.."
"Banane,sizde beni yıprattınız her gece ben annem için dua ederken siz benden saklamıssınız yazıklar olsun size.."