54 gün kitap kapağı

3. bölüm / 7

Şırnak yolculuğu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Şırnak yolculuğu

Şırnak

Sabahın erken saatleriydi.

Ev henüz tam anlamıyla uyanmamıştı. Mutfaktan gelen hafif sesler dışında her yer sessizdi. Valizim kapının yanında duruyor, montumu koluma almış, telefonumdan saate bakıyordum. Birkaç dakika sonra yola çıkacaktım.

"Bir şey yedin mi?" diye sordu annem.

"Yedim."

"Yolda acıkırsın."

"Anne, yol boyunca duracağız zaten."

Elindeki poşeti bana uzattı. İçinde birkaç atıştırmalık vardı. İtiraz etmeye niyetlendim ama vazgeçtim. Annemin vedaları, çoğu zaman hazırladığı poşetlere sığardı.

Babam valizimi bagaja yerleştirdi. Ardından kapıyı kapatıp bana döndü.

"Her şeyin başında dikkatli ol. Acele etme. Gittiğin yerde önce ortamı tanı."

"Tamam, baba."

"Bir de..."

Durdu. Söyleyeceği şeyi düşünüyormuş gibi kısa bir süre sustu.

"İhtiyacın olduğunda bizi ararsın."

Başımı salladım.

Bazen insanın ailesinden duyduğu en basit cümleler, en uzun yolculukların başında söylenirdi. O an bunu belli etmedim. Anneme sarıldım, babamın elini tuttum ve araca bindim.

Araba hareket ettiğinde annem kapının önünde duruyordu. Elini kaldırdı. Ben de camdan el salladım. Birkaç sokak sonra ev görünmez oldu.

Yol boyunca çok konuşmadım. Kulaklığımı takıp camdan dışarı baktım. Şehirler birbirini takip ediyor, tabelalar değişiyor, yol uzuyordu. Ara sıra telefonuma gelen mesajlara cevap veriyor, ardından yeniden başımı cama yaslıyordum.

Şırnak'a yaklaştıkça manzara değişmeye başladı. Dağlar, yolun iki tarafında yükselen arazi, birbirine uzak yerleşimler... Daha önce görmediğim bir coğrafyanın içine giriyordum.

Şehrin girişine geldiğimizde telefonumu çıkardım. Anneme kısa bir mesaj yazdım.

Geldim sayılır. Merak etme.

Gönderdikten sonra telefonu cebime koydum.

Yeni görev yerime ulaştığımda ilk işim gerekli bilgileri öğrenmek ve işlemlerimi tamamlamak oldu. Görevli personelin yönlendirmesiyle ilgili birimlere geçtim. Evraklar, imzalar, kısa bilgilendirmeler... Günün büyük kısmı bunlarla geçti.

Şehir henüz benim için yalnızca bir görev yeriydi. İnsanlarını tanımıyordum. Sokaklarına alışmamıştım. Burada nasıl bir düzenin beni beklediğini bilmiyordum.

Ama öğrenmeye niyetliydim.

Akşam olduğunda kaldığım yere yerleşmek için gerekli düzenlemeleri yaptım. Çantamı açtım, eşyalarımı yerleştirdim, telefonumu şarja taktım. Birkaç dakika sonra yatağın kenarına oturdum.

Uzun bir gün olmuştu.

Telefonum çaldı.

Annem.

"Ulaştın mı kızım, her şey yolunda mı?"

"Ulaştım anne. İşlerimi hallettim, yerleşiyorum."

"Yemek yedin mi?"

"Yedim."

"İyi. Bir sorun olursa hemen ara."

"Ararım."

Telefonu kapattığımda odanın sessizliği yeniden kendini hissettirdi. Dışarıdan belli belirsiz sesler geliyordu. Pencereye yaklaşıp bir süre manzarayı izledim.

Burası artık benim görev yerimdi.

Ve ben, bu şehirde yaşayacağım günlerin ne getireceğini henüz bilmiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…