Bölümler 7Şu an: 3
- 1 Ön Bölüm246 kelime
- 2 2. Bölüm492 kelime
- 3 Şırnak yolculuğu356 kelime
- 4 3556 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. Bölüm617 kelime
- 6 6. Bölüm459 kelime
- 7 7. Bölüm466 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Geldiğim gün buradaki küçük bir otelde kalmıştım pekde otel denilemez ama neyseydi.telefonumdan bildirim sesi gelince
Telefonumu elime alıp annemin gönderdiği mesaja baktım.
Allah'a emanet ol kızım. Kendine dikkat et.
Mesajın altına bir kalp bırakıp telefonu cebime koydum.
Bir süre daha oturduğum yerde kaldım. Ardından çantamı alıp ayağa kalktım. İlk günün gereksiz telaşına kapılmak istemiyordum. Önce yapmam gerekenleri öğrenmeli, ardından kendi düzenimi kurmalıydım.
Görev yerime ilişkin işlemlerimi tamamlamak için verilen adresi kontrol ettim. Üzerimdeki kıyafetleri düzelttim, evraklarımı yeniden gözden geçirdim ve dışarı çıktım.
Şehir merkezinden geçerken birkaç kez çevreme baktım. Yabancı olduğum her yer, ilk gün biraz fazla dikkatimi çekiyordu. Hangi sokaktan geçildiği, binaların nasıl sıralandığı, insanların nerelere yöneldiği... İnsanın alışık olmadığı bir yerde gözleri, farkında olmadan her ayrıntıyı toplamaya çalışıyordu.
Gerekli birime ulaştığımda beni karşılayan personel, işlemlerimle ilgili kısa bir bilgilendirme yaptı. Evraklarımı teslim ettim, kimlik ve görev bilgilerim kontrol edildi. Ardından görev yerim, katılacağım birlik ve ilk gün yapmam gerekenler hakkında bilgi verildi.
"Teğmen Selen?"
"Emredin."
"Hoş geldiniz. Evraklarınızı tamamladık. Birliğinize katılmadan önce gerekli bilgilendirmeler yapılacak. Komutanınızla da tanışacaksınız."
"Anlaşıldı."
İşlemlerim devam ederken birkaç farklı personelle karşılaştım. Kısa tanışmalar, resmî konuşmalar, görevle ilgili açıklamalar... Her şey alıştığım ciddiyet içerisindeydi. Ben de fazla konuşmadan, söylenenleri dikkatle dinleyerek ilerledim.
Bir süre sonra bulunduğum birimden ayrıldım. İlk gün için yapmam gerekenlerin büyük kısmı tamamlanmıştı. Geriye birliğime katılmak ve yerleşme işini halletmek kalıyordu.
Telefonuma baktım. Annem aramıştı.
Geri aradım.
"Alo, kızım?"
"Buradayım anne, işlerimi hallediyorum."
"Nasıl, bir sorun var mı?"
"Yok. Şimdilik her şey yolunda."
"Çok yorulmuşsundur."
"Biraz."
"Evine ne zaman geçeceksin?"
"Bugün birkaç işi daha halledeyim, sonra geçerim."
Annem bir şey söylemek için bekledi, ardından sesini biraz alçalttı.
"İnsan yine de alışamıyor."
"Alışacağız anne."
Telefonu kapattıktan sonra birkaç saniye ekrana baktım. Ardından çantamı omzuma yerleştirip yürümeye devam ettim.
Günün geri kalanını gerekli işlemlerle geçirdim. Birliğime katılacağım tarih ve saat netleşmiş, ilgili bilgiler tarafıma iletilmişti. Henüz timle tanışmamıştım. İsimlerini bilmiyor, nasıl bir ortamda görev yapacağımı yalnızca verilen bilgilerden anlamaya çalışıyordum.
Akşamüstü, evin anahtarını cebimde yokladım.
Küçük bir 1+1 daireydi. Büyük beklentilerle tuttuğum bir yer değildi. Yalnızca görev sonrası dinlenebileceğim, eşyalarımı bırakabileceğim ve kendi düzenimi kurabileceğim bir ev. Birkaç temel eşya bulunuyordu; yatak, dolap, küçük bir masa ve mutfakta kullanabileceğim bazı şeyler. Eksiklerini zamanla tamamlayacaktım.
Kapıyı açıp içeri girdiğimde ilk dikkatimi sessizlik çekti.
Valizimi kapının yanına bıraktım. Evin içini dolaştım. Salondaki pencereyi açıp havalandırdım, mutfağa baktım, yatak odasındaki dolabı kontrol ettim. Her şey oldukça sade görünüyordu. Duvarlar açık renk, salon küçüktü. Mutfak, salona açılan dar bir bölümden ibaretti. Ama kötü değildi.
Bir süre ayakta durup evin içine baktım.
Burası, önümüzdeki günlerde alışmaya çalışacağım yerdi.
Valizimi açtım. Kıyafetlerimi dolaba yerleştirdim, kişisel eşyalarımı masanın üzerine koydum. Yatağın örtüsünü düzelttim, çantamdan birkaç kitap çıkardım. Bir evi kendi evin gibi hissetmek için çok fazla şeye ihtiyacın yoktu. Bazen birkaç eşya, bir fincan ve alışkanlıkların yeterli oluyordu.
Akşam yemeği için dışarıdan bir şeyler söyledim. Yemek gelene kadar telefonumdan gerekli bilgileri tekrar kontrol ettim. Ertesi gün birliğimde olacaktım.
Yeni bir görev.
Yeni bir şehir.
Yeni insanlar.
Telefonum yeniden çaldı. Bu kez babamdı.
"Yerleştin mi?"
"Biraz. Eksikler var ama hallederim."
"Yarın mı başlıyorsun?"
"Evet."
"Haydi bakalım. Hayırlı olsun."
"Sağ ol, baba."
Telefonu kapattım.
Yemekten sonra masayı toparladım, ardından pencerenin önüne geçtim. Şehir, akşamın karanlığına karışmıştı. Uzaktan gelen sesler, sokaklarda hareket eden insanlar ve dağların ardına çekilen gün ışığı...
Yarın bu şehrin içinde, bilmediğim insanlarla aynı görevi paylaşacaktım.
Bunu düşünürken aklımda geçmişe dair hiçbir şey yoktu.
Henüz yoktu..
Bölüm etkileşimi
