Bölümler 7Okumak istediğin bölümü seç.
- 1 Ön Bölüm246 kelime
- 2 2. Bölüm492 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Şırnak yolculuğu356 kelime
- 4 3556 kelime
- 5 5. Bölüm617 kelime
- 6 6. Bölüm459 kelime
- 7 7. Bölüm466 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Akşam, evin içine yavaş yavaş yerleşmişti. Mutfaktan gelen yemek kokusu, salonda açık unutulan televizyonun sesi ve annemin ara sıra bir şeyler söyleyip kendi kendine cevap vermesi, evin alışılmış akşamlarından birini yaşadığımızı hissettiriyordu. Dışarıda hava kararmış, camın ardındaki sokak lambaları yanmıştı. Ben ise salondaki masanın başında, birkaç saattir açık duran bilgisayarın ekranına bakıyordum.
Tayin sonuçlarının açıklanmasını bekliyordum.
Aslında beklemekten ziyade, beklemiyormuş gibi davranıyordum. Birkaç kez sayfayı yenilemiş, ardından bilgisayarı kapatmaya niyetlenmiş, her seferinde kendimi yeniden ekranın karşısında bulmuştum. Neresi çıkarsa oraya gidecektim. Mesleğimin en başından beri bunun farkındaydım. Herkesin alıştığı yerde kalma lüksü yoktu bizim işimizde. Bazen bir şehir, bazen bir ilçe, bazen de adını daha önce yalnızca haberlerde duyduğun bir yer, yeni hayatının başlangıcı olabiliyordu.
"Sonuçlar hâlâ açıklanmadı mı?" diye seslendi annem mutfaktan.
"Az önce baktım, anne. Açıklanmış olması lazım."
"Ee, bak o zaman kızım. Bütün akşam bilgisayarın başında oturuyorsun."
"Bakıyorum zaten."
Annem, elinde çay tepsisiyle salona girdi. Tepsiyi masanın kenarına bırakıp bilgisayarın arkasından bana baktı.
"Bir şey çıkarsa da üzülmek yok. Nereye gidersen git, alışırız."
"Üzülmüyorum ki."
"Üzül demiyorum zaten."
Gülümsedim. Annemin endişesini cümlelerinin arasına saklama huyu vardı. Bazen hiçbir şey söylemese bile ne düşündüğünü anlayabilirdim. Hele konu benim evden ayrılmam olduğunda, saklamaya çalıştığı duygular yüzüne çok daha kolay yerleşirdi.
Babam salondaki koltuğundan doğruldu.
"Bir aç bakalım şu sonuçları."
Bilgisayarın başına yeniden oturdum. Sayfayı yeniledim. Birkaç saniye süren yüklenmenin ardından ekran değişti. Gözlerim satırların arasında gezindi. Adımı gördüm, görev bilgilerini gördüm, ardından atandığım yeri...
Şırnak.
Bir süre hiçbir şey söylemedim.
"Ne oldu?" dedi babam.
"Şırnak."
"Şırnak mı?" Annem, tepsideki bardaklardan birini eline alırken durdu. "Şırnak çıktı yani?"
"Çıktı."
Babam başını salladı. "Hayırlı olsun."
Söylediği şey basit, sakin ve alışıldık bir cümleydi. Ama o cümlenin ardından, sanki evin içindeki her şey biraz daha gerçek hâle geldi. Artık yalnızca beklediğim bir sonuç değildi. Gideceğim yer belli olmuştu. Birkaç gün sonra eşyalarımı toparlayacak, alıştığım odadan, alıştığım seslerden, sabahları kapısını açtığım evden ayrılacaktım.
Annem sandalyeye oturdu.
"Ne zaman gideceksin?"
"İşlemler tamamlandıktan sonra. Tarih henüz belli değil."
"Yol uzun."
"Uzun."
"İnsan yine de merak ediyor. Orası nasıl, nerede kalacaksın, kimlerle olacaksın..."
"Anne, daha gitmeden bütün soruları sordun."
"Gitmeden sorayım bari."
Bu kez gerçekten güldüm. Babam da hafifçe gülümsedi. Annem söylediklerime alınmış gibi yaptı, ardından çayını önüme bıraktı.
"Tamam, tamam. Sormuyorum."
Ama sormayacağını biliyordum. Birkaç dakika sonra yine soracaktı. Ne zaman gideceğimi, ne götüreceğimi, bir şeye ihtiyacım olup olmadığını...
Bilgisayar ekranını kapattım. Şırnak'ın adını zihnimde birkaç kez tekrarladım. Daha önce gitmediğim, sokaklarını bilmediğim, insanlarını tanımadığım bir şehir. Yeni bir görev, yeni bir düzen, yeni yüzler...
Belki de hayatın en garip tarafı buydu. İnsan, bir zamanlar hiç bilmediği yerlerde kendine yeni bir hayat kurabiliyordu. Üstelik bunu yaparken geride bıraktığı şeylerin, bir gün yeniden karşısına çıkacağını düşünmüyordu.
Ben de düşünmedim.
Şırnak'a giderken geçmişimin orada beni beklediğini bilmiyordum. Yıllar önce çocukça bir inançla geleceğe dair cümleler kurduğum, bir gün aynı soyadını taşıyacağımızı hayal ettiğim adamın, o şehirde, o görevde, o üniformanın içinde karşıma çıkacağını bilmiyordum.
Ben yalnızca tayinimin çıktığı şehri öğrenmiştim.
Kader ise çoktan tanıdığı iki ismi aynı yerde yazmıştı.
Bölüm etkileşimi
