Bölümler 7Okumak istediğin bölümü seç.
- 1 Ön Bölüm246 kelime
- 2 2. Bölüm492 kelime
- 3 Şırnak yolculuğu356 kelime
- 4 3556 kelime
- 5 5. Bölüm617 kelime
- 6 6. Bölüm459 kelime
- 7 7. Bölüm466 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Birliğe katıldığım ilk gün, düşündüğümden daha uzun sürdü.
Günün büyük kısmı tanışmalar, bilgilendirmeler ve mevcut düzenin öğrenilmesiyle geçti. Personelin isimlerini, görevlerini ve birbirleriyle olan iletişimlerini anlamaya çalışıyordum. Herkesin kendine göre bir alışkanlığı vardı. Kimi fazla konuşuyor, kimi yalnızca gerektiğinde cevap veriyor, kimi de yeni gelen birini tanımak için fırsat kolluyordu.
Ben genellikle gözlemlemeyi tercih ederdim.
Öğleye doğru birimdeki personelle daha rahat konuşmaya başlamıştım. Özellikle yaşça benden küçük olan birkaç asker, ilk başta biraz çekingen davranmıştı. Bunun zamanla değişeceğini biliyordum. İnsanın bir ortamda kendisini tanıtması, yalnızca adını söylemesiyle olmuyordu. Tutumu, verdiği kararlar ve davranışları, zaman içerisinde daha fazla şey anlatıyordu.
Öğleden sonra kısa bir ara verildiğinde masamın üzerindeki evrakları toparladım. Çay almak için koridora çıktım. Çay makinesinin yanında iki personel konuşuyordu.
"Teğmenim, çay var. İsterseniz doldurayım."
"Ben alırım, sağ olun."
Bardağı alıp kenardaki masaya oturdum.
"Yeni mi katıldınız?" diye sordu biri.
"Evet. Dün geldim."
"Şehre alışabildiniz mi?"
"Henüz pek değil."
"Zamanla alışılır teğmenim. Biz de ilk geldiğimizde yabancıydık."
Gülümsedim.
"Umarım."
Konuşma birkaç dakika daha devam etti. Ardından herkes işine döndü. Ben de çayımı bitirip bulunduğum yerden ayrıldım.
Koridorun sonunda Karan'la karşılaştım.
Elinde bir dosya vardı. Yanımdan geçmek üzereyken durdu.
"Teğmen Selen."
"Teğmen Karan."
İkimiz de resmî bir selam verdik.
"Öğleden sonraki bilgilendirmeye katılacaksınız."
"Katılacağım."
"Saati değişti. On dört otuz."
"Bilgi için teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Yürümeye devam etti.
Ben de kendi yönüme döndüm.
Bu kadar.
Yıllar önce bir mesajın ardından saatlerce konuşabildiğim insanla, şimdi birkaç saniyelik bir konuşma yapmıştım. Üstelik konuşmanın içeriği, herhangi iki personelin arasında geçebilecek kadar sıradandı.
Bunun tuhaf olduğunu düşünmek istemedim.
Çünkü tuhaf olan, konuşmamız değil; bir zamanlar birbirimizin hayatında bu kadar yer kaplayan iki insanın, şimdi yalnızca görev gereği konuşuyor olmasıydı.
Bilgilendirme saatinde herkes yerini almıştı. Konu, birliğin genel çalışma düzeni ve önümüzdeki günlerde yapılacak planlamalarla ilgiliydi. Karan da masanın diğer tarafında oturuyordu. Konuşulanları dikkatle dinliyor, gerektiğinde not alıyordu.
Ben de önüme koyduğum deftere birkaç şey yazdım.
Toplantı sona erdiğinde komutan kısa bir açıklama yaptı.
"Yeni katılan personelin mevcut düzeni öğrenmesi için önümüzdeki günlerde gerekli çalışmalar yapılacak. Herkes kendi sorumluluğunu biliyor. Buna göre hareket edelim."
"Anlaşıldı, komutanım."
Toplantı dağıldı.
Evraklarımı alıp dışarı çıktığımda günün yorgunluğu üzerime çökmeye başlamıştı. İlk günler her zaman biraz daha fazla dikkat gerektirirdi. Yeni bir ortam, yeni yüzler, yeni sorumluluklar...
Akşam üzeri birliğin dışına çıktığımda telefonuma baktım. Annem birkaç mesaj göndermişti.
Nasıl geçti günün?
Yemek yedin mi?
Eve vardığında haber ver.
Mesajların hepsini okuyup cevap yazdım.
İyi geçti. Biraz yoruldum. Eve geçince ararım.
Telefonu cebime koyup aracımla evime doğru ilerledim.
Eve vardığımda kapıyı açıp içeri girdim. Üniformamı değiştirdim, mutfağa geçip kendime bir şeyler hazırladım. Ardından koltuğa oturup birkaç dakika hiçbir şey yapmadan kaldım.
Yeni hayatımın ilk günü sona eriyordu.
Karan'ı yeniden görmüş olmam, günün en beklenmedik tarafıydı. Ancak bunun üzerine düşünmek için kendime zaman ayırmadım. Belki de ayırmak istemedim.
Bazı şeyler, insan onları konuşmaya hazır olana kadar sessiz kalmalıydı.
Bölüm etkileşimi
