54 gün kitap kapağı

6. bölüm / 7

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Okumak istediğin bölümü seç.

Yarım kalanlar.

Tanışma faslı sona erdiğinde komutan, gün içerisinde yapılacak bilgilendirmeler için birkaç personeli yanına çağırdı. Diğerleri yavaş yavaş odadan çıkarken ben de çantamı alıp kapıya yöneldim.

"Teğmen Selen."

Sesin geldiği tarafa döndüm.

Karan, masanın kenarında duran evrakları toparlıyordu. Yüzünde hâlâ o alışıldık ciddiyet vardı.

"Buyurun."

"İdari işlemlerinizle ilgili birkaç şey daha var. Öğleden önce tamamlamanız gerekiyor. İlgili personel size yardımcı olur."

"Anlaşıldı."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sanki söyleyecek başka bir şey vardı. Ya da ben, yıllar önce tanıdığım birinin karşısında durduğum için en sıradan cümlelerin bile devamını bekliyordum.

"Başka bir şey var mı?" diye sordum.

"Yok, teğmenim."

Başımı sallayıp odadan çıktım.

Koridorda yürürken yüzümde herhangi bir ifade değişikliği yoktu. En azından dışarıdan bakıldığında. İçimde, yıllardır hiç dokunmadığım bir düşüncenin yeniden yerinden oynadığını hissediyordum. Fakat bunun üzerinde duracak değildim.

İşim vardı.

Öğleden önce tamamlamam gereken işlemler, öğrenmem gereken düzen ve tanışmam gereken başka insanlar... Geçmiş, şu an yapmam gerekenlerin önüne geçemezdi.

İdari işlemleri tamamladıktan sonra bir süre birimdeki personelle konuşup gerekli bilgileri aldım. Ardından bana gösterilen yerde oturup evrakları incelemeye başladım.

Bir ara kapının açıldığını duydum.

Başımı kaldırdığımda Karan içeri girdi. Elindeki dosyayı masanın üzerine bıraktı. Odada başka iki personel daha vardı. Onlarla kısa bir konuşma yaptı, ardından masanın karşı tarafındaki sandalyeye oturdu.

Ben dosyama dönmüştüm.

Ama insan, tanıdığı birinin sessizliğini bile yabancılarınkinden farklı duyuyordu.

"Yeni katılan personelin bilgileri tamamlandı mı?" diye sordu.

"Tamamlanıyor," dedi diğer personel.

"Öğleden sonraki bilgilendirmeyi geciktirmeyin."

"Anlaşıldı."

Karan, önündeki dosyayı açtı.

Bir kez daha başımı kaldırdım. Bakışlarımız kısa bir süre karşılaştı. Bu kez ikimiz de hemen başka tarafa baktık.

Yıllar önce birbirimize anlatacak şeyler bulmakta zorlanmazdık. Şimdi aynı odada, aynı görev için bulunuyor ve konuşmak için hiçbir neden aramıyorduk.

Belki de yıllar, insanı yalnızca değiştirmiyordu.

Bir zamanlar kolayca kurulan cümleleri de zorlaştırıyordu.

Karan
Selenin odadan çıkmasının ardından birkaç saniye kapıya baktım.

Bunu fark eden olmadı. Fark edilmesini de istemezdim.

Masadaki dosyayı açıp önümdeki evraklara yöneldim. Günün işleri, personelin düzeni ve öğleden sonraki bilgilendirme... Hepsi aynı şekilde devam etmeliydi. Burada kişisel meselelerin yeri yoktu. Hele ki yıllardır görmediğim birinin bir anda karşıma çıkmasının, görev düzenimi değiştirmesine izin verecek değildim.

Ama adını duymak, beklediğim kadar sıradan olmamıştı.

Selen.

Yıllardır zihnimde bir yerde duran, zaman zaman hatırladığım ama artık hayatımın dışında olduğunu düşündüğüm bir isim.

Karşımda durduğunda ilk fark ettiğim şey, yüzünün değişmiş olması değildi. Zaten yıllar insanın yüzünü değiştirirdi. Asıl fark, duruşundaydı. Bir zamanlar konuşurken gözlerini kaçıran, bir şey anlatırken heyecanını saklayamayan kızın yerinde, görevini bilen, ne söylemesi gerektiğini ölçen bir teğmen vardı.

Aynı rütbe.

Aynı yaş.

Aynı birim.

Bunların hiçbirinin üzerinde durmak istemedim.

Dosyayı kapatıp ayağa kalktım.

"Öğleden sonraki hazırlıklar tamam mı?" diye sordum.

"Tamam, komutanım."

"İyi."

Kapıya yöneldim.

Geçmişin nerede bırakıldığını bilmek, onu yeniden karşına çıktığında tanımamak anlamına gelmiyordu.

Yalnızca onunla ne yapacağını bilmek gerekiyordu.

Ben ise henüz buna dair hiçbir düşünceye sahip değildim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…