Bölümler 7Okumak istediğin bölümü seç.
- 1 Ön Bölüm246 kelime
- 2 2. Bölüm492 kelime
- 3 Şırnak yolculuğu356 kelime
- 4 3556 kelime
- 5 5. Bölüm617 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. Bölüm459 kelime
- 7 7. Bölüm466 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah alarmı çaldığında saat henüz altıyı geçmemişti.
Elimi telefona uzatıp alarmı kapattım. Birkaç saniye yatağın kenarında oturup kendime gelmeye çalıştım. Yeni bir şehirde, yeni bir evde uyanmanın verdiği o yabancı his henüz üzerimden gitmemişti. Dün gece eşyalarımı yerleştirmiş, gerekli belgeleri hazırlamış ve sabah için kıyafetlerimi ayırmıştım.
Bugün birliğime katılacaktım.
Yatak örtüsünü düzelttikten sonra banyoya geçtim. Hazırlanmam uzun sürmedi. Üniformamı giyip saçlarımı topladım, aynanın karşısında son bir kez kendimi kontrol ettim. Rütbemin yerini düzelttim, evraklarımı çantama koydum.
Evden çıkmadan önce mutfağa uğrayıp bir bardak su içtim. Ardından kapıyı kilitleyip merdivenlerden indim.
Sabahın serinliği yüzüme çarptığında kısa bir nefes aldım. Araçla birliğe doğru ilerlerken şehir henüz tam olarak hareketlenmemişti. Bazı dükkânlar yeni açılıyor, sokaklarda işe giden insanlar görünüyordu. Dün yabancısı olduğum yollar, bugün biraz daha tanıdık geliyordu.
Birliğe ulaştığımda girişte gerekli kontroller yapıldı. Ardından beni yönlendiren personelin eşliğinde ilgili binaya geçtim.
"Teğmenim, hoş geldiniz."
"Hoş bulduk."
"Komutanımız sizi bekliyor."
Başımı sallayıp onunla birlikte ilerledim.
Koridor boyunca yürürken içeriden gelen konuşma sesleri duyuluyordu. Kapının önünde durduk. Personel kapıyı çaldı, ardından içeri girdi.
"Komutanım, Teğmen Selen geldi."
"Buyursun."
İçeri girdim.
Masasının başında oturan komutan ayağa kalktı. Kısa bir selamlaşmanın ardından beni karşısındaki sandalyeye yönlendirdi.
"Hoş geldiniz, Teğmen."
"Hoş bulduk, komutanım."
"Dosyanızı inceledim. Burada görev yapacağınız süre boyunca birliğin düzenine, çalışma sistemine ve sorumluluklarınıza alışmanız gerekecek. Arkadaşlarınızla tanışacaksınız. İlk gün olduğu için gerekli bilgilendirmeler yapılacak."
"Anlaşıldı, komutanım."
Birkaç dakika boyunca görevle ilgili genel bilgiler konuşuldu. Ardından komutan, birliğin mevcut düzeni ve personelin görev dağılımı hakkında kısa bir açıklama yaptı.
"Timde iki teğmen bulunuyor. Siz de göreve katıldığınızda mevcut düzen içerisinde sorumluluklarınızı yerine getireceksiniz. Bugün arkadaşlarınızla tanışın. Birbirinizi tanımadan işin yürütülmesi kolay olmaz."
"Anlaşıldı."
Komutan masasındaki evraklardan birini kapattı.
"Şimdi sizi tanıştırayım."
Kapıya yöneldi.
Koridorda birkaç adım ilerledikten sonra genişçe bir odanın önünde durduk. İçeriden konuşma sesleri geliyordu. Komutan kapıyı açtı.
"Arkadaşlar."
İçerideki konuşmalar kesildi.
"Yeni teğmeniniz, Teğmen Selen. Bugünden itibaren sizinle birlikte görev yapacak."
Kısa bir selamlaşma oldu. İçerideki birkaç personel ayağa kalktı. Ben de selam verip kendimi tanıttım.
"Teğmen Selen. Memnun oldum."
"Hoş geldiniz, teğmenim."
"Hoş bulduk."
İsimler, kısa tanışmalar, birkaç resmî cümle...
Bakışlarım odanın içinde dolaşırken kapının yakınında duran birine takıldı.
İlk anda ne olduğunu anlamadım.
Üniforması, duruşu, yüzündeki ifade... Birkaç saniye boyunca yalnızca baktım. Zihnim, karşımdaki yüzü tanımakla tanımamak arasında tuhaf bir yerde kaldı. Yıllar, insanın hafızasına bazı yüzleri silmek yerine daha sessiz bir biçimde yerleştiriyordu galiba.
O da başını kaldırdı.
Bakışlarımız karşılaştı.
Ne bir şaşkınlık gösterdi ne de bulunduğu yerden hareket etti. Yüzündeki ifade değişmedi. Yalnızca gözleri, karşısında duran kişinin kim olduğunu anlamış gibi bir an durdu.
Karan.
İsmini zihnimde söylemek bile, yıllardır açılmamış bir kapıyı aralamak gibiydi.
Bir zamanlar aynı sıralarda oturduğum, geleceğe dair çocukça cümleler kurduğum, adını başka bir isimle yan yana yazmayı hayal ettiğim adam...
Şimdi karşımdaki üniformanın içinde, benden birkaç metre uzakta duruyordu.
"Teğmen Karan," dedi komutan. "Siz de tanışın."
Karan bir adım öne çıktı.
"Hoş geldiniz, teğmenim."
Sesi değişmişti.
Yıllar önce duyduğum sese benzemiyor değildi. Ama artık daha tok, daha ölçülü, daha uzak bir ses vardı karşısında.
"Hoş bulduk."
Elimi uzatmadım. O da uzatmadı. Aramızda yalnızca kısa, resmî bir selamlaşma oldu.
Sanki birbirimizi hiç tanımamıştık.
Sanki bir zamanlar aynı geleceği konuşmamıştık.
Sanki birbirimizin hayatında hiç yer almamıştık.
Komutan konuşmaya devam etti. Timin düzeni, görev dağılımı ve gün içerisinde yapılacaklar hakkında bilgi veriyordu. Ben dikkatimi konuşmaya vermeye çalıştım. Karan'ın orada olduğunu bilmek, odadaki her şeyi bir anda değiştirmişti; fakat bunu belli edecek tek bir hareket yapmadım.
Başımı kaldırdığımda onun da artık bana bakmadığını gördüm.
Önündeki evraklara yönelmiş, konuşulanları dinliyordu.
Yıllar önce, bir gün evleneceğimizi söyleyen çocuk, şimdi aynı timde görev yapacağım bir teğmendi.
Ve ben, onunla aynı odada dururken geçmişin hiçbir şey olmamış gibi davranmasını bekliyordum.
Belki de en zor olan buydu.
Bir zamanlar her şeyin olan birini, şimdi hiçbir şeyin değilmiş gibi karşılamak..
Bölüm etkileşimi
