9.BÖLÜM

~ACI AMA GERÇEKLER

Hayat çok tuhaftır…
Bugün vardır yarın yoktur oysa en büyük belirsizlik bu değil midir?
Farkınada olana çoktur zaman.
Değer bilmeyene yoktur yarın.
Elinin tersiyle ittiğin şeye yarın bir gün muhtaç kalırsın.
Peki o elinin tersiyle ittiğin şeye muhtaç kaldığında yüzün var mıdır istemeye?
Ne yüzün vardır, ne de hakkın vardır.
Zamanında vermediğin kıymeti, değeri artık senin olmayana vermeye çalışman neyin çabasıdır?
Mevsimi geçmiş çiçeği araman neyin çabasıdır?
Bulduğunda mevsiminde olduğu gibi sana kokması şartmıdır?
Mevsiminde yetişen çiçek ile artık ellerin olup, eller için yetişen çiçek bir mi sandın?
Ellerin olan çiçek artık sana tekrar açar mı sandın?
Sanma, değer vermediğin bir şey artık senin olmaktan çıkmışsa arayışına da girme.
Zamanında sevmeyip kenara attığın çiçek artık başkasının çiçeği olmuşsa, kalmadı sana başka seçenek.
Vazgeç…
Değerini bilmediğin zaman ölmüş o çiçek sana.

⏳⌛️

Şakınlık, üzüntü, hayal kırıklığı, öfke, sevinç…
Hayır hiç biri değil. Sadece koca bir boşluk.

Ne hissedeceğimi bilememek suç sayılır mı?

Benim ailem olduklarını kanıtlayan koca bir DNA raporu vardı. İnkar edebilir miydim peki?
Edemezdim.
Etmek gibi bir derdim de yoktu aslına bakarsak. Çünkü yaşadığım şeylere şaşıramıyordum artık.
Sindirmemede fırsat vermiyordular ki.

Büyüklerin kararları, istekleri üzerine ordan oraya sürükleniyorduk. Anne baba olmaları her istediğini yapabilecekleri anlamına da gelmez.
Bazen çocuğuna sorman gerek sende istiyor musun diye.

Yada omuzlarına bu yaşında bu kadar yük bindirilmesinin ilerde yaratacağı dezavantajları hiç mi düşünmüyorlar.

Kaya ailesi bunu bana daha beş yaşımda öğretmişti. Kabuslarla yaşamayı, tramvatik bir çocukluğu…

Yavuzoğlu ailesi ise bunlarla beraber iyileşmem için çabalamalarının yanında akademik başarılarına olan takıntıları.
Bazı takıntıları yüzünden benim insan olduğumu,daha çocukluğunu parklarda geçirmesi gereken bir çocuk olduğumu unutmaları.

Aras…
Katilim.
Onun adını ağzıma bile alamıyorum iğrenmekten.
İstemediğim bir şey yaptırması iğrenç bir durumken yetmezmiş gibi abi dediğim, beni en iyi anlayan kişi olarak zannettiğim kişinin böyle bir caniliği bana yapması…

Bazı insanlar varki ne zannettiğimiz kadar masumlar ne de iyiler.

Kanma karşındaki insanın masum gülen yüzüne, bir bilsen altında ne şeytanların yattığına.
Bakma o sert suratsız olan insanın yüzüne kalbinde taşıdığı o merhameti nerden bileceksin…

Çeviker ailesi…
Sözde hatta DNA’da gerçek ailem.
Onlar hakkında ne düşüneceğimi bilemiyorum. Tanımadan da saçma olurdu.
Çünkü insanları zamanla tanıdıkça, yaşanan olaylarla ve olaylara verdikleri tepkileriyle tanırsın.
O yüzden onlar hakkında ne düşüneceğimi şimdilik bilemiyorum.

Hastanede onların kızları çıkmam sonucu ve onların kızının da Kaya ailesinin kızı çıkması sonucu Kaya ailesi kızlarını almak istemiştiler.
Bak sen şu işe bir çocuğu gözleri arkada kalmadan yetimhaneyeyr bıraka bilen insanlar bugün kendi kanından olan büyümüş kızlarını yanına almak istiyorlar.
Peki bugüne kadar onların kan bağı olarak zannettikleri kızları ben değil miydim? Zaten bakmamışlardı bana ondanadır bu kolaylık.

Kısacası kızda biraz tereddütlü olsada kabul etmişti onlarla kalmayı ve Çeviker ailesinde razı gelmek durumunda kalmışlardı.

Ben ise…
Lanet olsun onlarda beni alacaklarmış.Tabi babam karşı çıksada ellerindeki DNA raporundan dolayı birşey diyememişti.
Mahkeme kararıyla beni kendi nüfuslarına geçireceklermiş.
Arkadaş ben on yedi yaşındayım. Üç defa kimlik bilgilerinin değiştirilmesi ne.

Tabi hafta sonları istersem eğer Yavuzoğlu ailemle kalabilirmişim. Bunu bana benzeyen yeni babam söylemişti tabi.
Dikkat edin bana benzeyen diyorum, kesinlikle ben benzemiyorum.

Çok müşkül bir durumdayım gerçekten. Gülünç desemde aslında olur.

Tavanla bakışmamı kesip yataktan kalktığım gibi çalışma masama yöneldim.
Biraz ders çalışırsam iyi olucaktı, hem kafamdaki sesleri susturmak için hemde bu aralar yaşananlardan dolayı çalışmayı salmıştım.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama kapının tıklanıp babamın sesini duymamla önümdeki soru bankasının arasına kalemimi sıkıştırıp kapattım.

“Aden müsait misin canım?”
Kapının kilitli olduğunu hatırlayıp oraya doğru adımladım.
Kilidi çevirip kapıyı açtığımda babam kapının önünde durgun bir şekilde duruyordu.
“Ders çalışıyordum baba, bir sorun mu var?”
Çenesini kaşırken düşünceli duruyordu. “Biraz konuşalım mı babam?” Kafamı olumlu anlamda salladığımda yatağıma geçip oturduk.

Sırtımı yatak başlığına dayayıp bağdaş kurduğumda babama döndüm.
Konuşacağı şeyi çok merak ediyordum açıkçası.
Bakışlarını önünde birleştirdiği ellerinden çekip bana çevirdi. Gözlerinde kendini gösteren yorgunlukta neyin nesiydi.
“Aden, babam… biliyorum sana çok geç kaldık.” Böyle bir şey söyleyeceğini beklemediğim için dumura uğradım.
“Affet bizi demiyorum kızım. Biliyorsun bizim annenle çocuğumuz olmuyordu. Bir çocuğumuz olmadığı için nasıl davranılır bilmiyorduk. Bunu sana nasıl davranacağımızı bilemediğimizin sebebi olarak söylemiyorum kızım...”
Elli havalanıp saçımı okşadığında istemsiz olarak başımı eline doğru eğdim biraz.
“Ama işte nasıl bir çocuk sevilir bilemiyorduk. Başarıyı takıntı yapmamız senin omuzlarına çok yük bindirdi kızım, fark ettim bunu ama çok geçti o zaman… özür dikerim kızım.”
Gözümden akan bir kaç damla göz yaşını tutamadım. Çünkü biliyordum, biliyordu. Çocukluğumu tam olarak yaşayamadığımı.
“ Nasıl sevilir bilemedik. Ama seni hep çok sevdik, halada öyle.” Gülümsedi ama hüzünlüydü gülümsemesi.

“Değil hafta sonları, beni arayıp gelmemi istediğin an yanına gelirim kızım.” Boğazım düğüm düğüm olduğundan konuşamıyordum. Kafamı olumlu anlamda salladım.

Derin bir iç çekip alnıma ufak bir Buse kondurdu.
“Kay bakalım baba kız uyuyalım bu gece” Gözlerim dolu dolu olsada gülümsedim, en içten bir şekilde. Yana kaymamla babam da örtüyü kaldırıp altına geçti.

Yanına uzanıp sıkıca sardım kolumu ona. Babam bir elini kafamın altından geçirip diğer elinide bana sardı sıkıca.

Derin bir nefes içine çekip saçımın üstüne öpücük kondurdu. “İyi geceler kızım. Baban seni çok seviyor unutma tamam mı?”
Söylediklerine kıkırdadım. “Tamam baba unutmam. Sanada iyi geceler”

Güvendiklerimiz insanlar mıydı yoksa hissettirdikleri mi?

Güvenmek sözle olur demeyin o söze güvenmekte hissettirdiklerinden geçer.

Güvenin bir defa kırıldıysa olurda ikinci şansı verdiysen her zaman zihninde dönen ‘acabalar’ olur.
O yüzden ki güven bir defa kırıldıysa eskisi gibi olmaz.

Ben babamın kollarında güvende hissediyordum. Kapımın kilitli olmaması bile güvenimi sarsamıyordu şuan…

🖇️📎🖇️

Babasıyla bu konuşma veya benzeri yapması şarttı.

Zaten yeni aileyle giriş yapacağız ve Aras çok sessiz değil mi? Hani bir yerlerde de görünmüyor şerefsiz.

Galiba benim duygu değişimlerimden dolayı da bazen alakasız şeyler yazıyorum. Bide bazen yazma hevesim geliyor ama üşeniyorum.

Neyseee bayss 😘