4.BÖLÜM

~ANNE BİRAZ SARILSAM SANA

İnsan bazen yaşananları idrak edemez o yüzden boşluğa düşmüş gibi hisseder.
Çünkü bazen yaşananları mantıklı bulmaz,bir şeylerin yanlış olduğunu ters gittiğini bilir ama bir his vardır..bir duygu vardır adı konulamaz..hiç bir nedeni kabul etmez.

Sabahın ilk ışıkları perdeden içeriye sızarken uyanmaya başladım.Kendimi çok yorgun, bitik, tükenmişlik ve daha anlamlandıramadığım bir kaç hissi daha taşıyordum üzerimde. Ne tuhaf…

Kendime biraz geldiğimde belime sarılı bir şey hissetmemle aniden ayağa kalktım.Dün yaşananlar bir bir aklıma geliyordu.

Aras abinin gelişi…

Beni sevdiğini söylemesi…

Yaptıkları…

Anne ve babamın evde olmayışları…

Ve benim hiç bir şeye engel olacak gücümün olmaması…

Sessiz yakarışlarım…

Yaşananların hepsi zihnimi bir bir istila etmeye başladılar. Gözlerimin tekrar dolup ağlamam uzun sürmedi.Geri geri gidip duvarın köşesine çöktüm.Şuan bu dünyadan yok olup gitmek istiyordum.Arkamdan hiç bir iz bırakmadan bu iğrenç dünyadan yok olmak istiyordum…

Ağlayışlarım şiddetlendiğinde o da uyanmıştı. Beni duvar köşesinde öyle görünce kaşları çatıldı.Yataktan kalkıp bana doğru bir iki atmıştı ki sesimle yerinde durmak zorunda kalmıştı.

“Yaklaşma, lü-lütfen gelme “ Eş zamanlı olarak dudaklarımdan bir hıçkırık daha firar etti.

Sebebini anlamak istiyormuş gibi baktı sonra aklına gelmiş gibi kaşları düzeldi. Bana doğru adım atmadı ama onun üzerimde ki bakışlarından korkuyor ve tiksiniyordum.

“ Yavrum sakin olsana.Ne diye ağlıyorsun.”
“Git. Artık git, korkuyorum senden, istemiyorum seni”

“Hâlâ mı korkuyorsun benden.”

Sesi birden tehlikeli bir tınıya büründü.Sinirlenmişti artık.
“Madem korkmak istiyorsun korkmakta serbestsin.Sakın amcama falan anlatmayı düşünme sana inanmazlar. Nedenini unuttuysan hatırlatayım sana, sen beş yaşındayken seni yurttan aldıklarını unutma sonuçta ben onun öz yeğenim tabi ki bana inanır”

İnanmazlar mıydı gerçekten bana?Neden inanamasınlar ki. Ben istemedim yapmasını. Karşı çıktım ama durmadı, benim bir suçum yok ki. Neden inanamasınlar.

“Aklından sana inanırlar falan geçiyorsa, sana inanmazlar ben varken. O yüzden sakın birine anlattığını duymayayım yoksa bu sefer daha ağır olur.”

Odadan çıkarken arkasında ne yapacağını bilemeyen, çıldırmanın eşiğinde olan ben kalmıştım.

O haklı bana inanmazlar…

Sonuçta beni evlat edindiler…

O ise onların kanından…

Kimse inanmayacak bana, beni suçlayacaklar…

⏳⌛️

Annem bu gün öğlene doğru gelmişti. Hafta sonu olduğu için odamdan çıkmamıştım açıkçası çıkmaya da korkuyordum ya onunla karşılaşırsam diye.

Evet hem korkuyorum ondan hemde tiksiniyorum ondan. Adını bile ağzıma alamıyorum çünkü ben, bana verdiği değerin sebebini anlayamamışım.

Annem bir defa kapıya gelmişti. Geldiğinde de kahvaltı yaptığımı ve aç olmadığımı söylemiştim.Üzerime gelmemesi için anlamadığım bir konuyu çalıştığımı söylemiştim. Konu dersler olunca her şeyin iyisini istedikleri için üstelememişti. Zaten sabah o canavar çıktığından beri kapım kilitliydi.

Annemle konuştuğumda sesimden bir şeylerin ters gittiğini anlayacak diye çok korkmuştum.Kendimi ne kadar dizginlemeye çalışsam da olmuyordu.İki saniye sonra tekrar ağlamaya başlıyordum.
Ama kendimi toparlamam lazım yoksa her şeyin suçlusu olarak beni göreceklerdi.

Acıktığımıda pek hissetmiyordum açıkçası yaşadıklarımdan sonra. O yüzden kendimi odama kapatmıştım. Tek güvenli limanıma…

⏳⌛️

Akşam yemeği vakti benim için zor olsada inmeliydim. Annemin benden daha fazla kuşkulanmaması için.Ama o..aynı ev, aynı masa , aynı okul,aynı ortamlar..

Ben ne yapacağımı bilmiyorum? Nasıl yaşayacağımı? Nasıl yüzlerine bakacağımı?

Anlatsam bana inanırlar mı ki?

Yoksa yalan söylediğimi mi düşünürler..

Onun dediği gibi ona inanıp, beni suçlarlar mı..

Yüzüm ağlamaktan değişik bir şekle girdiği için ağlayarak makyaj yaptım.
Olmuyor.. hiç bir şey olmamış gibi davranamıyorum işte.
Unutmaya çalışıyorum ama böylesi iğrenç bir şey nasıl unutulur.

Annemi bekletmemek adına kapıyı titreyen ellerimle açıp yemek odasın indim. Ayaklarım geri geri gitmek istiyordu, ellerim titriyordu, boğazım kurumuş gibi yutkunamıyordum da.

İçeri girdiğimde annemi tek masada görünce içim bir nebze olsun rahatladı. Titreyen ellerimi gizlemeye çalışarak sandalyeyi çekip yerime oturdum. Ardından sessizce yemek yemeye başladık.

Annemin ara ara derslerle ilgili sorduğu sorulara bir şeylerin ters gittiğini anlamasın diye sorduğu şeylere kısaca sesimin düz çıkmasına, hiç bir şey yaşamamışım gibi cevaplar vermeye özen gösterdim.
Çatalı olabildiğince elimle sıkıyordum düşmemesi için çünkü ellerim titriyordu.

Laf arasında bana bir şeyler anlatırken onun da arkadaşlarıyla olduğunu söylemişti.Adını duyduğumda bile tüylerim diken diken oluyordu.

Yemekten sonra odalarımıza çekilmiştik.Kapımı kilitleyip yatağa geçtim.Uyucağıma pek ihtimal vermiyordum ama galiba ruhsal çöküntü yaşadığım için kendimi ruhu çekilmiş gibi hissediyordum.

Yaklaşık iki saatten sonra uykuya dalmıştım ama nasıl dalmak gözlerimi kapattığım gibi dün yaşananlar bir bir geliyordu gözümün önüne. O anı tekrar yaşıyormuşum gibiydi.

Terden sırıl sıklam olan kıyafetlere aldırmadan koşarak odadan çıktım. Bir nebze olsun göz yaşlarımı durdura bilmiştim.

Annemin odasınınkapısını çalmıştım içerden gir komutu gelince girdim.
Annem benim bu halümi görünce telefonunu komodine bırakıp yatakta dikleşti.

“Aden, annecim ne oldu sana “ bir kaç adım atıp yanına ilerledim.

“A-anne kabus gördüm senle uyuyabilir miyim bu gece”Annem gözlerimde ki korkuyu net görebiliyordu. Aynı zamanda şaşkındı da çünkü ben en son 10 yaşlarındayken annemlerle uyumuştum.

“Gel annem. Ne gördün de çok korktun.”
Tekrar bana baktığında yüzümde akan yaşları görünce cevap vermeyeceğimi anladı. Gözlerimde görünen korku bariz bir şekilde ortadaydı o da uzatmamayı tercih etti.

Hemen yanına kıvrıldım. Göğsüne sokuldum. Saçlarımı okşayıp, sessizce tek kelime etmeden sırtımı sıvazlıyordu.

Anne kollarının verdiği güvenle sessizce iç çeke çeke uykuya daldım.

🖇️📎🖇️

İnsanın kendini güvende hissedeceği yerler vardır:Ev, aile, anne, baba, eş.. peki bir gün bunların hiç biri geriye kalmadığında o gün ne olucak? Güvene bileceğin bir liman kalıcak mı geriye.