8. BÖLÜM

~KÜLLER

En zor savaşlar kalple akıl arasında olur derler.
Kalp duygularıyla, hissettikleriyle yola çıkmak ister. Akıl ise mantığıyla daha soğukkanlı olarak. Peki hangisi bu savaştan galibiyetle çıkar?

Kalp mi,akıl mı?

Kalbini dinleyip hareket edersen eğer bazı konularda kendi benliğini, gururunu kaybetmiş olursun. O zamanda ki yaşadıklarını çünkü en iyi sen biliyorsun.
Kendi benliğini hiçe saymış olursun.

Akıl ise başka mevzu..
Hep bir ikilem vardır, soğukkanlı olsan bile. Çünkü her soğukkanlı veya karakteristik açısından kötü insanlarda da duygular vardır. Onların duygusuz olduklarını söyleyemeyiz.

Karakteristik açısından kötü olarak düşündüğümüz insanların bize bir iyiliği veya birine yaptı iyiliği görmediğimizde o kişiye kötü kalpli, duygusuz ve benzeri sıfatlarını kullanmamız hoş değil.

Her insan da azda olsa merhamet olduğuna inanıyorum.

⏳⌛️

*İlahi Bakış Açısı

Doktorun söyledikleriyle oda buz kesmişti. Kimseden çıt dahi çıkmıyordu. Hepsi olayın etkisiyle şok geçirmişlerdi.

Doktorun anlattıklarından sonra Aden’in Kenan beyle olan benzerliği daha da ön plana çıkmıştı. Tabi doğal olarak.

Herkesin aklından böyle bir şey olabilir mi gerçekten geçiyordu ama benzerlikleri de bir nevi destekliyordu.
Herkesin aklında bitmek bilmeyen cevapsız sorular dönüyordu.

Kapının iki defa tıklanıp açılmasından sonra odadaki tüm bakışlar o yöne çevrilmişti. Aden olduğu yerde kas katı kesilmişti. Herşey üst üste gelmek zorunda mı diye düşünüyordu. Aynı zamanda tekrar geçmişteki anlarına, kabuslarına dönmüş gibi hissediyordu.

Aden fark etmeden Yavuz beyin ceketini uçlarından sıkı sıkıya tutmuştu. Henüz bunu Emir dışında fark eden olmamıştı oda da.

Kapıdan giren kişiler Kaya ailesiydi. Mete bey ve Hande hanım.
Aden’in kan bağı olarak anne ve babası sandığı kişiler. Ve Aden’i daha beş yaşındayken yetimhaneye bırakan kişiler.

“Kaya ailesi de geldiğine göre kan almaya geçebiliriz” diyen doktorla, bakışlar Kaya ailesinden doktora dönmüştü.

“Selim bey iki ailede burda, Kaya ailesinin ne gibi alakaları var kan örnekleri için” Yavuzoğlu ailesi sessizdi. Cevabını bildikleri soruydu ama Çeviker ailesi için aynı şey söylenemez.

Aden sessizce gözlerini kaçırıp yere odaklandı. Boğazı düğüm düğüm olmuş, yutkunmakta zorlanıyordu.
Küçük yaşta olmasına rağmen bazı anları hayal meyal hatırlıyordu.
Kaç defa kabuslarında ağlayarak uyanıyordu.

Derler ki insanda kötü etki bırakmış olaylar zihninin bir köşesinde yer edinir.
Kiminde tramvatik olarak kalır kiminde ise sadece kötü bir anı olarak kalır.

Aden’in ise yaşadığı tramvatik olaylar veya hissettiği bazı şeyler bilinç altına yerleşip kabuslara dönüşüyordu.

Doktor bir an şaşırsa da bu soru karşısında hemen yüzünü toparladı. Çünkü Çeviker ailesinin bildiklerini sanıyordu.

“Yaptığımız hastane kayıt araştırmalarından sonra Kaya ailesine ulaştık. Aden’in anne ve babası olarak.Sonrasında Aden’in koruyucu ailesi olarak Demir beye ulaştık.”

Odanın içi buz kesmişti.
Çeviker ailesi bu olaya çok şaşırmış, bir annenin babanın nasıl evladını yurda bırakabileceğini düşünüyorlardı.
Bu kadarda mı insanlık ölmüştü, bu duruma düşecek kadar alçalmaları.

~ ADEN’İN BAKIŞ AÇISI

Evet bazen kabuslarımı süsleyen, bu güne kadar kanından olduğumu zannettiğim Kaya ailesi karşımdaydı.

Ne yapacağımı bilemiyordum açıkçası. İçimde de onlara karşı en ufak bir sevgi kırıntısı yoktu.

DNA ya gelirsek.. bilemiyordum açıkçası.
Her şey üst üste geliyordu, omuzlarım da tonlarca yük binmişti. Ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilmiyordum.

Bakışlarımı Kaya ailesine çevirdim ama onlar bana değil karşı tarafta oturan sarışın kumral arası olan kıza pür dikkat bakıyorlardı.

Takmadım gelmiş geçmiş bir şeydi. Sadece bazen bazı olaylar seni ilgilendirmese de ‘neden’ diye sorulan soruların cevapları can yakabilir.
Belki de cevabından korktuğumuz soruları sormamazın sebebidir.

Doktorun her kelimesinin nasıl canımı yaktığından haberi varmıydı. Yaşadığın şeyleri başkası anlatırken nasıl olduğundan peki?

Doğru hatırlıyorsam karşı taraftaki aile Çeviker ailesiydi. Bana dönüp bir kaç defa çaktırmadan bakmaya çalışmışlardı. İşte çaktırmadan diyorum, insan izlendiğini bazen hisseder.

“Herkes burdaysa kan vermeye geçebiliriz.” doktorun sesiyle artık zamanın geldiğini anladık.
Oda da ki durgun hava gözle görülür şekilde barizce ortadaydı.

Babamın ayaklanmasıyla tuttuğum ceketinin ucuyla kolumda havaya kalkmıştı. Babam bina afalladı olduğu yerden. Benim ceketi tutuğumu görünce hafiften ağız ucuyla gülümseyip elini uzattı.
Tuttuğum eliyle ayaklandım ve zihnimin ötesine gönderdim düşüncelerimi.

Diğer ailelerin de ayaklanmasıyla beraber kan almaya geçtik.

⏳⌛️

Kan alımından sonra sonuçların iki saate çıkacağını söylemişti doktor.
Peki ben nasıl hissediyordum?
Yada nasıl hissetmeliyim?
Bilmiyordum. Benim kaderim doğumum da başlamıştı. Ama işte bazı insanların tercihi sonucunda da şekillenmişti.

Peki bu benzerlikle beraber Çeviker ailesinin kızı çıkarsam ne olacak.
Onlar kendi yanlarındaki kızlarını bırakmazdı değil mi. 17 yıllık kızları sonuçta.
Olurda beni yanlarına alırlarsa bunca sene bana bakan anne ve babam ne olacak peki.

Ne kadar ders konusunda sert olsalarda beni sevdiklerini biliyordum. Sadece sevgilerini gösteremiyorlardı.

Ayakta duran çocuk çok heyecanlı görünüyordu, bakışları genellikle ben ve babası arasında gidip geliyordu. Bu heyecanı neydi peki.
Yapılı vücuduyla spor yaptığı her halinden belli oluyordu. Babası gibi siyah saçları vardı. Ama benim hem gözlerim hem saçım hemde gamzelerim babasının bire bir kopyasıydı.

Çocuğu incellerken elimin üzerine bir elin konulmasıyla o tarafa döndüm. Annemdi.
Yanımda sessizce destek oluyorlardı babamla birlikte.
Bana bakıp burukça gülümsedi. Gözlerinin içi ise hüzünle parıldıyordu. O da benzerliğin farkındaydı.
Belkide çoktan ne olacağını düşünüyordu.

Karıştırıldığımız düşündürülen kıza döndüğümde sanki gerçekten öyle bir şeyin olmasını istiyormuş gibiydi bakışları ve sergilediği hareketler.

Kapının açılmasıyla doktor elinde beyaz zarfla içeri geçti. Herkesin yüzünden gerginlik okunuyordu bunu tahmin etmekte zor olmazdı.

“Açıklanmış mı sonuçlar” diye konuşan Mete Kaya’ydı.
Yani doktorun elindeki koş kocaman beyaz zarfı görmüyor mu bu adam?
Doktor Mete Kaya’ya ‘elimdekini görmüyor musun’ bakışını atıp “Açıklanmış” dedi.
Bazen bildiğin bir şeyi başkasından duymak değişik hissettiriyormuş derler. Galiba şu anki durumumuz bu.

Oda daki ortamdan şuana kadar kaç duygu geçtiğini bilemeyiz. Ama şuan eminim ki herkeste en baskın olan meraktır.

Doktorunda artık sabrı kalmadığı için zarfı açılmaya koyuldu.
Gözlerini satırlarda gezdirirken değişen yüz ifadeleriyle bizi merakta bırakıyordu.
İstemeden tekrar elim bir yerlere tutunma çabasına girmişti. Babamın ceketini avuç içime topladım. Diğer elim ise annemin avuçlarındaydı.

Doktorun gözlerini kâğıttan kaldırıp oda daki herkese kısa bir bakış atmasından sonra gözlerini tekrar kağıda çevirip okumaya başladı.
“Elde edilen genetik verilerin istatistiksel değerlendirmesi sonucunda, Mete Kaya’nın, Aslı Çeviker’in biyolojik babası olma olasılığı %99,999 olarak hesaplanmıştır. Bu sonuçla baba adayı Mete Kaya’nın çocuğun biyolojik babalığından hariç tutulamayacağı (babalığın dahil edildiği) kesinlik kazanmıştır."

Doktor kısa bir nefes verip devam etti.

“Elde edilen genetik verilerin istatistiksel değerlendirmesi sonucunda, Kenan Çeviker’in, Aden Yavuzoğlu’nun biyolojik babası olma olasılığı %99,999 olarak hesaplanmıştır. Bu sonuçla baba adayı Kenan Çeviker’in, çocuğun biyolojik babalığından hariç tutulamayacağı (babalığın dahil edildiği) kesinlik kazanmıştır."

Gerçektende gerçek kızları çıkmıştım. Ne olacak peki bundan sonra.

🖇️📎🖇️

Ayyy öldüm öldüm ne zor günler ya neysee.
Şimdiii bu DNA şeysi nasıl olur bilmediğim için internetten örneğine baktım. Onun dışında şuana kadar sıfır destek yapay zekadan, belirtiyim bunu.

Bu arada yoğunluktan farklı günlerde yazdığım için belki duygu değişimleri uyuşmaya bilir.
Bide bildiğiniz üzere 3-4 güne okullar açılıyor, bölümleri büyük ihtimalle bitirdiğim gibi atarım o zaman.

İyi gecelerr
Beğenmeyi unutmayın