3. BÖLÜM

O
ARKADAŞLAR BİR HATADAN DOLAYI BÖLÜMLER YANLIŞ SIRALANDI. BU 3. BÖLÜMDÜR! BUNDAN SONRAKİ BÖLÜM 2.BÖLÜM ONU OKUYUP SONRA BUNU OKUYUNUZ.
KUSURA BAKMAYINIZ:)

~RUHUMUN ÖLÜMÜ

“ Dayanamadım bir şey konuşucaktım seninle”
Söyledikleriyle elimde olmadan kaşlarım çatıldı. Çünkü gece gece ve bu kadar önemli ne olabilirki benimle konuşacağı şey.

“Ne oldu?”
Yanıma gelip bir bacağını bükerek öbür bağının altından geçirdi. Öbür bacağıda yataktan sarkıyordu. Yönünü bana çevirmişti tam olarak sanki diyeceği şeyle mimiklerimi ezberlemek istiyormuş gibi.Nasıl bir tepki vereceğimi ölçmek istiyormuş gibi.

Boğazını temizleyip konuşmaya başladı.
“ Nasıl başlayacağımı bilemiyorum ama Aden ben senden bu son bir yıldır hoşlanıyorum”
Dedikleriyle beynimden vurulmuş gibi oldum. Olmayan abim yerine koyduğum çocuk bana senden hoşlanıyorum diyordu üstelik yaptığı hareketleri ben abi olarak algılarken meğerse o benden hoşlandığı için öyle davranıyordu. Saçmalık. Tamamen saçmalık. Abim gibi o benim. Ben abi diye seviyordum onu o ise hoşlandığı kız. Saçmalamaktan başka bir şey yapmıyordu.

“Aras abi saçmalıyorsun sen şuan. Odamdan çıkar mısın!”

“Bak yine abi diyorsun. Her abi dediğinde kan beynime fışkırıyor. Ben senin abin değilim!”

“Aras abi sen ne dediğinin farkında mısın?Odana git lütfen saçmalıyorsun. Ne dediğini de bilmiyorsun. Çık lütfen odamdan”

Söylediklerimle sanki vereceği bir kararı netleştimiş gibi bakıyordu… Bakışları bir tuhaftı işte.
Dudaklarıma bakıp bir kaç defa yutkundu. Zor bela gözlerime baktığında gözlerindeki hareler koyulaşmıştı.
Kendimi yatakta geriye doğru biraz çektim. Korkuyordum şuan. Aras abiden korkuyordum.
“Aden sana seni sevdiğimi söylüyorum sen bana hala çık odamdan Aras abi diyorsun. Ben ne yapayım şimdi.”
Çalışanlar işlerini halledip müştemilata gidiyordular. Yani koskoca evde sadece ikimiz vardık ve ben şuan hiç bir şeyden korkmadığım kadar korkuyordum.Yardım isteyeceğim biri yoktu.

Elime bir damla ıslaklık düştüğünde çoktan ağladığımı fark ettim

“Aras abi lütfen çık. Korkutuyorsun beni”
“Şşştt ağlama yavrum her şey daha güzel olucak”
Üzerime doğru geldiğinde kaçmaya çalıştım ancak gücüm ona göre çok az olduğundan beni çoktan altına almıştı.
Yaşadığım şokla ve yaşananlarla vücudum titriyordu. Çok korkuyordum.
Anne lütfen sesimi duy gel… korkuyorum. Beni yalnız bıakmayın…
“Yavrum neden titriyorsun daha hiç bir şey yaşamadık ki”
Göz yaşlarım yanaklarımdan süzülürken korkudan konuşamıyordum.Adeta lal olmuştum. Dudaklarıma bakıp her defasında derince yutkunuyordu.

Baba lütfen geri dön, işini ertele. Kızın çok korkuyor… sadece burda kal. Korkuyorum, hemde çok.. sarılmasanda olur bana. Sadece evde ol, güvende olduğumu hissedeyim.

Artık ağlamaktan çatallaşmış sesimle ve ürkek bakışlarımla zor bela konuşmaya başladım.
“Aras abi korkuyorum şu an lütfen git. Bak kendinde değilsin yalvarırım git. Korkuyorum senden “

“Şşşt korkma benden yavrum bak artık benim olucaksın.Her şey daha güzel olucak,kendini bana bırak. Kasma kendini”
Ellerimi birleştirip kafamın üstünde tek elliyle sabitledi. Tutuşu kaçamayacağım kadar sertti.Hıçkırıklar arasında ağlamaya başladım çünkü artık elleri arasından kaçacağım hiç bir yer yoktu.
Abi dediğim kişi şu an bana tecavüz etmek üzeriydi ve benim yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Evdede kimse yoktu, bir tek ölüm sessizliği vardı . Sanki her kes bu gece benim ruhumun öleceğini bildikleri için yoktular. Beni kaderime terk etmiş gibi…Çığlığımı duyan yoktu, yardım edebilecek biri yoktu. Bir ben bir de sessiz çığlıklarım…

Dudaklarıma yapışan Aras abiden bu gece ölesiye nefret ettim. Bana yaşattığı bu iğrenç şeyden… Kendimden…
Elleriyle her yerimi keşfe çıkmıştı. Ben ise bedenim burda ama ruhum çoktan bedenimi terk etmiş gibi sadece akan göz yaşlarımla duruyordum.
Bir eliyle beni tutup diğer eliyle beni soymaya başlayınca daha çok ağlamaya başladım.

Tamamen soyduğunda gözlerinin içi parlıyordu adeta… ben ise iğreniyordum..
Vücuduma sayısız öpücük koydurduktan sonra ellerimi bırakmadan tek eli ile kendini soymaya başladı.Gerçi artık takatimde kalmamıştı.
Son gücümle konuşmaya çalıştım.Bir umutla insanlık diledim. Medet umdum ama nafile.
“Lütfen yapma. İstemiyorum…yalvarırım istemiyorum. Korkuyorum yapma…istemiyorum ”
Sesimi bile tam duyduğundan emin değildim çünkü hala bana dokunup öpüyordu her yerimi.

Artık olacakları kabullenmiş gibi sesim bile çıkmıyordu sadece gözlerimin mavisi gerçekten de gökyüzü olmuş ve bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyormuş gibiydi.
Girişimde hareketlilik hissettiğimde daha da ağladım.Kafasını boynuma gömüp sert bir hamlede tamamen ruhumu esir aldı.

Ben ise ruhumla beraber kedimi… benliğimi… kaybettim bu gece.

İçimdeki hareketlerinin hızını arttırdıkça o zevkten dört köşe oluyordu ben ise yaşadığım iğrenç şeylerden sonra tepki veremeyecek hale gelmiştim. Çünkü artık ben çok kirliydim…

Boynuma ve vücuduma bıraktığı öpücüklerle, adımı fısıldamalarıyla, her yerime dokunmasıyla… kendini sahibim gibi bellemişti.

Dudaklarımdan, boynumdan, göğüslerimden delice öpüyordu. Elleriyle beni keşfe çıkıyordu. Gamzelerimin olduğu yerden öpüyordu. Muhtemelen artık mutluluk maskesi olduğunda bile görülmeyecek gamzelerim… nefret ediyordum artık sizden

Seri hareketleri oldukça can yakıcıydı ama tepki veremiyordum. Kulağıma doğru fısıldadığı sözler ile kendimden daha fazla nefret etmeye başlıyordum.

“Aden… adının anlamı gibi çekicisin,güzelsin”
İçimdeki hareketleri durmaksızın daha da hızlandı
“Bu geceden sonra artık ruhunda bedenin de benim oldu. Sen artık benimsin yavrum. Sadece benim”
Hırıltılı nefesleriyle beraber hızlanan hareketleriyle içime adeta bir volkan gibi patlayıp en ücra köşelere dağıldı.
Yaşananlardan sonra kendime olan tiksintimle bayılmış gibi oldum ama bilincim tam kapanmamıştı. Nefret ettiğim sesi kulaklarıma doluyordu. İçimden çıkmadan cansız gibi duran bedenime yığılmıştı.
“ Aden.. gözlerinin mavisinde bazen kayboluyorum gibi…tıpkı çıkmaz sokak gibi girişi var çıkışı yok. Sadece bana baksın o gözlerin istiyorum. “
“Saçlarında beyaza çalan teninin aksine kap kara gece gibi… yumuşaklığı da ayrı güzel yavrum. Her anlamıyla sen güzelsin”

Kapanan bilincimle artık hiç bir şey duyamıyordum son hissettiğim şey üzerime örtülen örtü, yanağıma konulan öpücük ve belime dolanan kollar…

🖇️📎🖇️

Bu gece Aden Yavuzoğlu’nun belki bedeni değil ama ruhu ölmüştü…
Belki bu daha kötüdür. Beden de ruhta berber öldüğünde artık acılar son bulur ama bir tek ruhun öldüğünde yaşayan bir ölüden farksız değilsindir…