1. BÖLÜM

~GÖZLERİM SİZİ ARAMADI DESEM YALAN SÖYLEMİŞ OLURUM

Geçen haftalarda okul da yapılan matematik denemesinde en yüksek neti yaptığım için şu an konferans salonunda konuşmanın ardından verilecek plaketi bekliyordum.

Her ne kadar başarılı olsam da maalesef bu annem ve babamı bir kez olsun benimle gurur duymak için gelmediklerini değiştirmiyor.Biliyorum beni seviyorlarda,işleride var onu da biliyorum ama işte bazen gözler arar onları.

Babamla annemin tekrar gelmeyeceğini bildiğim halde kapıdan da gözlerimi alamıyorum. Müdürün kürside ses denemesi yapmasıyla daldığım düşüncelerden ayrıldım.

“Okulumuzda yaptığımız öğrencilerimizin başarı performanslarını denediğimiz matematik denemesinde okulumuzun sahibi olan başarılı iş adamı Demir Yavuzoğlu’nun biricik kızı Aden Yavuzoğlu en yüksek dereceyi yaparak birinci olmaya hak kazanmıştır”

Bir annenin babanın çocuğuyla gurur duyacağı en güzel sözler varken neden siz yoksunuz. Ayırıcak bir saatiniz de mi yok?Kızınızın başarısını hiç mi görmek istemezsiniz..?

Plaketi almak için sahneye doğru yürüdüm.
‘Mutluluk maskesiyle gerçek duygularını gizle.’

Plaketi aldığımda kiminin hayranlıkla dolu bakışlarına, kiminin kıskanç bakışlarına maruz bırakılmıştım.

Konuşma yapmam gerektiğini anladığım için mikrofonun önünde durdum. Sağ tarafımda okul müdürü, sol tarafımda sınıf öğretmenim duruyordu.

“ Öncelikle okul müdürümüze ve öğretmenlerimize teşekkürlerimi sunuyorum. Her daim yanımda olan ve tam desteklerini sağlayan aileme de çok teşekkür ediyorum. Hiç bir zaman pes etmeyip düştüğünde kalkmayı bilmek gerek. Başarının yolu çabalamaktan geçer. O yüzden hiç bir zaman hedefinizden vazgeçmeyin.Eminim ki o zaman çabanızın karşılığını almış olursunuz...Kısacası hiç bir zaman pes etmeyin. Dinlediğiniz için teşekkür ederim . “

Konuşmam bitiğinde salonda alkış tufanı kopmuştu. Kimilerine göre belki babamın okulu olduğu için birinciyimdir ama öyle bir şey yoktu. Benim ailem her şeyin mükemmelini isterler.

Uykusuz gecelerimle, katılamadığım aktivitelerle,normal çocuklar gibi yaşayamadığım çocukluğumla, masa başında sabahladığım gecelerin başarılarıydı bunlar.

Yani hepsi benim emeğim. Emeğimin de karşılığını alıyordum. İnanmak istemeyenleri de inandırmak gibi bir düşüncem yok kısacası.

⏳⌛️

Okul bahçesinde bankta otururken başardığım birinciliğin mutluluğunu yaşıyorum demek isterdim fakat yanımda ailem olmadığı süre neyin mutluluğunu yaşayayımki..

Yanımdaki hareketlilikle kafamı sağıma çevirdiğimde Aras abi gelmişti.

“Ne o güzellik Karadeniz’de gemilerin mi battı “
Aras abi iki yıl önce Ayhan amca ve Sema yengeyi trafik kazasında kaybetmişti. Amcamın oğlu olduğu için ve ailesini trafik kazasında kaybettiğinden bizimle beraber yaşıyordu. Benden iki yaş büyük olmasıyla 12. sınıfa gidiyor,ailesinin kaza yaptığı sene sınıfta kalmıştı.Tam bir baş belası bana çok nazik davranır, erkeklerden de kıskanır,abi sevgisi nasıl olur bilmiyorum ama galiba Aras abi gibi.

“ Bir şey olmadı. Dün gece çalışmaktan geç uyudum, uykumu alamadım galiba.”

“ Kendini yorma güzelim. Senden önemli değil ya”

“ Benden önemli Aras abi. Ölüm kalım meselesi”

“ Yavrum ben sana demedim mi bana ‘abi’ deme diye. Aramızda sadece iki yaş var. Birde hiç bir şey senden önemli değil, kendine çektirme”

“Olsun sonuçta benden büyüksün. Bizde saygıda kusur olmaz.”

Mırıldanmalarından ne dediğini anlamadığım için bende konuşmaya kaldığım yerden devam ettim
“Önemli Aras abi.. önemli. Annemleri bilmiyormuş gibi konuşma. Sana sadece o kadar baskı uygulamıyorlar diye dersin tabi. “

“ Bak tekrar ediyorum hiç bir şey senden önemli değil. Çalış, çalışma demedim sadece çalışmanı azalt.”

“ Neyse boş ver kapatalım konuyu”

Zilin çalmasıyla beraber konuştuğumuz konudan da artık sıkıldığım için ayaklanıp tek kelime etmeden sınıflarımıza doğru gittik.

🖇️📎🖇️