Para5

Eyfelya kartı tutarken parmaklarımız birbirine değdi. O an 220 volt elektrik çarpmış gibi olduk. (Muhtemelen statik elektrikten, halılar çok kalitesizdi ama biz buna 'ruhların dansı' dedik).
"Neden ben?" diye sordu, gözlerinden bir damla yaş süzülürken. O yaş tam çenesinden düşecekken havada yakalayıp cebime attım. Tasarruf önemlidir.
"Çünkü sen farklısın Eyfelya," dedim, ona doğru bir adım atarak. "Diğer kızlar gibi nefes almıyorsun, sen sanki... ciğerlerine hava çekiyorsun. Diğerleri gibi yemek yemiyorsun, sanki... besleniyorsun. Hem ismin bir mobilya markasıyla antik bir kentin birleşimi gibi, bu seni ulaşılmaz kılıyor."
"Peki ya aşk?" dedi, saflığın doruklarında gezinerek.
"Aşk mı?" diye gürledim, odadaki tüm camlar aynı anda patladı (çünkü erkeksi enerjim bunu gerektirirdi). "Aşk, fakirlerin birbirini kandırmak için uydurduğu bir illüzyondur. Bizim dünyamızda sadece 'Hisseler', 'Likidite' ve 'Sabah uyandığında neden gömleğimin düğmeleri her zaman açık?' sorusu vardır."