Para7

Eyfelya, elindeki sınırsız limitli kartla dükkan dükkan gezmek yerine, yağmurun altında sırılsıklam bir halde holdingin önündeki kaldırıma oturdu. Elinde sadece bir paket naneli sakız vardı. Evet, sadece bir sakız. Çünkü o, gururu için yaşayan, fakir ama onurlu, burnu her daim kırmızı o kızdı.
Ben, özel yapım siyah zırhlı aracımla (tekerlekleri altından, camları ise gözyaşlarımdan yapılmıştı) yanından geçerken şoförüme durmasını emrettim. Kapıyı açıp dışarı çıktığımda rüzgar sadece benim saçlarımı savuruyordu; fizik kanunları bile cüzdanımın ağırlığı karşısında eğiliyordu.
"Eyfelya!" diye kükredim. "Neden o kartla bir ada satın almadın ya da en azından üstüne bir hırka alıp o meşhur 'zengin adamın ceketini giyen kız' klişesini başlatmadın? Neden sadece sakız?"
Eyfelya ayağa kalktı. Islak saçları yüzüne yapışmıştı, sanki bir korku filminden fırlamış gibiydi ama ben bunu 'vahşi bir güzellik' olarak yorumladım.
"Bak bana Gururunkaslıvucudukadargurursuz!" dedi, sakız paketini suratıma doğru fırlatarak. "Ben senin parana muhtaç değilim. Ben bu sakızı kendi alın terimle, yerleri silerken bulduğum 5 lirayla aldım. Senin o sınırsız limitin, benim sınırsız gururumun yanında sadece bir küsurat! Unutma, her şey paradır ama bu sakızın naneli ferahlığı paha biçilemez!"