Para8

Donup kalmıştım. İlk defa birisi bana "Hayır" demişti. Genelde herkes bana "Evet efendim", "Tabii efendim", "Hangi holdingi yıkalım efendim?" derdi.
"Sen..." dedim, ona doğru bir adım atıp onu belinden yakalayarak. "Sen az önce bana 'sakız' mı dedin? Bu cesaret... Bu cahil özgüveni... Beni benden alıyor. Hemen şimdi evleniyoruz."
"Asla!" diye bağırdı Eyfelya, gökyüzüne doğru kollarını açarak. O sırada şimşek çaktı, tam arkasında. "Ben seninle ancak sen de benim gibi fakirleşirsen, o kaslı vücudun sadece pazardan aldığın poşetleri taşımaktan yorulursa evlenirim!"
Güldüm, bu seferki kahkaham o kadar güçlüydü ki yakındaki bir bankanın döviz kurları altüst oldu.
"Fakirleşmek mi? Saçmalama Eyfelya. Ben kahvaltıda altın tozu serpilmiş omlet yiyen adamım. Ama senin için... Senin için bugün öğle yemeğinde gümüş tozu yiyebilirim. Bu benim için büyük bir fedakarlık." Aklında tek bir soru vardı bu adam bu kadar metal tozu yiyerek nasıl mide sorunları yaşamıyordu? Ama hayır bilmediği bir şey vardı-